India

Vanmorgen na de kerkdienst sprak ik Pamela. Ze is gisteravond teruggekomen uit Calcutta. Wat ze daar gezien heeft heeft zo'n enorme indruk op haar gemaakt, dat ze niet uitverteld raakte. Ze was daar met een team van Tearfund, en zelf werd ze ingedeeld in een sloppenwijk om daar de kinderen een aantal dingen te leren en te vertellen uit de bijbel... Er was daar een school voor de allerarmste kinderen. Maar je moest kunnen bewijzen dat je echt bij de allerarmsten hoorde om op die school te worden toegelaten. Er is namelijk maar plaats voor 200 kinderen. Je hebt daar dus 'armen' en 'allerarmsten'... Als je het geluk, of in dit geval de pech, hebt om niet bij de allerarmsten te horen, mag je kind dus niet naar die gratis school, maar aangezien je wel bij de 'armen' hoort, heb je ook geen geld om je kind naar een gewone school te sturen. Wat doe je dan? Je huurt van je schamele loontje een krotje in de sloppenwijk, terwijl je dus zelf in een krotje woont, net buiten die sloppenwijk... Zo probeer je dan dus te 'bewijzen' dat je wel degelijk bij die allerarmsten hoort en probeer je dus toch je kind op die gratis school te krijgen...

Ze werkte daar samen met een meisje uit India en op een dag werd ze bij dat meisje thuis uitgenodigd. Het meisje was heel trots, want ze kwam uit een kleine familie, en woonde dus 'maar' met zes mensen in hun tamelijk 'grote' huisje van 3 x 3 m². Ze nodigde Pamela vol trots uit om binnen te komen, maar eigenlijk was er amper plaats voor haar. Onze logeerkamer is ongeveer 2,5 x 4 m² en in mei zijn Tjipke en Francien (uit Canada) hier komen logeren met de drie kinderen. Met al die matrassen en ledikantjes enz. kon je bijna niet meer bewegen in die kamer, om maar even een indruk te geven. Bij die mensen moet daar dus ook nog gekookt worden hè... En toen kwam er een vraag waar Pamela geen antwoord op durfde te geven. Ze vroegen namelijk naar haar huis in België, of dat ook zo groot was, en met hoeveel ze daar moesten wonen... Wat moest ze zeggen, mijn slaapkamer is ongeveer twee keer zo groot als jullie huis? En mijn zus heeft ook zo'n kamer... en mijn ouders ook... Alleen de logeerkamer, die is wat kleiner, die is maar iets groter dan jullie huis, en dan hebben we natuurlijk nog een huiskamer, een eetkamer, een keuken, een badkamer... Wat moest ze zeggen...

Waarom is alles toch zo ongelijk verdeeld? Waarom staan we er niet vaker bij stil hoe goed wij het hebben... Waarom? Waarom? Wij zijn gemeen, van al onze rijkdom geven we een schijntje aan de armen en dan voelen we ons weer goed. Wij zijn gemeen!

Ik ben zo stout geweest om tien minuutjes van Theo's zangdienst te pikken van volgende week. Ik heb Pamela namelijk gevraagd om volgende week een PowerPointpresentatie te vertonen tijdens de kerkdienst en iets te vertellen over India. (dat vindt Theo wel goed hoor;-)) Misschien worden we wakker geschud, misschien gaan onze ogen een klein beetje open...

Blog Award

Hm, wat ik me daar nou weer moet bij voorstellen, I don't know. Maar ik heb er een gekregen van mijn grote bruggenbroerbrouwer (zoek de 'r' die er teveel staat) en nu mag ik weer zeven mensen nomineren. Slaat allemaal nergens op, want wat heb je nou aan een nominatie? Nou ja, het gaat om het idee hè!

Ok, daar komt-ie: ze staan niet op volgorde, gewoon alle zeven even goed...

2 Bruggenbouwer niet omdat hij mij heeft genomineerd en niet omdat hij mijn broer is, maar omdat het vaak goeie 'mening' stukjes zijn

5 Dichterbij dan ooit. Ik begrijp zijn stukjes bijna nooit, maar ze klinken wel mooi als je ze hardop leest :-)

3 Ik als ik niet thuis is omdat ik me altijd slap lach om die stukjes en er ook heel diepe dingen in staan...

4 princess Mgli gewoon omdat ze het verdient met haar schrijfsels

7 Unas palabras schrijft heel mooi, maar veel te weinig :-(

6 Goudlokje schrijft heel mooi, maar veel te weinig :-(

5 Column & Co schrijft grappig en heeft een uitgesproken mening waar ik het meestal volkomen mee eens ben

1 dit is S/Zoet omdat ze zoet is maar vooral omdat ze Soet is :-)

't Was niet gemakkelijk, maar ik heb gewoon nagedacht wie mijn blog weleens leest en die lezen dit dus ook en voelen zich dan vereerd :-) en wie mijn blog nooit leest kan zich helemaal niet overgeslagen voelen, want die weet niks van deze nominaties...

Toch?

Sytske

Tjongejonge... Eerst de hele tijd onweer, lig je eindelijk lekker te slapen, komen ze om 4.15 uur mama wakker maken! Ze vergeten zeker dat papa en ik dan ook gelijk klaarwakker zijn, grrr...

't Was Johan. Hij riep iets van: "Mama, kom, je moet gaan babysitten, Sytske is onderweg..."

Sytske? Wie is dat dan? Nou ja, maar even afgewacht. Toen mama weer thuis was, kwam het hele verhaal! Sean en Sjoerd hebben een zusje!!!! Mama heeft haar zesde kleinkind!!!

Ik ben gek op baby's, ik kan er alleen niet tegen als ze huilen! Ik ga er dan bij liggen, probeer de mama er naar toe te duwen en als er dan niemand gaat, moet ik bijna zelf het kindje gaan troosten, maar dat mag dus niet, grrr...

Ik hoop dat het geen huilertje is :-)

Hier wat foto's, ik heb haar zelf nog niet gezien, want moeder en dochter liggen nog in het ziekenhuis, het was een keizersnee... en zoals gewoonlijk: No dogs allowed :-(



Sean, Sjoerd en Sytske





Leda met Sytske








Henri met Sytske


Opa met Sytske


Oma met Sytske, mijn mama Reinie dus hè ;-)

Nachtlawaai in Zaventem

Ik denk niet dat het laat was, maar juist vroeg, 't is te zien hoe je het bekijkt, maar wij werden om half vijf ofzo keihard wakker gemaakt door een toeter, een claxon, een alarmtoeter, een alarmclaxon! En niet zo eentje die tuut tuut tuut zegt, maar tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut! Precies onder ons slaapkamerraam... papa en mama sprongen allebei uit bed en vlogen naar het raam (met hun engelenvleugeltjes, ja) en toen was het gewoon een taxi van het stomme taxibedrijf naast ons... Meestal worden we 's nachts wakker gemaakt door het alarm van het taxigebouw (ook niet zachtjes), maar deze keer was het een stomme taxi...
Het was dus geen gewone toeter hè, maar een zeer luide! 't Zit nu nog in mijn oor, grrrr!!!
Vragen ze wel eens: "Jullie wonen in Zaventem? Hebben jullie nooit last van de vliegtuigen?" Nee, van de taxi's, daar hebben we last van, grrr!!!

Midden in de nacht rijden ze af en aan, moeten ze naar binnen door een ijzeren poort. Maar eerst moeten ze een code intikken om die poort te openen, en natuurlijk, de radio keihard aan en de autodeur openlaten tot de code is ingetikt. En altijd op een Franstalige zender, grrr!!! Probeer je lekker te slapen, begint er ineens een Fransoos in je slaapkamer het nieuws te vertellen, of je hoort keiharde muziek die niet mooi is, grrr... Dan gepiep en gekraak van de poort die opengaat (een soort Senseo-geluid, maar dan zonder de koffie) en daarna de begroeting tussen de chauffeurs, ook nog eens luidruchtig en meestal in het Frans. Het liefst roepen ze naar elkaar vanaf een afstandje, zo luid, dat soms zelfs Johan uit zijn bed komt om te kijken of ze nou echt niet op onze koer staan...

Sorry, ik moest het even kwijt.

Maar van de vliegtuigen, nee, daar hebben we geen last van, die stijgen en dalen en doen gewoon wat ze moeten doen zonder ons lastig te vallen ;-)

Eva-Lianne of die anderen?

Lucas 12: 4 Tegen jullie, mijn vrienden, zeg ik: wees niet bang voor degenen die het lichaam kunnen doden, maar niet tot iets ergers in staat zijn. 5 Ik zal jullie zeggen voor wie je bang moet zijn. Wees bang voor hem die de macht heeft om iemand niet alleen te doden maar ook in de Gehenna te werpen. Ja, ik zeg jullie, wees bang voor hem!



Ik zit op Facebook, ja, nuttelozer tijdverdrijf kun je je niet voorstellen hè?

Of?

Huh?

Hoe bedoel je?

Is dat nuttig?


Ja, ik vind eigenlijk van wel. Ik heb daar al veel vrienden gemaakt die van bloemen♥ houden. Mensen die ik totaal niet ken, uit Australië, Finland, Italië, China, Noorwegen, Japan, de Filippijnen, Canada, Amerika... Het enige wat ons bindt is de liefde voor bloemen :-)

Een ander groepje houdt van honden ♥ en daar zit ik ook in.


Je schrijft wat op elkaars 'Wall', je leest wat op elkaars 'Wall' en je ontdekt dat er ook christenen bij zijn. Daar zie je dan christelijke 'applications' die je dan zelf ook weer op je 'Wall' kunt zetten en dan zien alle anderen dus ook dat je christen bent.


In mijn privé-inbox heb ik vaak vraagjes over het één en ander en dan vertel ik hen iets over Jezus, die de enige hoop is in deze kapotte wereld...


Zo hier en daar op mijn 'Wall' staan er bijbelverzen, die dagelijks vernieuwd worden. Zoiets als helemaal bovenaan mijn blog, maar dan in het Engels. En vandaag stond die tekst uit Lucas op mijn 'Wall'.

Deze tekst zette mij aan het denken. Misschien interpreteer ik het helemaal verkeerd (wie niet, eigenlijk?) maar dan is het nog altijd waar wat ik nu ga schrijven.


We moeten ons niet bang en verdrietig maken om de Eva-Lianne's in deze wereld, maar om 'die anderen'....

En voor wie Eva-Lianne niet gekend heeft: ze was een lief jong meisje van nog geen twintig. Ze studeerde voor dokter en haar grote droom was om later de zending in te gaan, om voor de arme kinderen te zorgen. Ze was al op Outreach naar Marokko geweest, naar India in een leprakolonie, ze was overtuigd christen, zeer actief in onze kerk, en zeer geliefd door jong en oud. 22 maart kwam ze in Zambia om het leven bij een auto-ongeluk. Ik geloof dat ze nu in de hemel is....
Eva-Lianne de Visser



En voor wie 'die anderen' niet kent: Die jongen, je weet wel, hij is gezond, en leeft, maar hij wil niets meer van God, de Here Jezus en de bijbel weten. Waar gaat hij naar toe, als hij dood gaat?

Of die oude vrouw, die niet kan geloven, omdat er zoveel onrecht in haar leven was... In haar jeugd al, toen werd ze al misbruikt en later, op haar werk ook nog eens. Oh nee, zij kan niet geloven... Waar gaat zij naar toe als ze dood gaat?

En je kent vast nog wel veel meer van 'die anderen'...

Lucas 12: 4 Tegen jullie, mijn vrienden, zeg ik: wees niet bang voor degenen die het lichaam kunnen doden, maar niet tot iets ergers in staat zijn. 5 Ik zal jullie zeggen voor wie je bang moet zijn. Wees bang voor hem die de macht heeft om iemand niet alleen te doden maar ook in de Gehenna te werpen. Ja, ik zeg jullie, wees bang voor hem!

Alleen

Ja, want Zara is weg... Ik wist zeker dat ze nog tot 2 augustus zou blijven, en gistermiddag, mama was net even weg met Johan en Govert, kwam Tim (haar baasje) om haar te halen. Ik zei nog tegen papa dat hij dat niet kon maken, dat mama op deze manier zelfs geen afscheid had kunnen nemen... dat ik me niet op dit afscheid had kunnen voorbereiden... dat dit dus echt niet kon... maar ja, wie luistert er nou naar mij?

Een uurtje later kwam mama thuis, ze was verdrietig, maar ook wel weer opgelucht, zei ze. En ik eigenlijk ook :-)
Want door al die kapotbijtnijgingen van Zara, werd mijn vrijheid ook redelijk ingeperkt... Nu mag ik me weer vrij door het hele huis bewegen, yes!

Maar toch missen we haar allemaal een beetje, het is zo'n lieve hond! Ze mag altijd terugkomen ♥♥♥

K-a-p-o-t-b-i-j-t-Z-a-r-a

Oei! Nu wordt het een beetje erg! Zara is inderdaad teruggekomen, zondagavond. Het weerzien was stralend, ik heb natuurlijk toch weer een beetje gegromd, maar dat was alles. Verder was het gewoon leuk om elkaar terug te zien.

Maar nu begint ze het een beetje te bont te maken...

Gisternacht heeft ze papa's klompen kapotgebeten (dom om ze in de keuken te laten staan, maar ja...) en een doosje muizengif helemaal onder de gootsteen vandaan, uit het achterste hoekje, gepeuterd, en aan flarden gebeten. Het gif lag overal :o Hopelijk heeft ze er niet van gegeten, maar ik denk het niet anders was ze nu al ziek... Muizengif is vies en ik kan het weten ;-)

Maar nu vannacht: de rieten prullenbak helemaal in kleine stukjes en.... het lievelingsboek van mama en Sean kapot: Pluk van de Petteflet :o

Nu is ze dus echt te ver gegaan hè :-(

Mama geeft haar nog één kans, komende nacht, en anders moet ze de rest van de tijd dat ze hier is 's nachts in de bench! Ik heb dat ook wel overleefd, maar ik ben toch blij dat Johan mij daar ooit van heeft verlost! Arme Zara :-(

She's coming back :o

Ofwel 'The return of...'

Als ik het goed gehoord heb, komt Zara vanavond terug, en blijft ze tot 3 augustus :o
Ik zal jullie er later meer over vertellen...

Toch stiekem wel leuk hoor! :-)

Zara

Zara was hier dus de hele week, maar helaas, pindakaas, vandaag gaat ze weer naar huis :-(





We hebben een zalige tijd gehad samen!!!!




Het is een schatje, echt waar!!!!



Let vooral goed op haar rechteroor, dat is het schattigste van alles :-)



Gelukkig sliep ze af en toe, want zo'n jong kind in huis is wel supervermoeiend...



Ik denk dat vooral papa haar enorm gaat missen, het waren dikke vriendjes geworden. Waar papa was, was Zara (als ze geen deugnietenstreken aan het uithalen was)




Het is echt wel jammer dat ze naar huis gaat, maar toch ook wel beter, want ze is nog in het kapotbijtstadium, ze heeft de leeuw van Sean kapotgebeten :o Gelukkig kon papa gister nog precies dezelfde kopen bij Blokker :-)
Maar ze heeft ook een FlipFlop van Johan kapotgebeten en dat is minder leuk, want dezelfde vinden in maat 46 is niet zo simpel :-(
Wat ze verder allemaal nog kapot heeft gebeten, varieert van een stuk of tien plastic bloempotjes, tot een rol tafelpapier (hierna zag de tuin er ineens helemaal winters uit). De klompen van papa en mooie Canadese kussentjes van mama hebben wel twee tot drie keer per dag in de tuin gelegen, maar hebben het gelukkig overleefd...

Al bij al: 't was leuk, maar een weekje was lang genoeg! Jammer dat ze naar huis gaat, maar wel lekker rustig ;-)

PS 't Schijnt dat ik dus ook niet zo'n lieverdje was, vroeger :o

Brief van Catherine Paulus, de mama van Tosca en Madeline

'Ik vind het erg dat An en onze kinderen doodgereden werden door een jonge vreemdeling onder invloed van drugs. Te vaak werd de aandacht verlegd naar zijn afkomst en zijn randmarginaliteit in plaats van naar de overtredingen zelf. Ik heb op vele fora op het internet moeten vaststellen dat daardoor de hele zaak als ’een ver-van-mijn-bedshow’ voorkwam voor vele mensen die van zichzelf zeggen dat ze ’sportief’ rijden, al dan niet onder invloed van alcohol. Ik heb met verbijstering moeten vaststellen dat men de overtredingen ’te snel rijden’ en/of ’onder invloed rijden’ op een heel andere manier gaat beoordelen naar gelang de situatie en de gevolgen: - Overtredingen zijn helemaal ’niet erg’ zolang er niets gebeurt. 'Ik voel me zelfzeker, ik ben jong, ik heb snelle reflexen, dus mag ik best ’sportief’ rijden.' - Overtredingen zijn gewoon ’dom’ wanneer iemand zichzelf doodrijdt. Bekende mensen die zichzelf doodrijden, worden soms zelfs als een held gevierd. - Overtredingen zijn pas ’heel erg’ wanneer er onschuldige slachtoffers vallen. Men zou zelfs overgaan tot het lynchen van de dader, indien het mogelijk was. Ik vind het fout dat er in de media nooit vermeld wordt wanneer iemand in dronken toestand zichzelf doodrijdt. Daardoor gaat men zo iemand als een slachtoffer van een ongeluk beschouwen, terwijl die persoon in feite even goed een doodrijder is, al is het ’alleen maar’ van zichzelf. Het is dus op die manier dat er bij mensen een gevoel ontstaat dat te snel rijden (al dan niet onder invloed) ’niet zo erg’ is: 'Als ik mezelf doodrijd, dan is dat toch mijn eigen zaak, zeker?' Helaas wordt vaak niet 'mezelf' gedood, maar wel iemand anders. Ik heb ergens gelezen dat de dronken toestand van iemand die zichzelf doodrijdt, verzwegen wordt om de nabestaanden ’te sparen’. Nabestaanden van slachtoffers van dronken doodrijders worden helaas niet gespaard. Eigenlijk zou ik het maar normaal vinden dat mensen die zichzelf roekeloos doodrijden, postuum geoordeeld worden voor het doodrijden van iemand. Of is hun eigen leven minder waard dan dat van een ander slachtoffer? Ik hoor en lees maar al te vaak: 'Ik rijd alleen maar snel wanneer ik niemand in gevaar breng, hoor!' Ik wil aan die mensen zeggen dat ook de dader op 8 maart dacht dat hij niemand in gevaar zou brengen, dat hij alleen maar wat stoer en ’sportief’ aan het rijden was. En als we er nu eens allemaal een sport van maakten om veilig te rijden? Want veilig rijden is - inderdaad - een hele sport, en niet iets voor ’mietjes’! Veilig rijden vereist nog veel meer sportieve vaardigheden dan het zogezegd ’sportief’ rijden van de ’te snel’-rijders. Naast scherpe aandacht, het vermogen tot anticiperen en snelle reflexen, vraagt het ook een serieuze zelfbeheersing. Want zelfbeheersing blijkt een nog veel grotere uitdaging te zijn dan de beheersing van een aantal paardenkracht onder de motorkap. Surf alstublieft naar de website van de ’Ouders van Verongelukte Kinderen’ en teken de SAVE-charte (Samen voor een veilig verkeer). Bedankt.' Catherine Paulus, mama van Tosca en Madeline. Onderteken het SAVE-charter op www.nieuwsblad.besave
(belga)

Wat is er gevallen?

De regering? Huh? Dat snap ik niet, kan zoiets vallen? Bij ons geldt het recht van de sterkste! Als er een hond komt die sterker is dan ik, ga ik op mijn rug liggen met mijn poten omhoog, dan is het gelijk voorbij... En zo'n hond als Jasper, die altijd de sterkste is, maar niet agressief, die negeert agressief gedrag... Domme mensen, de regering laten vallen, raap het op en plak het terug aan elkaar... En je mag het schijnbaar niet hardop zeggen, maar laat gewoon het recht van de sterkste een keer gelden... :-)

Mama zegt dat het is omdat wij in Vlaams-Brabant (dus in Vlaanderen) wonen en bij het Brusselse kiesdistrict horen en dat dat niet eerlijk is. Mama zegt dat het zelfs al in de grondwet is veranderd maar nog niet toegepast wordt. Huh? Je mag het schijnbaar niet hardop zeggen, maar laat gewoon het recht van de sterkste een keer gelden... :-)

Ik weet dat ik het allemaal een beetje simplistisch zie, maar het is toch te gek voor woorden wat hier aan de hand is, zeg nou zelf!

Zara

Wow, verrassing! Zara kwam vrijdag al in plaats van zaterdag! Ik was dolblij toen ze kwam. Natuurlijk niks laten merken, een beetje gegromd, laten zien wie hier de baas is enzo, maar toen kon ik me niet meer inhouden en zijn we samen de tuin ingestormd! Zalig, zo'n jong beestje! (Mechelse herder van negen maanden) Spijtig dat ik zo vlug moe ben :-(



Wandelen was wel ingewikkeld. Dat heeft ze precies nog niet zo goed geleerd, ze danste voor mama's voeten, trok alsof we een bende dieven achterna zaten en ik dacht gelijk: ohoh, dat komt niet goed, en ja hoor, na een paar minuten was het zover. Hup, mijn gentle leader af, en om de neus van Zara. Heel even leek ze een stier, die iemand van zijn rug wou gooien, maar toen liep ze als een mak lammetje naast mama, af en toe verbaasd opkijkend en zich afvragend waarom dat ding om haar neus zat en waarom ze nou toch niet meer kon trekken :-) Als Martin Gaus dit zou lezen, zou hij tevreden knikken!



Ik zal eens aan Johan vragen om wat foto's te maken van ons tweetjes, dan kunnen jullie haar ook bewonderen. Niet naar haar figuurtje kijken hè, het is een slanke den, maar ja, wat wil je, zij is nog jong en ik ben al oud hè :-/

Soms hè...

Soms hè, dan heb ik gewoon zin om te verdwijnen. Naar ergens hier ver vandaan, waar ik niemand ken, waar niemand iets van me verwacht, waar ik gewoon mezelf kan zijn zonder dat iemand zich afvraagt wat er met me aan de hand is.

Soms hè, dan heb ik gewoon zin om mijn masker af te gooien, zodat ik gewoon mezelf kan zijn zonder dat iemand zich afvraagt wat er met me aan de hand is.

Soms hè, dan vraag ik mezelf af wat er met me aan de hand is. Waarom draag ik dat masker dan? Waarom blijf ik hier?

Ik denk dat dat aan jullie ligt... Ja, aan jullie!
Jullie zijn gewoon te lief... :-(

Nog wat foto's van de bbq

er waren ook serieuze gesprekken
jan had er echt zin in :-)
sean en sjoerd
de zandbak was ietsjes te klein
gelukkig was er ook nog het zwembad :-)

Barbecue

de jeugd was ook aan het werk gezet
gezellig hè

Zondag was het hier "kerk-barbecue". Het begon al goed, want Johan moest thuisblijven om de bbq aan te steken, dus voor het eerst sinds lange, lange tijd, was ik niet alleen op zondagochtend! Toen kwamen papa en mama thuis en mocht ik gelijk gaan wandelen, en Judith ging ook mee! Ik houd van tieners, dat weten jullie, dus dat was zalig!

Toen we terugkwamen waren er al een heleboel mensen en er kwamen er steeds meer bij! Ik hoorde getallen van tussen de 120 en 140, dus dat was wel de moeite! Er zouden normaal geen honden komen, maar surprise: Kaleb was met Daniël en Tineke meegekomen, rara welk ras? Yes, een Duitse Herder! Jammer genoeg staat hij niet op de foto's, het is een heel mooie, een pikzwarte...


Het was wel een zeer vermoeiende dag, gelukkig mocht ik af en toe een poosje bij Riet blijven liggen, wantals ik steeds met mama mee had moeten lopen, was ik op laatst net zo moe als zij geweest (ik zat aan de riem, de poort stond open hè)


Wat ook nog heel leuk was: Henri had het zwembad opgeblazen en papa had het zaterdagavond al vol laten lopen, zodat het zondag een beetje minder koud zou zijn als de kinderen er in wilden. En rara wie zat er het eerste in? Zaterdagavond gelijk al? Juist ja, ikke! Tegen niemand zeggen hoor, want papa en mama waren boos, het schijnt dat sommige mensen het vies vinden als er een hond in het kinderzwembad zit, gek hè? Ze hebben er toen gelijk een zeil over gelegd. Precies of ik kan dat niet opzij duwen :-)))

Kwetsbaar...

"De mens ontmoet de wereld die hij zelf oproept... Hij stelde zich kwetsbaar op; hij kon verwachten dat er op hem getrapt werd. "
uit: Als de vlucht van de vogels
M. van Hoorn

Kalief in plaats van de Kalief...

"Lang, heel lang geleden toen de wereld nog plat was en in het centrum van het universum stond, was het Midden Oosten DE plek op Aarde. In dat Midden Oosten bevindt zich het mooiste stadje dat er bestaat en dit stadje wordt geregeerd door Kalief Haroun El Poussah. Haroun is een vriendelijke en wat simpele man, die onvoorwaardelijk leunt op zijn grootvizier Iznogoud. Dat kan hij beter niet doen want Iznogoud is een kwaadaardig mannetje dat maar één ding wil en dat is “Zelf kalief worden in plaats van de kalief”. Hij bedenkt de meest vuile plannetjes om de kalief te dumpen, maar deze mislukken meestal jammerlijk. Dit reageert hij meestal af op zijn trouwe bediende Dilat. Op de markt raakt Iznogoud verliefd op een gevangen prinses die nu samen met haar hulpje als slaaf verkocht wordt. Iznogoud doet er alles aan om haar in handen te krijgen, maar op het allerlaatste moment komt de kalief aanzetten en neemt de vrouw van Iznogouds dromen mee naar zijn harem. Iznogoud is witheet en is nu nog meer gebrand om zich van de Kalief te ontdoen. Als hij erachter komt dat de gevangen prinses eigenlijk de dochter is van een moordlustige Sultan, die wraak wil op de ontvoerders van zijn dochter, ziet Iznogoud zijn kans schoon. Samen met Dilat en zijn tweeling-geest-in-de-fles Ouz en Ouzmoutousouloubouloubombe reist Iznogoud af om deze vechtlustige vader, Sultan Pullmankar, op de kalief af te sturen. Zo kan hij kalief worden in plaats van de kalief. Maar zoals altijd loopt het weer anders af dan Iznogoud had verwacht. "

Dingen die om me heen gebeuren doen me op de een of andere manier ontzettend aan dit stripverhaal denken...
Ik wil Kalief worden in plaats van de Kalief
Ik wil Kalief worden in plaats van de Kalief

Apen...

Een Spaanse parlementaire commissie heeft woensdag steun uitgesproken voor de rechten op leven en vrijheid van de aap.

Het lijkt de eerste keer te zijn dat een volksvertegenwoordiging zich zo duidelijk achter apenrechten schaart. De commissie stemde in met resoluties die werden voorgelegd door een 'apenlobby', het vijftien jaar oude Grote Apenproject. Dat is een internationale club van onder anderen wetenschappers en filosofen die apen basisrechten willen geven die mensen voor zichzelf hebben gevestigd. Pedro Pozas van de Spaanse afdeling sprak van een historische dag. Het ziet er naar uit dat aanbevelingen van de commissie door het parlement zullen worden aangenomen. Dat zal tot gevolg hebben dat in Spanje apen geen proefdieren mogen zijn of op andere manieren geëxploiteerd mogen worden zoals in een circus of in films.

Dit is geen grap! Ik hoorde er ook al over op de radio... Ok, akkoord dat apen goed behandeld moeten worden, maar basisrechten geven aan apen die mensen voor zichzelf hebben gevestigd? Dat is een stapje te ver hè! Vooral als je dan leest op Henri's blog over kinderen, die in veel landen nog geen rechten hebben! Mensen die door toedoen van andere mensen in de vreselijkste situaties terechtkomen...
En als dan eindelijk alle kinderen en daarna de mensen beter behandeld en beschermd worden, dan beginnen we toch zeker met de rechten van de hond en niet van de aap :-)

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Dat las ik op de blog van mijn grote broer en ik vond het zo mooi, dat ik het hier ook nog even wil zeggen!

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Ik ben maar een hond natuurlijk, hoewel ik moet daar niet zo minachtend over blijven doen. Zoals ik in mijn vorige stukje al heb getoond, honden zien de dingen vaak scherper dan mensen. Misschien omdat ze meer op hun neus en oren afgaan dan op hun ogen. Klinkt raar hè, ze zien het scherper met hun neus en oren;)
Maar jullie begrijpen me wel. Een hond let niet op uiterlijke schijn... En ik voel instinctief aan dat dit niet het einde is, er komt iets beters, sterker nog, het beste moet nog komen!!!!

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Een zinnetje om lang over na te denken.
Een zinnetje om niet veel aan toe te voegen....

Honden - Mensen

Zelf heb ik nog nooit iets ergs meegemaakt, maar om me heen zie ik veel verdriet... En ik hoor ook vertellen over oud zeer... Honden doen dat beter dan mensen.

Vroeger had mama twee honden, dat was voor mijn tijd. Kazan en Swiebertje. Swiebertje ging dood en papa zei:"Laat Kazan aan haar ruiken, dan beseft ze dat Swiebertje dood is. Anders gaat ze overal zoeken en kan ze haar verdriet en het gemis niet verwerken." Zo gezegd, zo gedaan... Kazan rook aan de dode hond, rook nog eens, en toen nog eens heel goed... Toen huilde Kazan en heeft drie dagen niet gegeten en gedronken. Toen was het goed. Langzaam begon Kazan weer zichzelf te worden. Ze heeft nooit naar Swiebertje gezocht. Ze wist dat ze dood was...

Mensen daarentegen...

Mensen moeten...

Skippy

Ha, ik ga helemaal niet over Skippy schrijven hoor, wees maar niet bang. 't Is gewoon omdat we gisteravond kangoeroevlees aten en mama wel drie keer vroeg:"Dus jullie weten zeker dat het niet Skippy is hè?" En daarop zei Johan:"Vraag dat niet steeds, anders gaat die hond er weer over schrijven op zijn blog!"

Dus, ha, ik ga er helemaal niet over schrijven :) 't Is gewoon om net te doen alsof, zodat Johan het wel denkt :)) ('t Was trouwens wel errug lekker hoor, die kangoeroe...)



Vanmorgen kwam ik het kleinste hondje tegen dat ik al ooit gezien heb! Bij ons aan de overkant wonen twee van die chihuahua's en ik dacht dat die klein waren, maar nu heb ik een puppy van een teckel gezien, van twee maanden oud... aaaah, die was toch schattig! En hij was helemaal niet bang voor mij, dat was het leukste van al!

Nieuw vriendinnetje

Vandaag begon slecht, zoals elke zondag. Ze gaan dan allemaal weg en blijven de hele ochtend weg. Maar meestal gaat het daarna beter. Ik had mama in de week over Stefanie horen babbelen en over Canadezen, dus het zou wel goed komen, daar was ik van overtuigd. Tot gister, toen zei mama ineens dat Stefanie niet kon komen en die Canadezen kwamen ook niet :(

Nou ja, ik wachtte maar af. En mijn wachten werd beloond! Dubbel en dwars!

Simon, Tina, Jake, Sanne. Dat was al leuk. Toen Henri en Leda, met Sean, Sjoerd en Jasper <3, dat was zalig!!!

Op een bepaald moment ging mama weg met Henri, maar als er zoveel volk is èn Jasper, dan kan me dat niet zoveel schelen. Maar er stond mij nog een verrassing te wachten. De bel ging weer en... Yes, Tom! Dat is een soort broertje van mij, waar ik heel veel van houd! En wat nog beter was, hij had Tim meegenomen en Tim had Zara meegenomen!!!! Zara is een meisje van zeven maanden, een kruising met een Mechelse Herder en een Berner Sennen, en superdruk! (Niet zo druk als ik vroeger, maar zo zijn er ook niet veel ;-))

We hebben zalig gespeeld, het beestje kan er geen genoeg van krijgen (ze is er nog steeds ja, Tim en Tom moeten de voetbalwedstrijd afkijken ofzo), en ik heb haar uitgenodigd!

IN JULI KOMT ZE EEN WEEK LOGEREN!!!!!!

Ik kijk er al naar uit :-)

Tuintje

Mensen zijn gek! Mensen zijn gek! BLUH! Mensen zijn gek!

Jullie weten hoe leuk ik graven vind, maar het gaat nogal moeilijk in onze tuin, met dat harde gras enzo ;-(
Toen was papa zo lief om een stukje grond los te maken voor mij. Dus ik graven, papa weer dichtgooien, ik weer graven en papa weer dichtgooien. Zalig.

Toen stonden er ineens allerlei planten in mijn omgeploegde stukje grond en ik dacht: "Ho, nee, geen onkruid in ons speelveldje, dat gaat papa ook niet leuk vinden!" Dus ik smijt die planten eruit, bijt ze in stukken en graaf weer een mooi gat...

Is papa toch zeker wel boos op mij :-(
Hij loopt nu te mopperen over meloenen en komkommers, terwijl ik daar echt alleen wat planten heb weggehaald, ik heb geen meloen of komkommer gezien... Nou heeft hij er nog een hekje omheen gemaakt ook, kan ik dus niet meer ploegen voor hem. Nou, dan moet hij het zelf maar weten, ik ga mama wel helpen in haar bloementuintje :-)))

Tja, eh, nieuwtjes dan ofzo?

Tjonge, nu moet ik vanaf vandaag een titel boven mijn verhaaltjes zetten, voor mama's Facebook :-s

Ik vind er niks aan, mama zit steeds maar op dat stomme Facebook en ze snapt er niks van... Dan zit ze te mopperen en alles tien keer te 'add'-en en dan weer te 'remove'-n. Nou, ik ga niet naar dat stomme gedoe. Ik blijf gewoon op mijn Blog en op Breeze! Neh! Maar ok, voor haar zet ik er vanaf nu een titel boven.

Eigenlijk heb ik helemaal geen nieuws, mama wou gewoon dat ik een stukje met een titel schreef, zodat zij haar Facebook kon testen. Nou, bij deze.

Oh ja, Nederland heeft van Italië gewonnen en Nederland is gek geworden. Helemaal oranje, stelletje 'mafkezen'!!!!

Ik ben blij dat ik daar niet woon!!!!

Sotto voce

Sotto voce

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, 't geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

Maria Vasalis

Een cliché (of gemeenplaats) is een stijlfiguur waarbij een beeldspraak wordt gebruikt die zijn kracht door het vele gebruik ervan heeft verloren.

Helaas....

Want waarom wordt iets zoveel gebruikt? Juist ja, juist omdat het zo mooi is...

Economische vluchteling?

In een klein dorpje, niet ver hier vandaan, staat een mooi, groot landhuis. De familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen bewoont het landhuis al zolang als de mensen van het dorp zich kunnen herinneren. Vroeger behoorde het gehele dorp eigenlijk aan de landheer. Er waren verschillende pachtboerderijtjes, en die bewoners stonden dan weer in dienst van de landheer. Alle landerijen zover als men kon zien, behoorden in die tijd aan de familie. Dit is allang niet meer zo. Alleen het landgoed, met de ommuurde tuinen, èn de portierswoning behoren nog aan de familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Ook heeft de familie in de grote stad verderop nog wat appartementsgebouwen laten zetten, dat is veel minder bewerkelijk dan al die landerijen. Aangezien er tegenwoordig geen portier meer in dienst is, verhuren ze de kleine portierswoning aan een familie uit het dorp, de familie Klep.

Ik zal jullie beide families eens voorstellen. We beginnen (zoals het hoort) met de familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Allereerst zijn daar natuurlijk de baron en de barones. Meneer de baron is een vriendelijke, enigszins gezette man van ongeveer veertig jaar. Hij heeft graag een goede, uitgebreide maaltijd, met een goed glas wijn. Als hij na het 'diner' (een baron eet natuurlijk niet, maar dineert) een goed glas port met een dikke sigaar heeft is hij heel tevreden met zichzelf en met het leven. Zijn werkzaamheden bestaan voornamelijk uit het nazien van zijn bankrekening en het controleren van de gestorte bedragen van de huurders van zijn appartementsgebouwen en van de huurders van de portierswoning... Jaja, meneer de baron is een tevreden mens.

Mevrouw de barones is een heel ander geval. Het enige wat ze met haar echtgenoot gemeen heeft is haar gezette gestalte, hoewel gezet... De barones is gewoon wat men noemt een dikke dame. Bij haar komt het niet zozeer door de uitgebreide maaltijden, o nee, zij is immers altijd op dieet, ze eet bijna niks. Nee, bij haar komt het eerder door de pralines! Want ook al is zij altijd op dieet, ze heeft altijd wel ergens een doos van de heerlijkste pralines verstopt staan. Die eeuwige diëten zijn natuurlijk niet bevorderlijk voor haar humeur...

De baron en de barones hebben samen twee kinderen. Junior en Clothilde. Over hen is niet veel bijzonders te vermelden, het zijn gewoon twee verwende krengetjes.

Het landhuis heeft vele kamers. Er zijn vijf logeerkamers, waarvan vier met badkamer en eentje met een vaste wastafel. De baron, de barones en de beide kinderen hebben elk een eigen slaapkamer en een eigen kleed- speelkamer. Dan zijn er nog de salon, de huiskamer, de eetkamer, de gezamenlijke speelkamer en de woonkeuken. Niet meegerekend zijn de vertrekjes op zolder, waar het personeel is ondergebracht.


Nu de familie Klep. Dat is een heel ander verhaal. Vader Klep is arbeider in een verffabriek, toevallig eigendom van... jawel, baron Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Het werk is vies, zwaar, eentonig en wat je nog maar meer vervelend vindt. Hij draait soms dubbele shiften om genoeg te kunnen verdienen om zijn gezin te onderhouden. Hij heeft een heel goed karakter, maar is meestal te moe om dat te tonen.

Moeder Klep is een vrolijke, hardwerkende vrouw. Er zitten eigenlijk niet genoeg uren in een dag om haar het werk in het huishouden volledig te laten doen, maar toch springt ze af en toe nog bij als er een andere arme sukkelaar op het dorp ziek is. En altijd hoor je haar van verre al aankomen, want altijd zingt ze het hoogste lied. Vader en moeder Klep hebben negen kinderen. Jan, Trees, Joke, Piet, An, Jef, Mies, Bart en Wim.

Het huis heeft beneden één ruimte, waar gegeten, gekookt, gewassen, gestreken, gespeeld, huiswerk gemaakt enz. wordt. In een hoekje van die ruimte hangt een gordijn, en daarachter staat het opklapbed van vader en moeder. Het is geen tweepersoonsbed, maar ook geen eenpersoons, het is wat je noemt een 'twijfelaar'. 's Avonds als eindelijk alle kinderen slapen, en vader en moeder helemaal klaar zijn met hun werk, zetten ze de elf stoelen die ze hebben ondersteboven op de tafel, zodat de tafel helemaal in de hoek kan staan. Dan is er precies genoeg plaats om het opklapbed naar beneden te laten komen. Ze moeten dan wel over de enige luie zetel die ze hebben heen kruipen om in hun bed te geraken, maar als je dat eenmaal gewend bent zeur je daar niet meer over.

Boven is er de zolder, in het midden is er van planken een soort muurtje gebouwd, zodat de jongens aan de ene kant en de meisjes aan de andere kant kunnen slapen. Ze hebben van stro en jutezakken heerlijke matrassen gemaakt, er zijn zelfs dekens, maar die gebruiken ze alleen als het vriest, want normaal is het zo al warm (ik zou zeggen benauwd) genoeg met z'n negenen in die kleine ruimte.

Zo, nou kennen jullie de beide families en nu komen we waar we zijn moeten, nl. bij het verhaal waar het om draait.

Eigenlijk is er één hoofdpersoon in dit verhaal. En dat is Wim. Wim is de jongste telg van de familie Klep en zit op school bij Junior Van Ekelstrom tot Flierwijnen in de klas. Het zijn geen vrienden, daarvoor is de achtergrond van de beide jongens te verschillend. Junior kijkt een beetje op Wim neer, omdat hij altijd van die versleten kleren draagt, moeder herstelt alles wel netjes, maar je ziet het er toch aan. En in z'n hart is Junior eigenlijk een beetje jaloers op Wim. Wim kan namelijk heel goed leren en dat mankeert er bij Junior nog al eens aan. Wim heeft niet veel vrienden. Hij heeft daar ook eigenlijk geen tijd voor, want na school rent hij altijd direct naar huis om moeder te helpen met het vele werk in huis. Wim weet al heel lang wat hij later wil worden. Dierenarts. Hij weet dat het een lange dure studie zal zijn, maar hij doet goed zijn best op school, en zal, als hij oud genoeg is, een bijbaantje zoeken. Samen met de studiefinanciering en de kinderbijslag zal hij dan wel rondkomen. Wim leidt een vrolijk leventje. Tegen een beetje werk ziet hij nooit op en de plagerijen van Jan en Piet, zijn oudere broers, laat hij over zich heen komen. Vader en moeder houden wel in de gaten dat ze niet te ver gaan. Jan zou dat ook nooit doen, maar Piet.... die is niet helemaal te vertrouwen.

Dan wordt vader ziek. Dit verandert de hele situatie bij de familie Klep. Alles wat vroeger licht en vrolijk was, wordt nu donker en triest. Moeder loopt op haar tenen door het huis om vader niet te storen, nooit meer klinkt haar heldere stem door het huis. Waar ze vroeger altijd liep te zingen, loopt ze nu haar neus te snuiten, en haar tranen weg te vegen. Of ze neemt een flinke slok wijn, om haar gedachten uit haar hoofd te zetten. Vader kan niet meer beter worden, heeft dokter gezegd. En na een lange slepende ziekte, komt vader op een sombere oktoberdag te overlijden. Ook al hebben ze het allemaal aan zien komen, toch is het nog een grote schok voor de familie Klep. Vooral Wim, de jongste, heeft het er erg moeilijk mee. Vader, zijn grote voorbeeld, zijn vriend. Vader, die hem altijd in bescherming nam tegen de grote broers, als ze Wim weer eens aan het plagen waren. Vader, die lieve man, dood... Natuurlijk, vader is nu bij de Here Jezus, en hij zal nooit meer pijn hebben, dat weet Wim ook wel, en later, later zal Wim vader wel weer zien. Hij weet niet helemaal zeker of je in de hemel elkaar wel zal herkennen, maar toch mag hij er op vertrouwen dat vader en moeder en hijzelf allemaal in de hemel zullen komen.

Maar daar heeft hij nu zo weinig aan. Nu mist hij vader. De andere kinderen missen vader ook erg. De één is wat stiller dan anders, de volgende is juist wat luidruchtiger dan anders, elk uit zijn verdriet op zijn eigen manier. Ook Piet heeft verdriet, maar Piet heeft niet zo'n mooi karakter en helaas uit het zich bij Piet op een lelijke manier. Piet, die altijd al een plaaggeest was, weet nu van geen ophouden meer. Vooral Wim heeft het zwaar te verduren. Moeder sluit zich op in haar verdriet, en doet het domste wat een mens met verdriet kan doen, moeder begint te drinken. Goedkope troep van de Aldi. Moeder loopt nu eigenlijk altijd in een soort roes door het huis.

Vader is er niet meer, dus niemand neemt het nog voor Wim op en het wordt van dag tot dag erger. Wim is een flinke knul voor zijn zeven jaar, maar tegen Piet kan hij echt niet op hoor. Piet wordt al veertien... Het blijft nu echt niet meer bij plagerijen, het begint meer op mishandeling te lijken. Altijd heeft Wim wel ergens blauwe plekken, één keer is Wim door een gemeen trucje van Piet zelfs zo hard gevallen dat zijn arm gebroken was. Hij kan tegen niemand vertellen hoe het gekomen is, want elke keer als hij het aan moeder wil vertellen, krijgt hij er van haar nog een pak slaag bovenop. Wim houdt zoveel van moeder dat hij het haar telkens weer vergeeft. Hij weet dat het bij haar door de drank komt, maar Piet, die heeft gewoon een slecht karakter!

Nu is echter de maat vol. Piet heeft het jonge katje van Wim vastgebonden in een oude holle boom, en toen Wim het eindelijk vond, was het al te laat. Het katje was dood.
Van studeren later, zal ook wel niks meer terecht komen, want moeder heeft gezegd dat ze allemaal direct van school moeten komen, zodra ze geen leerplicht meer hebben. Ze moeten dan meehelpen verdienen, want de ziekte van vader heeft veel geld gekost. Er waren veel medicijnen die niet door het ziekenfonds vergoed werden, en toch had vader ze steeds nodig gehad. Gelukkig heeft de meneer van de bank alles betaald, maar nu moet dat worden terugbetaald, en dan nog met rente!!! Wim heeft het er moeilijk mee. Natuurlijk wil hij graag moeder helpen, om haar schulden te betalen, maar hij wil ook veearts worden. Wat moet hij doen?

Na het geval met het jonge katje, moet Wim echter niet lang meer nadenken. Hij gaat hier weg. Als hij hier weg kan, en hij kan voor veearts studeren, verdient hij later genoeg om al moeders schulden af te betalen, en dan mag ze bij hem komen wonen. Zo zal hij het doen.

Maar nu nog wegkomen, hoe gaat hij dat aanpakken?
In het hoofd van Wim ontstaat een plannetje. Het lijkt voor ons een erg dom plannetje, maar je moet niet vergeten dat Wim pas zeven jaar is. Hij gaat sparen voor een ladder. Als hij elke week zijn 50 cent snoepgeld opzij legt, kan hij binnen een maand of drie genoeg bij elkaar hebben om een tweedehands ladder te kopen. Die gaat hij dan tegen de hoge muur om het kasteel zetten, en dan klimt hij over de muur. Als hij dan aan de baron vertelt hoe hij mishandeld wordt, en dat hij niet mag studeren, dan zal hij vast en zeker daar wel mogen komen wonen en dan komt alles toch nog goed...

Helaas... het loopt allemaal een beetje anders. Wim spaart tot hij genoeg centjes heeft om een ladder te kopen, klimt over de muur van het kasteel, springt naar beneden en.... is zwaar gewond. Pas na twee dagen wordt hij gevonden door de tuinman. Die roept eerst de baron er bij. De baron ziet het arme jongetje, neemt hem op en legt hem boven in één van de logeerkamers. De dokter komt erbij en zegt dat het nog wel weken kan duren voor het arme kind hersteld zal zijn. De baron besluit dat Wim tot zolang in het kasteel mag blijven. Dan doet Wim zijn verhaal, en de baron heeft wel schik in het leuke joch. Zijn grote hart vult zich met medelijden als hij de blauwe plekken en de littekens ziet. Hij gaat er eens met de barones, Junior en Clothilde over praten. Er is toch plaats genoeg in het kasteel en één mondje meer of minder voeden, daar zal het ook niet op aankomen.

De barones is het er echter helemaal niet mee eens. Ze hebben wel vijf logeerkamers, maar als dat vieze kind hier blijft, houden ze nog maar vier logeerkamers over!!! Ook Clothilde was het er niet mee eens. Eén broertje was al meer dan genoeg, ze wou niet nog zo'n vervelend schepsel in haar omgeving! Junior was helemaal niet te spreken over het idee van zijn vader. Iedereen zou hen dan gaan vergelijken, en dan zou iedereen zien dat Wim veel slimmer was dan hij. Nee, hij zou er wel een stokje voor steken!!

Ze komen er niet uit. Dan heeft de baron een idee. Ze zullen de meester van school als onpartijdige rechter uitnodigen, en dan mag ieder om de beurt zijn verhaal doen. Hetgeen de meester dan beslist, dat zal gebeuren.

Meester wordt uitgenodigd en krijgt eerst het verhaal van Wim te horen: dat hij wordt mishandeld, en gepest, dat hij niet mag studeren, dat hij zo graag dierenarts wil worden, wat er met zijn katje is gebeurd enz.
De baron doet zijn verhaal. Ze hebben plaats genoeg, geld genoeg en ze kunnen dat arme kind toch niet naar dat kleine huisje terug sturen, waar hij geslagen en geschopt wordt, waar hij altijd moet werken, waar de enige volwassene die er is, altijd dronken is...

De meester schudt zijn hoofd om zoveel ellende, maar wil dan toch ook het verhaal van de barones, Clothilde en Junior horen. Tja, hoe die er over denken, hebben jullie al kunnen lezen. Junior dikt het nog een beetje aan, door te zeggen: als Wim dan zo zielig en arm is, hoe heeft hij dan geld kunnen sparen voor een ladder? Junior beweert dat Wim gewoon liegt.
Het oordeel is nu aan de meester. Is Wim een zielig, mishandeld jongetje, dat een beetje liefde en warmte en veiligheid zoekt, en ook graag wil studeren? Of is Wim een economische vluchteling, die wil studeren en daarbij ook een beetje liefde en warmte en veiligheid zoekt? Is het Wim om het geld voor zijn studie te doen?

Of... Weten jullie het?

Het lijkt zo gemakkelijk voor ons. Natuurlijk is Wim ook gevlucht omdat hij weet dat de baron geld heeft om hem te laten studeren, maar er zijn toch nog veel meer redenen. Hij heeft toch echt zijn arm gebroken, en het katje is toch echt dood? Ook de littekens en blauwe plekken liegen er niet om. Ik ben misschien maar een gewone huisvrouw, maar ik weet wel wat ik zou zeggen als ik de meester was. Ik zou zeggen dat het toch niet eerlijk verdeeld is in de wereld, en dat het maar heel normaal zou zijn als Wim op het kasteel zou komen wonen. Dat er zelfs plaats en geld genoeg is om nog veel meer arme kinderen uit te nodigen. Dat de barones er geen praline minder door zou moeten eten. Ik zou het wel weten... Hoe de meester oordeelt doet er verder eigenlijk helemaal niet toe, hoe jullie zelf oordelen, dat doet er toe!

PS

Zes miljard mensen op de wereld en genoeg eten en drinken en genoeg plaats om te wonen. Jammer genoeg is al het eten en drinken hier, vind je het gek dat al die mensen dan ook hier willen wonen?

Foto's

Foto's

Ti(e)de

Dit is Tide (Tiede?), mijn eerste liefde. Hij woont nu ergens anders en ik zie hem bijna nooit meer, maar Johan heeft vandaag ineens een hoop foto's op mama's computer gezet, en ja hoor, mijn eerste vriendje zit er tussen. Onder in het hoekje zie je een stukje van een bokser. Dat beestje heb ik van mijn leven nog nooit gezien en ik wil niet weten wie dat is (anders gaan ze me nog vertellen dat dat Tides nieuwste liefde is en dat wil ik niet weten :s)
Tide was vroeger de hond van Tjipke en Francien, maar hij kon niet mee naar Canada :-(

Wandelen, wandelen en...wandelen

Tjonge! Vandaag was precies een soort feestdag! Vanmorgen onze gewone wandeling. Jaaa, onze gewone wandeling, want de politie was weg, we mochten ons dagelijks rondje om het kerkhof weer doen :-) En mama bleef zelfs nog een poosje staan, zo precies achter het kerkhof, starend naar 'het' vliegtuig, dat kapotte, weet je wel, waar Johan al over schreef... Ik vond het niet erg hoor, het had juist keihard geregend, dus modder genoeg om doorheen te rennen :-) Toen een paar uurtjes later zijn we samen Sean van school gaan halen en dan gaan we op de terugweg altijd door het park. Daar mag ik niet los en mama loopt dan altijd heel ingewikkeld te doen met poepzakjes enzo, maar toch is het daar ook wel leuk. En nog een paar uurtjes later wou Sean nog eens naar het vliegtuig gaan kijken :roll Wat is daar nou aan te zien? Nou ja, ik vond het best, weer een extra wandeling en deze keer konden we tot vlakbij het wrak komen en daar waren ook paarden enzo, van de politie! Sean rende naar die paarden toe, maar dat mocht gelukkig niet van mama, want ik vond het toch ook maar eng :s We zijn daar een poosje gebleven, samen met een heleboel andere ramptoeristen en wij waren de enige mensen (en hond) van Zaventem, want die van Zaventem gaan niet naar de vliegers kijken... Ach ik schaamde me niet hoor, mama is al oud, Sean is nog maar pas drie en ik ben een hond, dus wat maakt het uit als we een beetje gek doen... Tot daar was het dus allemaal fijn en feestelijk, maar... mooie liedjes duren niet lang. De grote anti-climax was dat Jasper vanavond niet kwam. Normaal komt hij elke donderdagavond bij ons eten, maar deze keer waren het alleen Henri, Leda en Sjoerd. Misschien heb ik zondag iets verkeerds gezegd? Of stonk ik uit mijn bek? Hopelijk komt hij zondag gewoon weer mee. Dat was dus eigenlijk een povere afsluiting van een feestelijke dag :s

Dia's

Vandaag heb ik de kleurtjes een beetje aangepast en een dia-voorstelling toegevoegd. Hier zie je vooral Sean en Sjoerd, maar als je geduld hebt, zie je ook de Zijlstra-kids. Ik zal die dia-show regelmatig veranderen, dus blijven kijken hè ;-)

Ooit neemt er nog wel eens iemand foto's van mij en Jasper :s en zodra die dan ook nog eens op Picasa staan, zal ik ze hier af en toe laten zien, maar ja, met al die kleinkinderen, zijn wij als hond natuurlijk niet zo interessant meer, en daarbij, wij veranderen niet meer zoveel, dus tja...

Koekoeksbericht

Ik kreeg vandaag een mailtje van Johan?!? Nou ja, hij had het naar mama gestuurd en zij gaf het aan mij. Er stond boven: koekoeksbericht, en of ik het op mijn blog wou zetten. Ja zeg, heb ik eindelijk zelf eens iets te vertellen, nou ja laat maar, Johan doet dat beter:-) Hier komt het:

Zaventem, 25/5/2008, 13.30 uur.
De sirenes loeien om ons heen, Politie, Ambulance, Brandweer...
Hier in de straat? Bij de buren? Ah, ok, bij de Sporthal... Ai, daar is de Finale van KVK Zaventem tegen een andere derde Provinciale-ploeg bezig.
Er zal daar toch niets aan de hand zijn?
Al die drukte in Zaventem vandaag, Voetbalfinale en kinderanimatie door de jeugdraad.
Dat de Sporthal zijn parking verhuurde aan het gemeentebestuur om de Zaventemse kinderen te entertainen op de dag dat half Vlaams-Brabant naar zijn eigen patattenveldtrappers komt kijken op het Voetbalveld dat achter dezelfde sporthal ligt is natuurlijk bijzaak. M.a.w. nergens parkeerplaats! M.n.a.w. (Met nog andere woorden): overal zijn de stoepen volzet door verkeerdgeparkeerde auto's.
De wagens met de blauwe lichtjes scheuren van de sporthal, weer langs mijn huis, ondertussen mikkend tussen de twee rijen met (verkeerd) geparkeerde auto's, regelrecht de andere kant op.
Voor de brug draaien ze links. Ah, richting luchthaven... Oei, vliegtuigen die politie, ambulance en brandweer nodig hebben, dat kan niet goed zijn! Een aanslag?
Even later zal een bevriende dorpsbewoner me zweren dat we "allemaal nog eens zullen sterven in een Chaos-ramp" als ze niet snel duidelijk maken aan de hulpdiensten langs waar je het best naar de luchthaven rijdt!
Op Teletekst staat een vaag bericht over een vliegtuig dat in twee brak.
Een tweede serie sirenes overstemt de dagelijkse Zaventemgeluiden, deze troep komt uit Vilvoorde. Ze rijden weliswaar in één keer juist, ah, kijk daar, een VRT-wagen!
Op internet staat intussen hetzelfde vage bericht. Nadat de derde resem loeiwagens, deze keer uit Brussel, voorbij raasde, ga ik toch maar eens kijken.
Ik kom de eerder genoemde dorpsbewoner tegen en we wandelen richting Voetbalveld, waarachter, volgens de huidige geruchten, het vliegtuig in vogelvlucht te bereiken zou moeten zijn met het blote oog.

Hoe verder we wandelen, hoe meer bekenden we tegenkomen en zo te zien zijn de dorpsfeesten nu pas goed begonnen.
De parking is zoals ik net al zei goed gevuld met springkastelen, hockeyvelden, bmx-parcours en ander kinder-jolijt.
Daaromheen hangen zonverbrande ouders, bijna zatte voetbal-fans en een groeiende groep ramptoeristen.
Ik steel een glimpje vliegtuig-ramp, zie inderdaad een gebroken vliegtuig, maar mag niet voorbij het politie-lintje!
Om me heen roepen mensen dat het een schande is! Het is toch nog steeds een openbare weg, of niet soms?
Wij, burgers van Zaventem hebben recht om te wandelen waar we willen!
Ik wandel al glimlachend terug, en merk tot mijn grote vreugde dat dit tafereel voor een toevallige bezoeker een toch wel erg bizar gezicht moet zijn!
Er hangen overal wegwijzers. Voetbal naar links, Parking naar rechts, kinderspeelterrein die kant op. Ik mis alleen de "Vliegtuigramp rechtdoor" bordjes.
Zaventem is misschien een klein dorp, maar als we eens een ramp hebben, organiseren we het goed en met de nodige rand-animatie! Geen doden.
Terug thuis aangekomen, nu ongeveer 15.00 uur, de filmpjes staan al op de website van de VRT-redactie en ah, wat zie ik daar? Daar rijdt de VTM-wagen Zaventem binnen. De sensatie-helft van België zal nu ook kunnen genieten.

Iets over papa en vallen enzo...

Tjonge, nu is het alweer een tijdje geleden hè! Er gebeurt hier ook niet zoveel hoor! Hoewel, maandag is papa gevallen. Het putdeksel lag verkeerd en papa ging erop staan en zakte erdoor, zielig hè! Dus ik ben gelijk mama gaan halen, zodat zij papa kon helpen opstaan! En nu vindt iedereen mij zo schattig :o Gewoon omdat ik mama ben gaan halen, is toch normaal zeker! En ze vinden het zo cool dat mama mij begreep. Duh, mama begrijpt mij altijd! Ik mama ook trouwens. Eigenlijk weten we soms zelf niet waar het denken van de een ophoudt en van de ander begint :-))
Zaterdagavond is het hier supertapas! Yes! Alle tieners met broers en zussen en ouders komen dan hierheen! Zalig! Nou, dat was het dan weer!

Jake en ook een beetje Simon en eieren met spek...

Vanmorgen werd ik wakker en toen ik naar beneden wou gaan rook ik dat er weer iemand in de logeerkamer lag te slapen! Het was niet die Afrikaanse dokter, niet de Canadeesjes :-( ... Maar wie dan wel? Snufsnufsnuffel, JAKE!!! Yes, dat was al een poosje geleden! En toen kwam Simon ook nog en ze begonnen met water te vechten! Zalig, ze hadden het gras heerlijk nat gemaakt, zodat ik er op mijn rug in kon rollen, dat vind ik het fijnst van alles! Het schijnt dat ze toen ook nog naar het huis van Sqze zijn geweest, er omheen zijn geslopen en Martin en Mareike helemaal nat hebben gespoten :-)... En Simon heeft nog eieren met spek voor ons gebakken, dat was lekker!!!

Nu is het gewoon weer saai en rustig, maar het was toch wel een leuke dag!

Foto's

Boven: mama en Johan, links: Jasper