Gebed

Het onderstaande gebed is van een onbekende, maar ik kreeg het via Facebook van Henri.

Henri wil je uitdagen om dit gebed voor jezelf uit te printen, naar een stille hoek te gaan en het gebed zin voor zin hardop te lezen. Pauzeer bij elke zin en denk na over mogelijke situaties in je eigen leven waarin je daar schuldig aan bent. Belijd die houding aan God en vraag Hem om je te bevrijden van dit denken en doen. Ga dan verder naar de volgende zin.

Als we dit gebed dagelijks zouden kunnen bidden, zou er heel wat veranderen. En dat is wat Paulus volgens mij bedoelde toen hij aan de Romeinen zei: "Wees hervormd in uw denken". Niet een nieuw religieus systeem, maar een diepe, werkelijke verandering van het hart.


O Jezus, zachtmoedig en nederig van hart, hoor mij aan.

Bevrijd mij, Jezus, van het verlangen geliefd te worden,

van het verlangen verheerlijkt te worden,

van het verlangen geëerd te worden,

van het verlangen geprezen te worden,

van het verlangen verkoren te worden boven anderen,

van het verlangen geraadpleegd te worden,

van het verlangen goedgekeurd te worden.


Bevrijd mij, Jezus, van de angst vernederd te worden,

van de angst geminacht te worden,

van de angst een berisping te ondergaan,

van de angst vergeten te worden,

van de angst uitgelachen te worden,

van de angst onrechtvaardig behandeld te worden,

van de angst veracht te worden.


En Jezus, verleen mij de genade om te verlangen dat men anderen meer liefheeft dan mij.

Dat men anderen meer waardeert dan mij.

Dat anderen meer aanzien in de wereld zullen genieten dan ik.

Dat anderen gekozen worden, en ik opzij gezet word.

Dat anderen geprezen worden, en ik onopgemerkt blijf.

Dat men te allen tijd aan anderen de voorkeur geeft.

Dat anderen heiliger mogen worden dan ik, als ik maar zo heilig word als nodig is.

(gebed overgenomen uit het boek "Honger naar Echtheid" van George Verwer, 1988)

Een beetje genant :-)

Ik heb dus een ontstoken voet. Jaahaa, dat weten alle Facebookers al, want ik doe niet anders dan zeuren en klagen. Maar ik heb er een grappig (?) verhaaltje over.

Gisteravond moest ik gelijk na het eten naar de dermatoloog en ik wou daar niet met een verbandje aankomen wat er al de hele dag op zat. Dus om vijf uur even naar de badkamer, voet gewassen, wond schoongemaakt, nieuw Iso-Betadine-compress erop, schone sokken aan. Alles helemaal feng shui :-)

De dermatoloog knipt mijn verbandje er af, kijkt naar mijn wond en plukt er twee lange zwarte Jasper-haren af! WAAAAAAH. Lekker hygiënisch hè.

Ze kon er nog mee lachen, ze zei dat hondenharen nou eenmaal overal inkropen. Pfff, ik voelde me wel stom :-/

Witte eend :-)

Henri en Leda gingen trouwen. Ze wilden als trouwauto een witte eend. We wisten dat meneer Pretorius van de ETF een witte eend had en via via vroegen we of die eend geleend kon worden. Nee, jammer maar helaas, meneer Pretorius was niet in het land op 2 november, hij was naar Zuid-Afrika, dus dat ging niet...

Ok, Johan en ik gingen op eendenjacht. Normaal zijn wij tegen jagen, maar voor zo'n bruiloft moet je soms eens van je principes afstappen hè :-) We wisten een tweedehands eenden-dealer, en we gingen daar eens een kijkje nemen. Geen witte eend te zien, maar die meneer wist wel mensen die mensen kenden met een witte eend, en daar konden we misschien eens naar bellen, maar het was nogal vaag. Toch dat telefoonnummer maar aangenomen en weer weggereden.

Hé, wat zagen we daar rijden naar de andere kant? Een zwart met witte eend. Ok, het was geen witte eend, maar ja, een kniesoor die daar op let hè! Johan maakt een U-turn, midden in het drukke spitsuur, en wij beginnen die eend te achtervolgen. Het was nogal druk, en er reden een paar auto's tussen ons en die eend in, dus we konden geen teken geven of ze wilden stoppen. Dus wij bleven maar achtervolgen en achtervolgen en ineens, wat zien we daar rijden naar de andere kant? Een spierwitte eend! Een spierwitte eend! Niet te geloven! Dus, Johan maakt weer een U-turn, midden in het drukke spitsuur en we beginnen die eend te achtervolgen :-) We kwamen op wat stillere weggetjes, en die vrouw begon te beseffen dat we haar aan het achtervolgen waren. Op een bepaald moment zette ze haar auto aan de kant en wij stopten er achter. Ik zei tegen Johan: "Ga jij maar uitleggen, want ik, met mijn Hollandse accentje, dat komt niet goed!" Johan zei: "Ga jij maar, want ik, met mijn imponerende verschijning, dat komt niet goed!" Ok, dus maar samen uitgestapt. De vrouw stapt ook uit en het blijkt een Hollandse te zijn, die zich niet ergerde aan mijn accentje, en grote kerels gewend was en dus niet bang voor Johan was :-) Wij beginnen uit te leggen wat we wilden, dat het voor de trouw van onze broer/zoon was enz. De vrouw viel ons in de rede en zei: "Sorry, deze auto is niet van mij, en de eigenaar is in Zuid-Afrika, dus dat vind ik wel moeilijk..." Onze monden vielen open en tegelijk zeiden wij: "Is die van Pretorius?"

Nou, het was uiteindelijk heel makkelijk geregeld allemaal. De eend mocht geleend worden en Henri en Leda hadden hun witte eend voor hun trouw.

Het enige wat er ook nog even bij verteld moet worden, is dat toen de vrouw weg reed, wij om ons heen keken en geen flauw idee hadden waar we waren. We stonden in the middle of nowhere op een stil landweggetje waar we nog nooit geweest waren :-) We zijn geloof ik toch weer thuis geraakt :-)

By the way, Henri en Leda zijn vandaag 7 jaar getrouwd :-)

Echt lelijk aan de voorkant hoor!

Ik had op mijn vorige verhaaltje ook een foto van de lelijke voorkant van ons huisje gezet, maar die foto was zonder het te melden weggewandeld. Ik weet niet waarom, want ik heb altijd ruzie met foto's op mijn blog, dus we praten niet meer met elkaar. Hier dus een foto van de lelijke voorkant :-) En dat tuintje is by the way 80 x 20 meter² :-)


En die vlag is de vlag van Costa Rica, want die foto is tijdens de WK voetbal in 2006 getrokken tijdens een wedstrijd van Costa Rica :-)

Ik weet trouwens niet of je het op de foto kunt zien, maar de gevel heeft dus zo'n nepbaksteentjes aan de voorkant, van een halve cm, die er in platen tegen aan zijn geplakt! Als dat niet lelijk is, dan weet ik het ook niet meer :-p

Droom

Een mens moet kunnen dromen...

Wat mijn droom is? Ha, dit huis hè, waar we nu wonen.

Het lijkt een lelijk oud boerderijtje, maar voor ons is het het zaligste huis van de hele wereld!

Onze grote koer, waar je zelfs nu nog heerlijk in de zon kunt zitten, zalig beschut uit de wind...

Het grote afdak met bar en lange tafel waar je wel met vijftien mensen aan kunt eten...

Die supergrote tuin, waar honden en kinderen en tieners zich heerlijk kunnen uitleven...

De buurt waar we wonen is ook heerlijk. De deur uit, drie minuten stappen en je bent op het boerenland, waar alle honden uit de buurt gaan wandelen met hun baasjes. Of die baasjes gaan met hun hond wandelen, dat zou ook kunnen...

De kleine living, de kleine eetplaats, de ouderwets ingerichte keuken, de piepkleine badkamer, de ijskoude slaapkamers (het raam van onze kamer moet zomer en winter, dag en nacht openblijven, anders druipen de muren van het vocht) de ontzettend, belachelijk gewoon, kleine wc waar je geeneens met goed fatsoen kunt zitten als je de deur dicht doet, al die dingen nemen we er voor lief bij. We leven van maart tot oktober buiten, dus die paar wintermaandjes overleven we ook wel....

Nou over mijn droom: Er komt iemand langs, die ziet hoe gezellig het hier is en zegt dan verbaasd: "Wat? Huren jullie dit? Is dit niet van jullie zelf? Hier, hier is genoeg geld om het te kopen." En dan is het van ons, en hoeven we nooit meer bang te zijn dat we uit ons droomhuisje moeten :-)

Een mens moet kunnen dromen....

Raksha (in memoriam)

Ik ga proberen het te vertellen. Je hoeft het alleen maar te lezen als het je echt interesseert, en niet uit beleefdheid tegenover mij. Het is een droevig verhaal. Hier kun je lezen over de geboorte van Raksha en nu zal ik dus proberen uit te leggen hoe het verder is gegaan... Ik ben gewend om over een hond in de 'hij'-vorm te praten, maar Raksha was nou eenmaal een teefje, dus ik ga proberen 'zij' te zeggen :-)

In haar autobiografie kun je lezen dat het een superdruk maar ontzettend lief hondje was. Een echte allemansvriend, maar oh, zo gehecht aan haar eigen volk! Zo is ze haar leven lang eigenlijk gebleven. De laatste jaren had ze wel last van heupdysplasie en daardoor werd ze toch wel iets kalmer, maar het lieve vrolijke karakter heeft ze tot het eind toe gehad.

Ze is in haar leven toch wel een aantal keren door andere honden gebeten (Mops, NewFoundlander, Kooiker, Beagle, Border Collie en twee keer door een Labrador), maar ze heeft nooit, maar dan ook nooit terug gebeten. Als ze aan de lijn was en een hond gromde of kefte, gromde ze terug, maar als een hond echt beet, draaide ze haar kop om... En als ze los was speelde ze met alle honden! Twee van haar beste vrienden waren Staffords :-)

Ok, ik kan eindeloos door blijven gaan over hoe lief en hoe zacht ze was, maar dan word ik vervelend. Toch nog even zeggen dat het me goed deed om op Facebook te lezen dat er veel mensen normaal bang voor honden waren, maar niet voor Raksha! Eén persoon noemt Raksha: "Hond Waar Niemand Bang Voor Was". Ook hier op het dorp vonden veel mensen haar lief en wordt ze gemist. Iemand begon op straat te huilen, toen ik vertelde dat Raksha dood was...

Genoeg daarover!

Vrijdagavond wou ze haar kauwstokje niet, zaterdag heeft ze niet gegeten, maar was ze verder gewoon vrolijk. Johan was hier met Sunrise aan het oefenen en ze liep gezellig tussen al het lawaai aan de muzikanten te snuffelen. Ze kende ze niet allemaal, dus moest er even kennis gemaakt worden.... Dus over dat niet-eten maakten we ons eigenlijk geen zorgen, dat gebeurde wel eens vaker.

Zondagochtend is ze nog vrolijk mee gaan wandelen. Ze heeft nog met Mushka en Pukkie gespeeld en Lassieke bang gemaakt met haar wilde gedrag, niks aan de hand.

Zondagnamiddag werd ze stil en ging in de tuin liggen, een beetje afgezonderd. Dat vonden we raar, ze wou altijd bij de mensen zijn, waar wij waren, was Raksha. 's Avonds werd het erger, ze ging verder de tuin in en lag heel zielig te kijken. Er waren wat vrienden op bezoek en toen ze naar huis gingen stond ik te huilen en zijn ze echt afscheid van Raksha gaan nemen. Zondagavond zijn Johan en ik dan met haar naar de dierenarts gegaan. We hadden echt het gevoel dat ze afscheid aan het nemen was en niet meer verder wou leven. De dierenarts constateerde wel gelijk een hartprobleem, maar ook een fikse keelontsteking. Voor de zekerheid heeft ze ook bloed afgenomen en onderzocht. Dat bloed zag er vreemd uit, heel donker, bijna zwart. En het stolde al in het buisje. Toch het bloed onderzocht en dat leek redelijk normaal. Voor zover ze het kon zien, want door de stolling waren de waarden natuurlijk wat gestoord. Ik helemaal blij naar Theo gebeld, dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, alleen maar een keelontsteking en een probleem met haar hart. Ze kreeg een spuitje met antbiotica en cortisone, voor de zwakheid in de rug en poten en voor de keelontsteking. Opgelucht gingen we naar huis.

Die opluchting duurde niet lang. Raksha is nog zelf naar boven gekropen, ik moest wel haar achterpoten ondersteunen, maar op haar voorpoten kroop ze verder. 's Nachts begon ze over te geven en kreeg ze het wat benauwd. De volgende dag werd het steeds erger en om de beurt gingen Theo en ik met een kommetje water de tuin in om te zoeken waar ze nou weer lag. Ze kroop dan nog wat verder van ons weg. Precies of ze ons niet lastig wou vallen....

Toen Johan uit zijn werk kwam zijn we met ons drieën naar de dierenarts gereden en de dierenarts schrok ook, dat het zo snel achteruit was gegaan had ze totaal niet verwacht :-(
We hebben haar mand op de tafel gezet en daar heeft ze haar laatste spuitjes gehad.

Naam veranderd....

De meesten van jullie weten dat Raksha afgelopen maandag is gestorven. (Kijk anders even op Facebook bij mijn profiel) Ik ga hier later wel eens wat over vertellen, nu ligt het nog een beetje te gevoelig voor mij. Ik heb de naam van mijn blog veranderd, omdat ik mijn Google-account wou veranderen en ik hoop dat ik het nu goed gedaan heb. Ik vind het (vooral voor mezelf) nogal pijnlijk om uit naam van Raksha op andere mensen hun blog te reageren en ik hoop dat dat nu dus voorbij is. Johan, ik ga even op jouw blog reageren, dan weet ik zeker dat het veranderd is.

Hap - Slik - Weg - lol

Meer dan een maand ben ik twee keer per dag aan het worstelen met mijn lieve Jaspertje om zijn medicijnen bij hem binnen te krijgen en binnen te houden. Meer dan een maand! Twee keer per dag! 's Morgens een rode capsule en anderhalve gele tablet, en 's avonds nog een keer anderhalve gele tablet. Jasper heeft namelijk behalve zijn oogproblemen (lees hier ) ook nog eens huidproblemen. Hij krabt zich helemaal kaal onder zijn oksels en moet hiervoor twee verschillende soorten antibiotica slikken.

Die rode capsule was het moeilijkste, omdat die gelijk aan zijn gehemelte vastplakte en uiteindelijk kleverig en al op de grond viel, ik pakte hem dan op, stak hem weer in zijn mond, en dit herhaalde zich dan een paar keer, tot hij eindelijk doorslikte. Geluk dat ik zoveel rode bloesjes heb :-) Maar daar had Leda een oplossing voor: "Maak de capsule open, doe de inhoud op een plakje worst, vouw dit plakje dicht en geef het hem zo." Zo gezegd zo gedaan, dat lukte inderdaad. Of het mag of niet van de dierenarts weet ik niet, dus hopelijk leest hij dit niet :-s

Maar nu nog die gele. Mond openwringen, pillen achterin de keel, so far so good. Mond dicht houden, met twee handen, want het is dus een Berner Sennentje van 50 kg hè. Ja, hij slikt, handen weg: lap, ofwel de hele, ofwel de halve ligt op de grond, ofwel allebei. Opnieuw beginnen en nog eens en dan nog eens, tot hij met een diepe zucht eindelijk alles doorslikt. Ondertussen is mijn rug gebroken, mijn geduld op enzovoort en dan begint nog het gedoe van kammen met één hand aan zijn halsband, zodat hij niet kan ontsnappen om aan zijn ogen te krabben, eten en drinken met één hand aan zijn halsband enz.

Alles geprobeerd, de gele pillen in een stukje vlees, in een plakje worst, nee, lukt niet. Eerst iets lekkers in zijn mond, en terwijl hij daarop aan het kauwen is, vlug die pillen erbij, nee, lukt niet. Wel zere vingers, want een kauwende hond moet je niet in de bek kijken, laat staan je vingers in zijn bek steken. Maar kom, de Mexicaanse griep is erger.

Nou had Johan vandaag brood over van zijn werk. Brood met worst. En hij zei: "Doe het daar eens tussen, misschien lukt dat?" Ik zuchtte eens en zei:"Ja hoor, vast wel!" en schudde mijn hoofd. Toch maar geprobeerd, en, je raadt het al:

Hap - Slik -Weg!
LOL

De jeugd van tegenwoordig...

'De jeugd van tegenwoordig houdt van luxe, ze heeft slechte manieren, veracht alle gezag, heeft geen respect en praat wanneer ze zou moeten werken.' Je weet toch wie dat zei en wanneer hè? Juist ja, Socrates in de 5e eeuw voor Christus. En gelijk had hij, tjongejonge, die jeugd van tegenwoordig? Pffff...

Ik zal jullie eens iets vertellen over een van 'mijn' tieners. Niet normaal meer!

Vandaag is de opening van het nieuwe seizoen in onze kerk. Dat wordt heel feestelijk gedaan, met een gezinsdienst en een liefdemaal na de dienst. Bij ons betekent een liefdemaal dat iedereen thuis iets klaarmaakt (iets meer dan hij/zij zelf op kan, zodat er genoeg is voor mensen die niks bij hebben) en dat wordt in de kerk dan op grote tafels gezet en iedereen mag eten wat hij wil.

Een van de tieners vroeg mij wat ik ging maken en ik zei:"Ik ga niet, want ik wil Jasper voorlopig niet alleen laten, hij is al zo zielig met zijn kap enzo! En? Wat ga jij maken?" Ze zei dat ze amandelcake ging bakken met een laagje chocola, en ik zei toen dat ik het jammer vond dat ik dat niet zou proeven. "Oh, ik kom je dan voor de dienst wel een stukje brengen!" zei ze.

Nou vind ik het eigenlijk helemaal niet zo erg dat ik niet kan gaan vandaag, want het is tegelijkertijd ook de opening van het zondagsschooljaar en alle kinderen mogen dan naar voren komen met hun 'nieuwe' leiders. De leiders worden dan vriendelijk verzocht hun speciale Spoorzoekers t-shirt aan te trekken. En, je raadt het al: ten eerste vind ik het sowieso vreselijk om naar voren te komen, maar ten tweede heb ik helemaal niet zo'n t-shirt. Zie je mij al in een t-shirt? Ikke niet :-p

Al bij al was ik dus helemaal niet zo zielig vanmorgen, maar om twintig voor tien ging de bel, en wie stond daar voor de deur? Juist ja, die lieve tiener, met een heerlijk stuk gebak, zodat ik bij de koffie wat lekkers heb, als zij allemaal van hun liefdemaal zitten te genieten en ik zielig alleen thuis ben. Wat een schat hè!

Die jeugd van tegenwoordig toch...
Pffff...

Ps Ik ga stoppen, want het is koffietijd :-)

Jasper

Jasper is onze Berner Sennen, dat weten jullie. Hij heeft eigenlijk vanaf zijn geboorte problemen gehad met zijn ogen. Allerlei zalfjes en druppeltjes en huismiddeltjes geprobeerd, niets hielp, de ogen waren elke keer weer ontstoken. Wat bleek? De onderste oogleden krulden naar binnen, waardoor zijn wimpers dus in zijn ogen prikten. Drie jaar geleden hadden we een financieel meevallertje en we besloten om Jasper te laten opereren. Gelukkig was er zelfs iemand die er aan mee wou betalen, ze gaf zomaar 50 Euro! In totaal, vanaf de eerste afspraak tot en met de nazorg, kostte het ons toen meer dan 600 Euro. Hij was toen drie jaar oud. Ok, een operatie: Zo gezegd zo gedaan, maar dan, na de operatie... Eerst een lijdensweg van twee weken met een grote lampenkap op de kop en daarna maar hopen dat het genezen was. In eerste instantie leek dat ook wel zo, maar na een jaar ofzo begon de ellende opnieuw. Dat kwam waarschijnlijk omdat zijn ogen al beschadigd waren. Dachten we. Nu kwamen we in juli voor het eerst bij een andere dierenarts, David van Akuut in Kortenberg. We waren gelijk zeer tevreden over deze praktijk, maarrrrr... het eerste wat de dierenarts vroeg, was: "Hoe lang zijn die ogen al ontstoken?" Ik legde uit van zijn operatie en dat de ogen waarschijnlijk al beschadigd waren. Hij keek even en zei:"Het is weer precies hetzelfde, de oogleden zijn weer helemaal naar binnen gekruld. Ik zuchtte en zei dat we ons een nieuwe operatie echt niet konden veroorloven. Hij schrok van de prijs die we betaald hadden en zei dat het bij hem tussen de 250 en de 300 Euro zou kosten. We zouden er over nadenken. Thuis overlegd. Niet alleen met Theo, maar ook met Johan en met Henri en Leda. Uiteindelijk was onze conclusie dat we het arme beest zo niet konden laten lopen. Theo en ik naar de goeie nieuwe dierenarts om een afspraak te maken. De eerste schrik kwam bij het afrekenen. Die afspraak moesten we niet betalen :-o. Nu, gisteren is hij dus geopereerd, en de tweede schrik kwam bij het afrekenen. Hij had 250 Euro gezegd, maar hij had maar 210 Euro gerekend, omdat we al zoveel problemen met die hond hadden... Die man heeft een standbeeld verdiend!!!!



Nu nog even het ochtendritueel van de komende twee weken, vandaag dus begonnen.
Eerst de twee hondjes uitlaten, Jasper met kap op, want anders gaat hij gelijk met zijn kop in het gras wrijven. Dan Jasper thuisbrengen en met Raksha de krant halen. Maar dan begint het. Kap af bij Jasper, hem heel goed vasthouden aan zijn halsband anders gaat hij krabben. Zalf in de ogen (dat is hij al zo gewend, dat dat niet zo moeilijk is), maar dan, de dagelijks erger wordende vechtpartij om zijn medicijnen voor zijn huidontsteking binnen te werken. Nu is dit nog moeilijker geworden, omdat ik heel goed op zijn ogen moet passen, dat ik daar niet aan kom. Samen met Theo en een hele hoop zweetdruppels, lukt het dan om die pillen binnen te krijgen. Dan, terwijl ik hem aan zijn halsband vast houd, maakt Theo de kap aan de binnenkant schoon, na één nacht was dat al hard nodig. Dan geven we hem eten, terwijl ik de halsband nog steeds vast houd. Dan de kap weer op. Pffff, effe rust, tot we denken dat hij weer dorst heeft, dan moet de kap er weer af. Wil iemand mijn hondje lenen voor een paar weken?

Vakantie

Ik ga geen uitgebreide beschrijving geven van de vakantie, maar gewoon een paar opmerkelijke ontmoetingen vertellen...


Mevrouw Mug(ik neem hierbij aan dat het 'mevrouw' was, want ze was zwanger, en het was een gristelijk vakantieoord)
We hadden in onze chalet een wel zeer bijzondere mug! Ze zeggen dat een kat negen levens heeft, nou, deze mug had er meer, ik ben er zeker van! (Of zouden er stiekem elke keer nieuwe muggen binnen zijn gekomen?)










De tortelwesp (of was het nou toch gewoon een prikduif?)
Dit was werkelijk een opmerkelijke ontmoeting! Er kroop een wesp in Johans Rivella-blikje (als je in Nederland bent, drink je Rivella, dat hoort). Johan schudde een beetje met zijn blikje en plots vloog de wesp er terug uit. Met een man of tien keken we de wesp na, maar het was geen wesp, het was een tortelduif :-o



Aardbeien
Ik kreeg op een dag een doorschijnend plastic potje met aardbeien als dessert. En ineens zagen we het! We dachten eerst nog dat ze zo'n populaire gristelijke mime aan het doen waren, zo met hun handen een onzichtbare glazen muur aftastend, omdat ze opgesloten waren. Maar toen beseften we het dus ineens! Ze waren geen mime aan het opvoeren, ze waren ècht opgesloten! Ze wilden eruit! Dus slecht nieuws voor de vegetariërs: Strawberries have feelings too :-o


Ok, was het flauw genoeg? Misschien vertel ik later nog wel meer. Voor nu is het even genoeg!

Een lichaam

Romeinen 12: 4 Zoals ons ene lichaam vele delen heeft en die delen niet allemaal dezelfde functie hebben, 5 zo zijn we samen één lichaam in Christus en zijn we, ieder apart, elkaars lichaamsdelen. 6 We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is.


Deze tekst kennen we allemaal. En we begrijpen ook meestal wel wat er mee wordt bedoeld. Maar toch....

Het volgende verhaal gaat niet over onze eigen gemeente, dat zou te persoonlijk zijn... Maar het zou wel over onze gemeente kunnen gaan, en ook over de jouwe :-)


Laatst was er bij ons het jaarlijkse liefdadigheidsfeest en er werd door een paar vrouwen afgesproken dat nou eens 'andere' mensen de salades moesten maken en 'andere' mensen de taarten moesten bakken. "Het moesten niet altijd dezelfde mensen zijn die niks doen en dezelfden die werken..."

Wij waren heel benieuwd wie er met salades af zouden komen deze keer, en wie met taarten, want wie waren dan die mensen die niks deden? Ik zag een zondagsschooleidster met een salade, een voordienstleidster met een salade, een van de zangeressen had taarten bij, een van de tienerleidsters liep met hele grote bakken en emmers te sjouwen (tien kg pasta-salade, bedoelden ze daar de rauwe of de gekookte pasta mee, met die tien kg?). De taarten zagen er een beetje raar uit, de salades waren niet zo lekker als de andere jaren, kortom, de opbrengst, bestemd voor 'de' zending, was niet zo hoog als andere jaren...

"Zo, die hebben hun lesje wel geleerd!" dachten wij, denkend aan de vrouwen die de organisatie hadden en dus de mensen hadden gevraagd om die dingen klaar te maken.

"Zo, die hebben hun lesje wel geleerd!" dachten de organiserende vrouwen, denkend aan de mensen die 'altijd in de schijnwerpers willen staan' en altijd op het podium waren te vinden...

"Tjonge, die hebben er nog altijd niks van begrepen," dacht de oude man, die het allemaal had zien gebeuren.

Hij riep de organiserende vrouwen bij zich en las bovenstaande tekst uit Romeinen voor.

Ja zeg, die tekst kenden zij ook wel, dat bedoelden ze juist, iedereen moest helpen, niet altijd dezelfden!

"Ok," zei de man, "Heleen, ga jij volgende week de voordienst doen? Nele, je mag een tieneravond leiden! En Corry, wil jij zondag een solo doen?"

"Wij op het podium? Nooit, wij willen niet op de voorgrond, wij willen onze Heer dienen!"

"Dat," zei de oude man, "zijn die anderen ook aan het doen, en dat wordt met die tekst bedoeld! Jullie zijn goed in bakken en braden en koken, jullie doen het graag, en jullie dienen de Heer daarmee! Zij kunnen goed zingen, goed met tieners omgaan, fantastische zondagsschool geven, ze doen het graag, en ze dienen de Heer daarmee!"

ergens anders gelezen

Niet te geloven.

Gisterenavond zaten mijn vrouw en ik aan tafel over koetjes en kalfjes te praten tot het gesprek op euthanasie kwam. Bij dit delicate onderwerp over de keuze tussen leven en dood zei ik tegen haar: "Laat mij nooit leven als een plant waarbij ik afhankelijk ben van machines en gevoed word met vloeistof uit een fles. Als je mij in die toestand ziet, koppel dan die toestellen die mij in leven houden maar af!"

Ze stond op, trok de stekkers van de tv en mijn computer uit het stopcontact en heeft al mijn bier weggegoten!


Pas op hè, ik ben tegen euthanasie, maar toen Theo me dit stukje liet lezen, moest ik toch wel erg lachen :-)

Niemand ziet het...

Ik heb al een week een nieuwe bril en niemand ziet het! Terwijl het voor mijzelf zo'n grote aanpassing is. Ik vroeg me eerst de hele tijd af of hij me wel zou staan, hij is zo ontzettend anders dan de vorige... Maar zo langzamerhand begin ik te twijfelen of mensen me eigenlijk nog wel echt aankijken als ze met me praten... Of ze vinden mijn bril natuurlijk vreselijk lelijk, en daarom zeggen ze maar niks. Dat kan ook natuurlijk :-/



Niemand is natuurlijk veel gezegd hè! Marianne en Judith (twee van onze tieners)! Die zagen het gelijk, na vijf seconden al! En Gunther, van de krantenwinkel, die zag het ook gelijk! In een flits zelfs! Ik was nogal gehaast maandag, liep de winkel binnen, pakte een krant en legde een Euro neer, wou weer naar buiten lopen, maar nee! Hij riep:"Reinie! Kom eens terug! Heb je een nieuwe bril?"

Maar voor de rest? Niemand... Honderd mensen waren er zondag op onze jaarlijkse gemeente-barbecue, niemand! Of ja, toch, Rosa! Die zag het! Maar verder? Niemand!

Ach, Theo vindt hem mooi, ik vind hem mooi, wat kan het me schelen! Pffff...

Op de foto kan je het niet zo goed zien, misschien komt er later nog eens een duidelijkere foto :-)

toilet deel drie

Hier staat deel 1

Klik hier voor deel 2

En dan nu dus deel 3

Geloof het of niet, maar de mensen beginnen er over te praten!

En mijn speculaties zijn te simpel, nee nee, de overbuurman van juist naast de appartementen heeft een veel betere uitleg:

"Een paar weken geleden zijn er werken aan de riolering geweest in de appartementen voor een paar dagen en toen heeft de aannemer dat toilet geplaatst voor de bewoners" :-s

Ik was toen waarschijnlijk net twee dagen in Verweggistan dus ik heb die mooie taferelen gemist. Al die snobs van de overkant, in hun pyjama naar het huur-toilet. Ik had ze wel in de rij willen zien staan... Ik zou er misschien zelfs wel met een stoeltje en een tafeltje naast zijn gaan zitten, met een mooi schoteltje en een klein bordje: 50 cent per beurt, elke vierde persoon uit één gezin gratis...

Toen ik aan de buurman vroeg waarom het toilet er dan nu nog steeds staat, was zijn antwoord: "Ze zullen nog wel terugkomen, om verder te werken..."

Ik blijf jullie op de hoogte houden :-)

Donder en Bliksem

Prachtig vind ik het! Ik kan er echt van genieten! en ik weet dat er gelukkig nog een heleboel mensen ook zo over denken :-)

Theo vindt het ook mooi, maar ziet ook beter het gevaar er van in....

Toen we pas getrouwd waren bleek duidelijk dat we elkaar nog niet zo goed kenden. Geen huwelijkscursus gedaan natuurlijk! Zouden ze dat trouwens in zo'n huwelijkscursus krijgen, de vraag of je van onweer houdt? Ze vragen geloof ik wel of je een honden- of kattenmens bent :-)

Nou ja, het moet eind september of begin oktober zijn geweest, want ik was met zwangerschapsverlof thuis. We woonden op een appartementje in Den Haag en hadden (hoe kan het anders) een hond. Het werd midden op de dag ineens donker en ik dacht:"Oh zalig! Onweer! Ik ga naar het strand!"

Zo gezegd, zo gedaan! In Den Haag is het heel normaal om met je hond in de bus te gaan, dus ik met de hond met de bus naar Kijkduin! Vlakbij eigenlijk! In de gietende regen heb ik daar genoten van het onweer als nooit tevoren! Wat was dat mooi! Al die bliksems boven de zee, dat gedonder! Je hoorde niet of het nou de storm was, de golven of de donder zelf! Het was zalig!!!! En de hond die we toen hadden was gelukkig niet bang voor onweer! Ik zou het met Raksha niet moeten proberen!

Doorweekt stapte ik weer in de bus naar huis, en daar aangekomen ging de telefoon! Theo! Hij had de hele middag geprobeerd me te bereiken. Dacht dat ik doodsbang zou zijn en begreep totaal niet waarom ik niet opnam....

Toen hij hoorde waar ik geweest was begreep hij helemaal niets meer van zijn vrouw. Met handen en voeten heeft hij me uitgelegd dat ik dat NOOOOOOIT meer mocht doen, ook al vond ik het nog zo mooi, het was gewoon gevaarlijk!

Nu weet ik dat helaas, dus het zal bij die keer blijven:-(

PS Ergens in mijn achterhoofd zegt iets me dat ik dit al eens verteld heb, maar kom, een oma van zes (bijna zeven) mag al eens beginnen te herhalen hè :-p

Een dagje Sean

Ik haalde hem vandaag uit school en had de hondjes niet bij.
"Oma, waarom heb je de hondjes niet bij?"
"We moeten nog even naar de bakker en daar mogen geen honden binnen."
"Waarom niet?"
"Anders komen er misschien haren in het brood?"
"Waarom komen er van mensen dan geen haren in het brood?"
"Tja, die letten goed op hun haar, denk ik..."
"Oh, letten kinderen ook goed op hun haar?"
"Ja."
"Let ik dan ook goed op mijn haar?"
"Ja."
"Ok dan."

Bij de krantenwinkel:
Gunther:"Tot straks!"
Sean:"Gaan we straks nog eens naar Gunther, oma?"
Oma:"Nee, dat zegt hij altijd."
Sean:"Liegt hij?"
Oma:"Nee, hij maakt een grapje."
Sean:"Als je iets zegt dat niet waar is, is dat liegen!"
En dit alles luid en duidelijk, midden in de krantenwinkel, zodat Gunther en de andere klanten het goed kunnen horen.

Opruimen!
"Het is wel veel voor mij om helemaal alleen op te ruimen!"
"Als je nou die motor even neer zet, heb je twee handen!"
"Huh? Als ik die motor niet neer zet, heb ik ook twee handen hoor, oma!"

Plantenbakken op straat
"Oma, die bloemen zijn dood aan het gaan!"
"Tja, ze hebben ze geen water gegeven."
Wijst op de plantenbakken en zegt:"Ik denk dat hier niemand in woont hoor, oma!"
"Weet ik wel, maar daarom moet iemand ze wel water geven."
"Ik denk dat God ze daar heeft gezet. Had Hij het moeten laten regenen hè!"

We komen één van de tieners van de kerk tegen
"Hé Joery, gefeliciteerd!"
"Is Joery jarig vandaag? Waarom heb je geen kroon?"

The continuing story of the toilet :-)

Lees hier deel 1!

Gisteren was er een druk bezochte voetbalwedstrijd bij ons achter op het voetbalplein. Het was een zeer belangrijke wedstrijd: Zaventem - Boussu Dour Borinage. Na deze wedstrijd moet Zaventem nog één wedstrijd winnen en dan mogen we door naar het tweede nationaal! Maar dit terzijde ;-)

De wedstrijd eindigde met 0-0 en de Waalse supporters hadden natuurlijk nog een lange thuisreis voor de boeg. Met bekers Cola en bier liepen ze hier door de straten op zoek naar hun (meestal fout-)geparkeerde auto.

En wat heeft een mens nodig na een niet gering aantal biertjes?
Juist ja: een toilet!

En wat staat er hier in de straat?
Juist ja: een toilet!

Dus waar werd dankbaar gebruik van gemaakt door de Waalse supporters?
Juist ja: het toilet hier aan de overkant :-)

Ze zullen gedacht hebben dat de gemeente Zaventem erg vriendelijk is voor de toevallige voorbijganger :-)

Ik blijf jullie op de hoogte houden!

Zeven

De manier waarop ons verteld werd dat ons zevende kleinkind onderweg is, is wel heel origineel! "Mama, geef jij Sytske even een schone luier?"



Ik liet Sytske bijna van de aankleedtafel vallen toen ik haar rompertje zag :-)

Drama in (tot nog toe) twee bedrijven over een: wc (Of : hoe grappig is het leven in ons straatje soms)

Bij ons aan de overkant staat een appartementsgebouw, met een doorgang naar de parkeerplaatsen achter het gebouw. Deze doorgang gaat onder de appartementen door en heeft natuurlijk geen huisnummer.

Bij ons naast zijn ze loodsen aan het zetten van de gemeente. Daar is dus een bouwwerf zonder huisnummer. Deze bouwwerf ligt ongeveer 100 meter naar achter en is van de straat af niet zo heel goed te zien.

Tot hier niets aan de hand.

Maar op een dag, een week of twee geleden, werd er een toilet van Eurorent geleverd. Het werd aan de overkant geplaatst, in een hoekje van de doorgang naar de parking. Iedereen vroeg zich verbaasd af waarom dáár nou een wc werd geplaatst...

Vandaag kwam er weer een vrachtwagen met een toilet van Eurorent. De chauffeur stapte uit, stond een poosje verbaasd naar het reeds geplaatste toilet te kijken en begon toen in rap Frans met zijn gsm te bellen.

Wat wij denken is het volgende: (Pas op, het is nog niet bewezen hè)

Het toilet moest afgeleverd worden naast nummer 34. De franstalige chauffeur begreep: tegenóver nummer 34. Er werd na twee weken geklaagd dat het toilet nog altijd niet was afgeleverd náást nummer 34. Er werd dus een nieuw toilet geleverd, maar de chauffeur kon niets anders vaststellen dan dat er tegenóver nummer 34 al een toilet stond...

Het vervolg van het drama komt misschien nog later. Of de ontknoping, wie weet :-)



Gelukkig zette die meneer het toilet er niet gewoon naast, 't zou hier anders een mooi uitzicht worden ;-)

Het Kruis

Vandaag is het Goede Vrijdag en we herdenken dat Jezus voor ons is gestorven, aan het kruis, inderdaad. Jezus heeft de doodstraf gekregen zodat wij eeuwig mogen blijven leven...

Wat als Jezus in deze tijd had geleefd en dus in deze tijd de doodstraf zou hebben gekregen...

Volgens Amnesty International worden op dit moment wereldwijd vooral de volgende methoden gebruikt om veroordeelden ter dood te brengen: Dodelijke injectie met gif, Elektrocutie met de elektrische stoel, Vergassing in de gaskamer, het ombrengen met een vuurwapen (door middel van een nekschot), ophanging, onthoofding of steniging. Ook worden af en toe nog andere methodes gerapporteerd.

Zouden wij dan met een elektrische stoel aan een ketting om onze nek lopen? Of zouden we een vuurwapen aan de muur hangen? Zouden we liedjes over die gaskamer zingen? Zouden we een spuitje met gif van voor in de kerk zetten en mensen uitnodigen om daar een briefje met hun gebeden, zonden enz. aan op te hangen?

Het is niet mijn bedoeling om oneerbiedig te zijn, maar hebben we het symbool van het Kruis niet een te grote plaats gegeven? Het gaat toch om Jezus Christus, en die gekruisigd?

Biologische klok ontregeld :-s

Bij mij niet hoor. Ik weet het morgen natuurlijk pas zeker, maar ik heb er tot nu toe nog nooit last van gehad... In dit artikel staat dat het allemaal best nog meevalt... Gelukkig maar, eindelijk eens een artikel waar ik het, gedeeltelijk, mee eens ben.

Ik zeg 'gedeeltelijk', omdat deze neurologe beweert dat we vanavond een uur eerder naar bed moeten of morgen een uur later op moeten staan, zodat we aan onze gewone nachtrust komen. Nou ga ik nooit precies op dezelfde tijd naar bed, dus mijn nachten zijn nooit precies even lang. Maar voor de rest ben ik het wel met haar eens!

Eigenlijk vind ik het zomeruur wel leuk! Ach, het is 's morgens de eerste dag even wennen, maar de tweede dag ben ik dat al vergeten. Maar 's avonds, als je naar buiten kijkt, vind ik het zo leuk dat het dan zo lekker lang licht blijft! En met het winteruur is dan weer het voordeel dat je een uurtje later op mag staan, maar ja, dat ben je ook de tweede dag alweer vergeten...

Ik heb ook nooit last van een jetlag... Ok, Middle Stewiacke en Zaventem hebben maar vijf uurtjes tijdverschil, en dat is niet veel, maar toch zijn er mensen die dagenlang helemaal ontregeld zijn als ze terugkomen van de andere kant van de oceaan.

Mijn vader heeft in zijn lange leven nogal veel gereisd, en daar waren reizen naar Indonesië, Maleisië, Thailand, Rusland enz. bij. Hij zei altijd:"Als je in een land aankomt, zet je je horloge gelijk en doe je wat je thuis gewend bent, dus ga je meestal rond tien uur of elf uur naar bed, doe dat daar dan ook, sta je meestal rond zeven uur of acht uur op, doe dat daar dan ook. De beste man heeft nooit een jetlag gehad! Hij heeft dan ook nooit overdags geslapen hè, als hij terug kwam van een vermoeiende reis naar de andere kant van de wereld...

En zo moet je het met het zomeruur ook doen, gewoon je horloge een uurtje vooruit zetten en niet zeuren, zo van:"Hoe laat zou het nu eigenlijk zijn?"

En mijn kinderen? Toen ze nog klein waren hoopte ik altijd dat ze door het zomeruur een poosje wat later wakker zouden worden, maar integendeel, misschien één dagje, maar daarna vervielen ze gewoon weer in het ritme van om zes uur wakker worden :-)

Maar ja, misschien zijn er andere mensen die er wel last van hebben? Ik ben benieuwd :-p

PS Nog een grappig verhaaltje. Ik was vroeger bij de Jesus People. Onze leider (jaja, we hadden een leider) werkte fulltime voor de Heer en ging dus niet bij een baas werken, wij, de internen en externen, natuurlijk wel. Er moest brood op de plank komen. Toen in 1977 het zomeruur werd ingevoerd, waren wij net naar België verhuisd, maar kwamen ook nog vaak in Nl. De JP hadden verschillende 'posten' (lees: gemeentes) in België en Nederland en Ron, de leider, reisde van de ene post naar de andere. Zijn horloge een uur vooruit zetten, dat deed hij niet. Klaar. Basta. Toen we dan ook op zondagmiddag om drie uur met onze dienst begonnen en hij nog niet gearriveerd was, was eigenlijk niemand helemaal verbaasd. Ron wel! Toen hij binnen kwam en wij zeiden dat hij te laat was, wierp hij een blik op zijn horloge, en toen een minachtende blik op ons en zei:"Omdat een minister zegt dat jullie je horloge een uur vooruit moeten zetten, doen jullie dat ook maar gelijk allemaal, wat een onzin!" Of wij nou probeerden uit te leggen dat wij rekening moesten houden met ons werk, met de busregelingen, de treinen en allerlei andere afspraken, het was onzin! Grote onzin! Hij bleef weigeren zijn horloge vooruit te zetten, en zei aan het eind van de dienst:"Ok, als jullie het zo willen, dan beginnen we volgende week om twee uur met de dienst!" Wij keken elkaar aan en fluisterden de groep door:"Gewoon om drie uur dus hè!" Het werd wel verwarrend die zomer, en op het laatst spraken we van zomertijd en Ronniaanse tijd :-) Het jaar daarop heeft hij netjes zijn horloge een uur vooruit gezet en er niet meer over gezeurd :-)

Writer's Block

Haha, dat heb ik niet hoor, ik ben helaas geen 'Writer' dus kan ik ook geen Writer's Block hebben hè. Gewoon even geen inspiratie :-/

Maar lees ondertussen dit maar! Henk verwoordt hier precies hoe ik erover denk. Hij verwoordt dat alleen een beetje beter :-)

's Nachts lijkt alles anders, groter

Vinden jullie dat ook? Als ik 's nachts wakker lig, en dat is vaak helaas, lijken problemen veel groter te worden, moeilijker op te lossen... En ikzelf lijk steeds kleiner te worden, en dommer enzo... En die dromen tussen het wakker liggen door, niet te doen!

Zaterdagavond was er een Pure Praise in Kortenberg. Het werd georganiseerd door onze gemeente en de band bestond uit jonge mensen van onze gemeente... Er is enorm veel voor geoefend, echt niet normaal meer, soms zelfs drie keer in de week! Het was een stelletje perfectionisten bij elkaar! En mijn jongste zoontje (30 jaar jong) zong mee :-)

Het was een prachtige avond, niet zo'n happy-klappy-praise, maar Jezus aan het kruis, Die in het midden! We werden niet opgezweept om steeds harder te klappen en luider te zingen, nee, we werden bepaald bij de woorden van de liederen, er werd ons gevraagd goed na te denken over die woorden en alleen mee te zingen als we die woorden ook in daden wilden omzetten.

Er was een video-opname gemaakt en gisteren was Martin, de basgitarist, hier met die video. Ik zei, met met mijn stomme kop en mijn grote mond, dat ik die wel even op dvd kon zetten voor ze, als dat makkelijker was. Ok, dat was inderdaad makkelijker volgens Martin, dus hij liet de video hier achter.


Niks aan de hand. Toch?

Jaja, tot Johan zei:"Voorzichtig met die video hè! Het is het enige exemplaar!"

Vlak voor ik naar bed ging zei hij dat!

En ja hoor, dan lig je in je bed, en dan begint het in dat domme hoofd. Oh help, stel je voor dat ik LouisLouise er over opneem... Of Thuis, of wat dan ook... Oh help, stel je voor dat ik cut/paste doe in plaats van copy/paste (kan geeneens, denk ik nu). Oh help! En dan die dromen! Op een gegeven moment moest ik vluchten (ja, ik weet ook niet voor wie hè!) en ik had die video in de plastic doorzichtige doos van het baby-speelgoed gestoken, die met dat blauwe deksel, die was schoon, dat wist ik zeker! Zwetend werd ik dan weer wakker, want die video was in een baby veranderd, en die baby had het koud in die doos (het was Raica, ik weet het zeker). Maar waar was de video gebleven?

En dan sta je 's morgens op en het eerste wat je doet is: die video op dvd opnemen en twee uur later, als het klaar is, met een opgelucht hart die video in een plastic tasje steken, samen met de dvd, en heel ver weg van de dvd-recorder zetten.


Pff, 't is gebeurd, er is niks mis gegaan. Er kan ook niet zoveel mis gaan hoor, hooguit vergeten die video eruit te halen als je iets anders gaat opnemen, maar met Theo en Johan ook nog in huis zou die kans toch echt heel klein zijn geweest. Maar vannacht hè, toen was die kans dus echt supergroot...

's Nachts lijkt alles anders, groter

De worsteling :-)

Op Facebook heb je zo allerlei van die spelletjes, je doet er aan mee, of je doet er niet aan mee :-)
Deze leek me wel leuk, dus ik deed mee, in de verwachting trouwens, dat het niks op zou leveren!

Dit waren de spelregels:

Here's how you play:

a. Go to Google
b. Type your name and the words "needs" all in quotation marks (e.g., "Reinie needs")
c. Report back on the first ten things that come up for your name. Here's mine:

Bij sommige namen krijg je dan natuurlijk een hele lijst, maar mijn naam is nou niet direct de meest gebruikte naam en zeker niet in het Engels. Ik was dan ook verbaasd toen er toch wat kwam op Google, en wel het volgende:

I'm not really much of a Christian, and I'm not really religious, but Reinie needs to learn a few things: 1) hate the sin, not the sinner. 2) Forgiveness ...


Nu zat ik de laatste tijd in een worsteling. Ik ga niet in details treden, maar er waren mensen waar ik het moeilijk mee had. Ze bleven ergens in volharden en de oudsten traden in mijn ogen redelijk laks op en het bleef maar duren en duren. Ik werd boos op die mensen, boos op de oudsten... Het werd zo 'groot' dat ik zelfs niet meer aan het Avondmaal mee wou doen. Ondertussen is dit 'gedoe' opgelost, op een volgens mij juiste manier, en kan ik er weer vrede mee hebben. Ook met de manier waarop de oudsten het hebben opgelost ben ik achteraf blij.

Maar toen kwam dat zinnetje van Google en ik dacht: "Ja, inderdaad, dat moet Reinie leren!"

Reinie needs to learn a few things: 1) hate the sin, not the sinner. 2) Forgiveness ...

Nog over Maartje

Dit was de laatste wens van Maartje

Hier nog wat meer over Maartje

En dit is haar blog

Maartje is naar huis...

Dat schrijven haar ouders op haar blog en op haar Facebook-pagina. Ik vind ze heel dapper... Ik weet niet of ik zo dapper zou zijn :-(

Maartje is gisteren rustig overleden, ze was drie maanden ziek. Deze keer. Ze had namelijk al twee keer kanker overwonnen in haar jonge leventje. Deze derde keer heeft de kanker gewonnen.

Maar gelukkig is ze een kind van God en is ze nu bij de Hemelse Vader tot in de eeuwigheid. Voor hen die achterblijven is dit een troost, hoewel het gemis groot zal zijn.



Weer zo'n jong leven... Vorig jaar Eva, het jaar daarvoor Luc... De 'Waaroms' blijven in mijn hoofd hangen...

Ik ben niet zo'n superfan van Rick Warren, maar deze woorden vind ik echt mooi: ‘Kort samengevat is het leven een voorbereiding op de eeuwigheid. We zijn niet gemaakt om hier voor altijd te blijven. God wil ons bij Zich hebben in de hemel.’

Vraag me niet of dit theologisch klopt, maar ik vind het een mooie zin om me aan vast te houden...

Valentijn of Vrijdag de Dertiende of.... Gewoon een gek verhaaltje

Toen wij jong waren (ik spreek nu dus over heeeel lang geleden, vlak na de tijd dat de dieren nog konden spreken) vierde niemand Valentijn. Toch niet in Nederland voor zover ik me kan herinneren...

We doen er zelf dan ook nog steeds niet veel aan. Soms een lieve kaart, soms een lieve bos bloemen, soms een ontbijt op bed, soms gewoon niks... Je moet elkaar het hele jaar laten zien dat je van elkaar houdt en niet alleen maar op één dag.

Gisteren (vrijdag de dertiende) ging ik nog even vlug met Johan mee naar de GB, en de man voor ons had een hartvormige plastic doos met aardbeien. Ik stootte Johan aan en zei: "Zie, hoe romantisch!" Johan vond het ook leuk en dat was dat.

's Avonds zei ik tegen Theo, zonder bijbedoelingen (echt!): "Bij de GB verkopen ze hartvormige plastic dozen met aardbeien, de meneer voor ons aan de kassa had er zo eentje gekocht, schattig hè!" Theo keek me een beetje vreemd aan en zei dat hij niet begreep waar ik het over had... Ik probeerde het uit te leggen, maar toen zei ik: "Laat maar."

Even later kwam Johan binnen en ik zei: "Leg jij eens uit wat die man voor ons bij de GB had gekocht, want papa begrijpt niet wat ik bedoel." Nou had die man natuurlijk ook nog wat andere dingen gekocht, dus Johan begon met: "Pringles, een peer, die stak hij zomaar in zijn jaszak! O ja, en een hartvormige doos met aardbeien." Theo keek weer een beetje onnozel en met handen en voeten probeerden wij uit te leggen hoe die doos er dan uit zag. Johan had er nog een hele fantasie bij, zo van: "Ja, zijn vrouw noemt hem natuurlijk 'Peertje' en dan zou hij zeggen dat de aardbeien voor haar waren en de peer voor hemzelf..." Toen Theo raar bleef reageren, en ons pestkoppen begon te noemen, zelfs vroeg of hij er een mandarijntje bij moest doen, sprongen Johan en ik tegelijk op, renden naar de keuken, trokken de koelkast open, en ja hoor, jullie hadden het natuurlijk allang geraden, achter een stapel pannenkoeken verborgen, stond hij: een hartvormige doos met aardbeien, bedoeld als verrassing op Valentijn...

Theo dacht dat wij dat gezien hadden en hem aan het pesten waren, maar dat was echt niet zo! Theo, echt niet!!!!

Natuurlijk heeft Theo het er niet bij laten zitten en bracht hij mij vanmorgen ontbijt op bed, aardbeien met slagroom (is mijn favoriete ontbijt en krijg ik zo heel af en toe), niet in die ordinaire hartvormige plastic doos van de GB, maar in een rood hart!!!

Wie kaatst...

...moet de bal verwachten :-)

Ik had niet verwacht zoveel reacties te krijgen op mijn laatste post. Ik had gewoon zoiets van: hier kan ik schrijven wat ik wil, wie het wil lezen, leest het, wie het niet wil lezen, leest het niet...

Op het christelijke forum waar ik het over had, zijn verschillende heftige discussies aan de gang over de Schepping, en vandaag las ik een echt mooie zin, geschreven door een zekere Kansel:

Read the Book
Trust the Writer

De laatste der Mohikanen

Wie ik? Jaaaa! Want ik geloof dat God de hemel en aarde in zes dagen heeft geschapen! Ik geloof dat Adam en Eva de eerste mensen waren en dat dat ruim zesduizend jaar geleden is geweest.

Waaaah! Zo dom! Zeker niet gestudeerd... Zeker nooit de artikels gelezen van Professor Doctorandus Flapflop! Zo dom! Evolutie, daar kun je niet meer omheen hoor, in deze tijd!

Ik dus wel :-)

Ooit heb ik op een discussieforum (een christelijk, ja) geschreven: "Ik geloof in de zes-dagen-schepping, zelfs als het tegendeel bewezen wordt!" Er kwam een reactie op dat ze dat dus echt niet begrepen, zèlfs als het tegendeel bewezen wordt? Dat bedoel je niet zo, toch?

Jaaaa! Dat bedoel ik wèl zo! Ik geloof namelijk in de zes-dagen-schepping...

Ik geloof ook in de maagdelijkheid van Maria. Ik geloof dat Maria maagd was toen ze zwanger werd en ik weet zeker dat elke gynaecoloog kan bewijzen dat het onmogelijk is voor een maagd om zwanger te zijn. Dat kan helemaal niet. Je kunt als maagd géén kind baren! Iemand die nog nooit gemeenschap heeft gehad met een man, kan geen kind krijgen. Nee, inderdaad, dat kan niet, dus moet je het geloven :-)

Ik geloof ook in de opstanding van Jezus Christus, drie dagen na Zijn dood. Ik geloof dat Jezus uit de dood is opgestaan en ik weet zeker dat elke patholoog-anatoom, of hoe heet zo iemand, kan bewijzen dat het onmogelijk is om drie dagen dood te zijn en dan op te staan. Dat kan helemaal niet. Je kunt als je drie dagen dood bent niét opstaan! Nee, inderdaad, dat kan niet, dus moet je het geloven :-)

Er blijven steeds minder van mijn soort over, dus vandaar mijn titel.

Ik ga hier geen moeite doen om met mensen te discussiëren, die weer gaan beweren en 'bewijzen' dat de Schepping echt niet in zes dagen kan zijn gebeurd, dat er langer dan zesduizend jaar mensen op deze aardkloot rondlopen en al zulk soort dingen. Ik ga namelijk helemaal niet proberen om de zes-dagen-schepping te bewijzen. Ik wil het helemaal niet bewijzen. Ik geloof het gewoon...

34 jaar

Gisteren waren we 34 jaar getrouwd! Dat lijkt superlang, en toch is die tijd voorbij gevlogen :-)

Als ik om me heen kijk en ik zie al die gebroken gezinnen, dan vraag ik me af hoe het komt dat wij nog bij elkaar zijn... En ook nog gelukkig met elkaar hè, niet zomaar uit gewoonte, of omdat het nou eenmaal zo hoort voor een oudste, maar omdat we nog steeds gek zijn op elkaar.

Zijn wij volmaakter? Beter? Iets minder slecht? Nee, dat is het echt niet, daar kunnen onze drie kinderen van getuigen. Om nog maar te zwijgen over onze schoonkinderen, die zullen ons echt ook niet volmaakt vinden :-) (Natuurlijk moet je zoiets niet aan de kleinkinderen vragen, die vinden ons wel perfect:-))

Ik denk dat de grootste reden is dat wij allebei God als Vader hebben en de Bijbel als Zijn Woord erkennen... Dat wel, maar helaas pindakaas, er zijn ook steeds meer christenen die uit elkaar gaan...

Hoe komt het dan nog?

Kwenie, gewoon omdat we nog steeds heel veel van elkaar houden en nog steeds niet zonder elkaar kunnen! En dat ook tegen elkaar zeggen en aan elkaar laten zien!

Of gewoon omdat Theo de beste en de geduldigste man van de wereld is. Misschien heb ik gewoon geluk gehad... Heel veel geluk!

TOEN
EN NU

Niet veel veranderd toch, in al die jaren?

Je hebt gelijk! En jij ook!

Calvinisme - Emerging Church - Postmodern Christendom - Old Time Religion - Willow Creek - Toronto - Pinkster - Evangelisch - Gereformeerd - Baptist - Hervormd - Opwekkingsliedjes - Johan de Heer - Creationisme - Intelligent Design - Vul zelf maar aan...

Het interesseert me ineens niet meer. Het kan me niets meer schelen! Weet je wat? Jullie hebben gewoon allemaal gelijk!

Ik las op Facebook bij iemand die een stukje over Paul Washer had geschreven het volgende: "Indien iemand anders zin heeft om te reageren op een halsstarrige calvinist (al zullen de meeste calvinisten hem ook niet zo fijn vinden), onderaan vind je zijn commentaar (en nee, ik ga helemaal niet akkoord met reformatieNL)"

Mijn eerste indruk was dat hij dit over Paul Washer zei, maar bij nader inzien had hij het over iemand die had gereageerd op zijn stukje over Washer...

Nou ja, het kan me toch niet meer schelen!

Iemand die fel tegen 'Emerging Church' is, maar niet erg thuis is op het internet, gaf me een link naar een 'anti' site... Het grappige was dat het juist een site was die niet zo erg 'anti' was, maar ze konden me nou ook weer niet overtuigen hoor!

Weet je, ik heb er gewoon genoeg van! De Bijbel van kaft tot kaft is eventjes (hopelijk eigenlijk zelfs heel lang) genoeg voor mij!

En interpreteer ik die dan zelf ook alweer, gelijk als ik het lees? Pffff!!! Het kan me niks meer schelen! Ik doe niet meer mee aan nutteloze discussies! Ik laat me niet meer verleiden! Nee!

2 Timoteüs 2: 14 Blijf dit de gelovigen voorhouden en roep hen ten overstaan van God dringend op om niet te redetwisten. Dat heeft geen enkel nut en leidt er alleen maar toe dat de toehoorders ten onder gaan. 15 Span je in om voor God te staan als iemand die betrouwbaar is. Zorg dat je je niet voor je werk hoeft te schamen en verkondig regelrecht de waarheid. 16 Luister niet naar zinloos en leeg gezwets, want het voert steeds verder van God weg. 17 Wat dwaalleraren vertellen, woekert voort als een gezwel. Ook Hymeneüs en Filetus 18 zijn van de waarheid afgedwaald door te beweren dat de opstanding al heeft plaatsgevonden. Daarmee ondermijnen ze het geloof van anderen. 19 Maar het fundament dat God gelegd heeft, ligt onwrikbaar vast en draagt het opschrift: ‘De Heer weet wie hem toebehoren’ en ‘Laat ieder die de naam van de Heer noemt, onrecht uit de weg gaan’.

Grrr!

Die van die steekpartij bleek dus 20 te zijn en geen 28, en al enkele keren onder psychiatrische behandeling geweest... Eng hè! Dat zou de buurjongen dus kunnen zijn, of die van twee huizen verderop... Weet ik veel of die al eens bij een psychiater zijn geweest?

Maar nu hoorde ik weer zo iets, bluh! De broer van Celia (vriendin van Eva, wel eens bij ons op de tieners geweest, en nu vriend via Facebook) stapte op de trein en vergat de deur te sluiten. Een gast zegt:"Doet die deur eens toe!" De jongen gaat terug rechtstaan om de deur te gaan sluiten, maar gelijk krijgt hij al stampen in zijn maag en tegen zijn hoofd... Hij is gister in de scanner geweest en heeft gelukkig alleen een zware hersenschudding. Vandaag krijgt hij nog een maagonderzoek en al bij al is hij er dus redelijk goed van afgekomen...

Maar... De andere treinreizigers deden niets! Iedereen bleef zitten! Waaaaah! Wat gebeurt er toch allemaal.... En erger nog: Wat gebeurt er niet?

Zijn we zo bang met ons allen om in te grijpen als iemand in elkaar geslagen wordt?

Hoe zou ikzelf reageren?

Hopelijk niet zo passief...

Hopelijk niet!

Steekpartij Dendermonde

"Drie doden, twaalf gewonden
Een 28-jarige psychiatrische patiënt drong vanmorgen binnen in OCMW-kinderdagverblijf Fabeltjesland en de naschoolse opvang De Rakkertjes en begon er in het wilde weg uit te halen met een mes."

Toen ik dit nieuws hoorde vanmorgen, liepen gelijk de koude rillingen over mijn rug. Je ziet het voor je... En de ouders, de grootouders, horen die dat ook op de radio? Of waren die al ingelicht? Wat gaat er dan door je heen? De eerste berichten telden vijf doden, toen drie, toen toch vier, en nu weer drie... Die onzekerheid of jouw kleintje daar ook bij zit...

Wat een leed is er toch in de wereld en zoveel 'waaroms'...

Waarom was die man niet opgesloten voor hij zoiets kon doen? Hij was onder behandeling. Was dit een inschattingsfoutje van zijn behandelende psychiater? Hoe voelt die zich nu? Ook schuldig?

Zulke dingen gebeuren in Amerika, maar toch niet hier? In België?

't Is moeilijk te plaatsen. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. 't Is moeilijk om uit je gedachten te zetten. Hopelijk hebben de nabestaanden begrijpende en lieve vrienden om zich heen. Hopelijk zal de plaatselijke kerk/gemeente zich ook een beetje om deze mensen bekommeren.

Wat is dit moeilijk...


PS Geven jullie dit ook nog door aan anderen: De laatste wens van Maartje
voor België

De wens

De wens van Maartje

vanuit België is het: IBAN/SEPA No.: NL16RABO013637298, BIC No.: RABONL2U, Bank: Rabobank

PS

Mijn teller staat nu op 270, hou het in de gaten :-)

Van beneden naar boven lezen

Anders begrijp je er niks van!

The End

ps Zie je? Het waren er maar drie in plaats van tien, en ik had echt supergoeie titels gevonden hoor, vannacht. Maar ze liggen nog boven denk ik :p

Slapeloosheid

Maar ook daar heb ik niks over te melden, maar houd mijn 'counter' in de gaten, je zult zien dat het bezoekers lokt! Hoera!

Nu hoop ik nog één ding:

(wordt vervolgd)

Kaupthing

Ha, daar weet ik heus niks zinnigs over te melden, maar Henri zegt dat je door bepaalde titels veel mensen naar je blog kunt lokken. Experimentje dus :-)

Nou ja, en dan komen ze hier via Google en dan lezen ze dit en ben ik die lezertjes gelijk weer kwijt, weten ze gelijk dat ik niks te melden heb...

Vannacht lag ik de hele nacht op mijn blog te schrijven. In mijn gedachten dan hè, ik heb geen laptop. Ik kon zo een heleboel van die titels verzinnen, die mensen op Google opzoeken, en ik lag te bedenken dat ik dan een stuk of tien van die titels zou gebruiken en dat mensen met een abonnement dan helemaal gek van me zouden worden, zo van: "Oh nee, tien nieuwe berichten van Reinie, neeeeee". Nu is het weer dag en weet ik dat zulk soort snode plannen het daglicht niet kunnen verdragen, dus ik zal jullie niet lastigvallen met tien nieuwe berichtjes :-)

Goed, ik heb dus last van

(wordt vervolgd)

Ik houd van roze ♥ :o

Nee, niet van roze bloesjes! Niet van roze schoenen, zelfs niet van Nikes -70% met een beetje roze (Johan kon me nog juist tegenhouden, anders had ik ze gekocht, ze zaten wel errug lekker).

Niet van roze tafelkleedjes, niet van een roze caddy (gelukkig hadden ze nog één rode bij de Blokker, anders had Theo echt een roze gekocht, want de oude was kapot!) Niet van roze tassen (niet van de Hollandse


en niet van de Vlaamse),

niet van roze sokken, niet van roze stropdassen, niet van roze overhemden. Niet van roze bussen...

En ook niet van paarden met een roze jasje...




Neehee, alleen maar van dit:

Oud en Nieuw - Hollands of Belgisch

Zoek de verschillen :-)

Verhaal 1

Piet en Truus ontmoeten Jef en Trui op vakantie in Zuid-Frankrijk. Omdat Piet en Truus geen woord Frans spreken, klampen ze zich een beetje vast aan Jef en Trui. Ze sluiten een soort vakantie-vriendschap en aan het eind van de vakantie zegt Piet: "Hé, wat doen jullie met Oud en Nieuw?" Jef en Trui hebben hier nog helemaal niet over nagedacht en spontaan zegt Truus: "Kom het gezellig bij ons vieren, in Den Haag!" Beleefd nemen Jef en Trui de uitnodiging aan. Er wordt afgesproken dat ze vanaf een uur of acht welkom zijn en gerust mogen blijven slapen...

31 december

Jef en Trui bellen om kwart over acht aan en worden vrolijk binnengelaten door iemand die ze nog nooit gezien hebben, met de woorden: "Oh, jullie zijn zeker de Belgjes, zie ik gelijk, haha haha!" Ze komen binnen in een propvolle kamer, waar met moeite nog twee stoelen worden bij gezet.

Iedereen koffie? Ja zeker? De kopjes worden rondgedeeld met de woorden: "De melk en suiker staat op tafel, 't is zelfbediening hoor!"

Jef en Trui kijken elkaar een beetje verbaasd aan, maar drinken beleefd hun kopje leeg. "Willen jullie geen oliebol? Er zijn er nog veel meer in de keuken hoor!" Trui zegt verlegen: "Nee dank je, dan kan ik straks niks meer op..." "Ha," roept Piet "dan kan ik straks niks meer op, wat een grapjanus!"

De koffiepot gaat nog eens rond, en de schaal met oliebollen wordt aangevuld, leeggegeten en weer aangevuld en nog eens leeggegeten en nog eens aangevuld... Jef en Trui bedanken beleefd voor die vette bollen, dat lusten ze echt niet...

Dan komen de borrelglaasjes boven en de zoutjes en pinda's. Tegen twaalf uur komen de champagneglazen op tafel en wordt de tv even aan gezet en om 10 seconde voor twaalf begint iedereen luid af te tellen: "Tien, negen, acht ... twee, één, Gelukkig Nieuwjaar!" Iedereen neemt een slokje champagne, geeft vlug wat mensen een kus, rent naar de gang, doet zijn jas aan en rent naar buiten.

Een beetje overdonderd kijken Jef en Trui elkaar nog maar eens verbaasd aan. Buiten lijkt het wel oorlog, een geknal dat het niet normaal meer is. Jef en Trui besluiten dan om ook maar hun jas aan te trekken en eens buiten te gaan kijken. Op straat weten ze echt niet wat hen overkomt! Een lawaai, echt niet gewoon, vuurwerk aan alle kanten, in de hele straat en in de hele stad, in heel het land. Niet alleen opgeschoten jongens steken het af, volwassen kerels staan daar voor honderden Euro's aan te steken! Wildvreemde mensen omhelzen hen en wensen hen Gelukkig Nieuwjaar...

Een beetje verdwaasd gaan Jef en Trui weer naar binnen en wachten gelaten af wat hen nog te wachten staat. Langzamerhand komen de andere gasten ook weer binnen en uiteindelijk zijn ook Piet en Truus weer boven water. Er wordt een grote huzarensalade op tafel gezet en er wordt gezegd: "Tast maar toe." En na het "slaatje" gaat iedereen naar huis en naar bed...

De volgende ochtend zijn Jef en Trui eigenlijk geeneens meer verbaasd als er wordt gezegd: "Nou, er zijn nog oliebollen zat hoor, lekker makkelijk ontbijtje altijd hè, op Nieuwjaarsochtend! Neem maar zoveel je wilt!"

Op de terugweg naar België stoppen ze bij een wegrestaurant en halen de geleden schade dapper weer in door eens lekker te gaan eten!

Verhaal 2

Piet en Truus ontmoeten Jef en Trui op vakantie in Zuid-Frankrijk. Omdat Piet en Truus geen woord Frans spreken, klampen ze zich een beetje vast aan Jef en Trui. Ze sluiten een soort vakantie-vriendschap en aan het eind van de vakantie zegt Piet: "Hé, wat doen jullie met Oud en Nieuw?" Jef en Trui hebben hier nog helemaal niet over nagedacht en spontaan zegt Truus: "Wat vind je er van als wij het bij jullie komen vieren?" Beleefd zegt Trui dat dat een goed idee is en dat ze om een uur of acht welkom zijn en gerust mogen blijven slapen...

31 december

Piet en Truus eten al om vijf uur, stevige kost, want het is koud en ze moeten nog een end rijden. Ze bellen om precies acht uur aan bij Jef en Trui. Trui doet open en zegt: "Welkom, welkom, jullie zijn de eersten! Kom binnen en doe je jas uit!" Piet en Truus gaan naar binnen en zien een lange gedekte tafel staan. Ze kijken elkaar verbaasd aan, maar zeggen niks. Langzamerhand komen er meer mensen binnen, er wordt een aperitiefje geserveerd met hapjes waar Piet en Truus alleen maar van kunnen raden wat het is, en dan zegt Jef: "Ik denk dat iedereen er is, laten we aan tafel gaan." Nog een beetje verbaasd gaan Piet en Truus zitten. Dan komt er soep op tafel. Piet zegt: "Soep? Nou, daar heb ik nou geen trek in hoor!" Truus zegt: "Nou het ligt er aan wat voor soep, maar eigenlijk heb ik ook geen trek." Het blijkt Witlofroomsoep met grijze garnaaltjes te zijn. Piet en Truus denken: "Ben ik effe blij dat ik geen soep heb genomen! Soep van lof en dan met garnaaltjes, die vieze beestjes!"

Na de soep worden er bordjes geserveerd en Truus roept: "Wat is dat oranje spul? Toch geen vis hè!" Het blijkt gerookte zalm te zijn. Piet en Truus proeven eens voorzichtig en zeggen: "Nou, dat is nou wel lekkere vis eigenlijk! Valt best wel mee." Maar ondertussen kijken ze rond en denken: "Waar blijven de oliebollen?"

Na de gerookte zalm komen er weer nieuwe bordjes op tafel. Toch niet weer vis hè? Trui stelt ze gerust door te zeggen dat het een Orloff is van lamsfilet en ganzenlever bereid met Porto. "Nou," roept Piet "daar zakt mijn broek van af! Ganzenlever! Die Belgen lijken wel gek. Dat is je reinste dierenmishandeling! Dat vreet ik niet!"

Dan komt het hoofdgerecht: Zuid-Afrikaanse struisvogel met groene boontjes, omwikkeld met reepjes spek. Piet en Truus kijken elkaar vertwijfeld aan en denken: "WAAR BLIJVEN DE OLIEBOLLEN?"

Tegen twaalf uur komen de champagneglazen op tafel en wordt de tv even aan gezet en om 10 seconde voor twaalf begint iedereen luid af te tellen: "Tien, negen, acht ... twee, één, Gelukkig Nieuwjaar!" De champagne vloeit rijkelijk en iedereen wenst elkaar een Gelukkig Nieuwjaar. Heel in de verte hoor je wat geknal en er wordt gezegd: "Ach, dat is in die sociale woonwijk, die jongens moeten weer vuurwerk afsteken..."

Na twaalf uur wordt het dessert geserveerd: Een torentje van amandelmousse en merengue, schuim van pistache, aardbeiencoulis en een bolletje Baileys-ijs.

Daarna was er nog koffie met versnaperingen en toen kwam de kaasschotel op tafel. Maar Piet en Truus lagen toen allang onder de tafel...

Het ontbijt de volgende ochtend met verse pistolets en croissantjes van de bakker (die dus open was op Nieuwjaar) maakte het compleet. Piet en Truus zijn niet meer teruggegaan naar Den Haag!

uǝʌoqǝʇsɹǝpuo

uǝʌoqǝʇsɹǝpuo
Wie verzint er nu zoiets? Op het Breeze-forum heeft iemand in 'Nonsens' een ondersteboven-topic geopend, en ik kan dan weer niet rusten voor ik weet hoe je dat doet hè! Maar de aanhouder wint, het is me gelukt!

Fijn hè! Tjongejonge, waar ik me al niet mee bezig kan houden hè...

Maar dit is gelijk een goeie gelegenheid om iedereen een Gezegend Nieuw Jaar toe te wensen!

Volgende keer zal ik weer iets interessanters posten, beloofd! :-)

Katjes en hoop en belofte enzo.... En ook oud worden :-)

Geloof me of niet, maar de eerste wilgenkatjes beginnen uit te lopen!

De knopjes zaten er allang en die gaven mij alweer een fijn gevoel. In de herfst word ik altijd een beetje triest, dat die mooie (of minder mooie) zomer nou alweer voorbij is. Maar als ik dan die veelbelovende knopjes zie, word ik weer blij! Bij ons om de hoek staan heel veel wilgen en er zijn echt al katjes uitgekomen! Hoera! De lente komt! Morgen nog niet gelijk, maar hij komt!!!!

Mijn vader zei op Nieuwjaarsdag altijd (echt waar, altijd!): "Je kunt al goed merken dat de dagen beginnen te lengen hè!" Wij moesten daar altijd om lachen, zo gelijk tien dagen na de kortste dag zag hij de lente al aan komen, maar nu begrijp ik hem toch wel ietsje beter, met mijn katjes :-)

Wedden dat ik daar nu ieder jaar over begin te zeuren? Zo van, hebben jullie het al gezien? De katjes beginnen alweer uit te komen!

Ouwe mensen toch hè :-)

Kerst

Deze vind ik het leukste! Ik kreeg die van Henri op mijn Facebook....



Dit liedje is het mooiste. De foto lijkt op een van de foto's die Johan gemaakt heeft, die ene keer dit jaar, dat er bij ons sneeuw lag....



Deze foto vind ik dan weer zo supermooi! Het lijkt echt op het dorpje waar Francien woont, in Canada.... Het eerste filmpje trouwens ook, en het tweede ook :-)

Het ene is wat serieuzer, het andere wat vrolijker, het volgende doet je dan weer herinneren aan je kindertijd.... Maar het betekent voor mij eigenlijk allemaal Kerst! Zowel de vrolijke als de serieuze liedjes en plaatjes. Natuurlijk, Kerst is de herdenking van de komst van de Here Jezus naar deze aarde. Hij is gekomen om voor ons te sterven! Natuurlijk, dat is Kerst! Dat is het belangrijkste!!!

Maar toch, die sfeerbeelden, dat gezellige, dat mag toch ook wel hè, in deze donkere dagen....

Een heel gezegend Kerstfeest voor iedereen die dit leest!!!!

Dagelijks bijbelvers eens nader bekeken :-)

Rechts naast mijn blogberichtjes kun je elke dag een andere bijbeltekst vinden. Ik zag dit op de blog van Henk en ik vond dit een goed idee, dus nu heb ik dat ook :-)

De tekst van vandaag (Romeinen 5 vers 3 en 4, voor wie dit morgen pas leest) sprak me erg aan en ik heb hem dus even opgezocht om het hele gedeelte te kunnen lezen. Voor wie ook het hele gedeelte wil lezen en geen zin heeft het op te zoeken, hier komt het:

Romeinen 5: 1 Wij zijn dus als rechtvaardigen aangenomen op grond van ons geloof en leven in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus. 2 Dankzij hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en in de hoop te mogen delen in zijn luister prijzen we ons gelukkig. 3 En dat niet alleen, we prijzen ons zelfs gelukkig onder alle ellende, omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, 4 volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop. 5 Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is. 6 Toen wij nog hulpeloos waren is Christus immers voor ons, die op dat moment nog schuldig waren, gestorven. 7 Er is bijna niemand die voor een rechtvaardig mens wil sterven; slechts een enkeling durft voor een goed mens zijn leven te geven. 8 Maar God bewees ons zijn liefde doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren. 9 Des te zekerder is het dus dat wij, nu we door zijn dood zijn vrijgesproken, dankzij hem zullen worden gered en niet veroordeeld. 10 Werden we in de tijd dat we nog Gods vijanden waren al met hem verzoend door de dood van zijn Zoon, des te zekerder is het dat wij, nu we met hem zijn verzoend, worden gered door diens leven. 11 En meer nog, dat wij God prijzen danken we aan onze Heer Jezus Christus, door wie we nu al met God zijn verzoend.

Spoorzoekers

Bij ons in de kerk heet de zondagsschool tegenwoordig niet meer 'zondagsschool'. De opperleiders vonden dit te schools klinken en er kwam een nieuwe naam. We heten sinds een paar jaar: 'Spoorzoekers'. En om dan onderscheid in de verschillende leeftijdsgroepen te kunnen zien, zijn ze onderverdeeld in de Inimini's, Mini's, Maxi's, Mega's en Giants. Ikzelf heb één keer in de maand de Mega's. Dit zijn de kinderen uit het vijfde en zesde studiejaar. (Voor de Nederlanders: Groep 7 en 8)

Ik vind het een zalige groep, elk jaar opnieuw. Het zijn nog net geen pubers, ze zijn nog lief! Tieners zijn op zich ook lief hoor, maar weer anders :-)
Ik ben bij de Mega's begonnen om ze goed te leren kennen voor de puberteit keihard toeslaat! Zo houd ik dus al van ze voor ze beginnen te puberen! Dat was handig, omdat ik tot juni 2008 tienerleider was bij ons in de gemeente...
't Is altijd handig als leiders en tieners van elkaar houden :-) Met de tieners ben ik dus deze zomer gestopt, met de Mega's (nog) niet...

Kinderen zijn grappig!

*****

Eén van 'mijn' Mega's had tegen zijn vader gezegd: "Papa! Je moet een rekening bij Fortis openen! Iedereen die een spaarrekening bij Fortis heeft krijgt 20.000 Euro van de regering! Echt, het was daarjuist op de radio!"

*****

Zondag mochten 'mijn' kinderen een voorpagina van een krant maken over alles wat er die ochtend gebeurd was. Het eerste half uurtje zitten ze mee in de zangdienst en daarna gaan we dan nog een uurtje apart in de groepjes, zodat ze de preek en aanbiddingsdienst niet hoeven mee te maken. Veel te saai voor kinderen :p
Hun voorpagina mocht over alles gaan wat er sinds 10.00 uur die ochtend was gebeurd. De liedjes, het zendingspraatje, het filmpje wat getoond was, mijn verhaal, onze gebedspunten, ons wekelijkse babbeltje, het centje voor de zending enz.

Eén van de kinderen, die niet zo goed mee kan en op een speciale school zit voor moeilijk-lerende kinderen, vindt het altijd lastig om te lezen en te schrijven. Ik had daarom dus gezegd dat hun voorpagina er mocht uitzien zoals ze zelf wilden, met artikeltjes, of foto's (tekeningen), wat ze maar wilden. Hij had het superhandig aangepakt. Hij had een bladvullende tekening van Johannes de Doper gemaakt, met sprinkhanen en een Winnie de Pooh-achtige honingpot met bijen eromheen. Daaronder stond:

Johannes de Doper (lees meer op pagina 9).

Slim toch?

*****

Een van de meisjes gaf wel een heel speciaal gebedspunt op: "Willen jullie bidden voor onze kip? Die heeft een kikker in de keel!" Algemeen gelach natuurlijk! Meestal verdeel ik de gebedspunten over de kinderen, maar de kip nam ik zelf maar voor mijn rekening! Kwestie van het toch een beetje serieus te houden. (Navraag bij de ouders, leerde mij dat er kleine kikkertjes in de tuin zaten, en dat één van hun kippen die steeds oppikte. Eén van die kikkertjes was in haar keel blijven steken, en dit leidde natuurlijk tot gehoest en geproest in het kippenhok. En ook bij de Mega's :p

*****

Voila, als ik nog iets bedenk zal ik het hier ook nog wel eens opschrijven. Er schiet me nu even niks grappigs meer te binnen!

Reader enzo...

Hoi bloglezertjes!

Hebben jullie het gemak van Google Reader al ontdekt? Het is zo ontzettend gemakkelijk hè! Je voegt net zoveel blogs toe als je wilt, en in plaats van naar al die blogs te gaan kijken om te zien of er al eens iets nieuws is gepost, krijg je daar alle nieuwe berichtjes op een rij!

Ik heb er een stuk of vijfentwintig in staan die me interesseren, en de één schrijft elke dag een nieuw stukje, de ander één keer in de maand ofzo, en ik vond het altijd superfrustrerend om al die blogs regelmatig eens te checken.

Dit is dus reclame voor Google Reader!

Om dan nog maar te zwijgen over het gemak van iGoogle! Ok, goed idee, ik zal er niet over zwijgen :-) Het grote voordeel daarvan is dat je al je 'favorieten' als bladwijzers op een rijtje hebt, ook als je bij je dochter in Canada zit, of zit te babysitten bij je zoon hier in Zaventem, of effe vlug iets wil checken op de pc van je man...

En de achtergronden zijn zo leuk :-) Ik heb nu een sneeuwdorpje, en 's morgens komt de zon op en 's avonds in het donker gaan de lichtjes in al die ondergesneeuwde huisjes aan...



O ja, en voor wie het interesseert, onze auto (15 jaar) is door de keuring! Joehoe! En zaterdagavond moest Theo blazen en hij heeft een BOB-sleutelhanger gekregen! Joehoe! Ik denk trouwens dat de politie een heel vertekend beeld in de statistieken heeft gekregen afgelopen zaterdagavond... We hadden de getemde tijger in Kortenberg en half onze gemeente zat daar, dus iedereen reed nuchter Zaventem weer binnen en moest blazen :-) Dus het zal er rooskleuriger uit gezien hebben dan op een andere zaterdagavond :-)

Opwekking 666

Zie hier, had je dat al gezien/gehoord?

Godfried Bomans

Ik zit mij voor mijn vensterglas
onnoemelijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.

Dit is een van mijn lievelingscitaten en nu is het waarheid geworden hè... Ok, op twee kleine details na dan, als het op mij sloeg zou het er zo uit zien:

Ik zit mij voor mijn vensterglas
echt nooit te vervelen.
Ik weet dat ik twee hondjes heb,
die kunnen samen spelen.

Ik kan me gewoon niet herinneren wanneer ik me voor het laatst verveeld heb, of het moet dat gevoel zijn wat ik soms tijdens een preek heb (foei), maar dat is wat anders...

En die hondjes, die spelen samen ja, echt leuk! En stoer dat het is, als je met die twee gaat wandelen :-) Eindelijk word ik weer eens nagekeken :-)

Ik houd ze dan zo heel nonchalant met één hand vast, echt zalig, die Gentle Leaders :-)))

Verwijderd

Mijn vorige berichtje over Pieter De Crem heb ik zelf verwijderd, omdat die website waar ik naar verwees nu een beetje te ver gaat :-(

Eindelijk, op mijn ouwe dag dan nog!!!!!!!!!!!!!!

Ik ga trouwen!!!!

Echt waar, eindelijk ga ik trouwen! Vanmiddag is Henri heel officieel bij papa en mama mijn poot komen vragen in Jaspers♥ naam en ze hebben volmondig "ja" gezegd!



Morgen al hè! Morgen komt hij hier wonen!!!!

Dat ik dat nog mag meemaken op mijn ouwe dag! Van schrik liet mama mij toch nog maar een keer een stukje op mijn eigen blog schrijven :)



PS Die foto's, die heeft mama zo mooi gemaakt! Dat kon ik niet zelf. Mama heeft dat van De Denkende Kikker geleerd :)

Alleen maar een paar filmpjes, gepikt dan nog... Of nee, geleend!

Dit filmpje zag ik op de blog van Henk



Ik vond het supermooi en het deed me denken aan het volgende filmpje, van Kansel:

Het lelijke wordt mooi

Sneeuw! Ik vind het heerlijk! Ik vind het zalig! Als klein kind kon ik er al zo van genieten! Uren spelen in de sneeuw en toen ik wat groter werd, uren wandelen in de sneeuw!

Spijtig genoeg gebeurt het hier niet zo vaak :(

We zijn twee keer in de winter naar Canada geweest en daar hebben we ons hartje kunnen ophalen! Zoveel sneeuw als daar valt, zullen we hier sowieso niet zo vlug meemaken. En ze reageren daar natuurlijk veel professioneler dan hier. Hier gebeurt het heel af en toe, daar regelmatig. Je luistert gewoon naar de radio en dan hoor je vanzelf of de school morgen open of dicht is. Ben je verpleegster? Dan ben je er al op voorbereid dat je af en toe wel eens moet overnachten in het ziekenhuis, omdat de aflossing van de wacht niet door de sneeuwstorm geraakt... Natuurlijk is het ook daar wel eens een probleem, ik hoorde van mijn dochter dat mensen vorige week 19 uur vast hadden gezeten met de auto voor ze gevonden werden... Tja, dat zal in ons kleine volle landje niet zo gauw gebeuren.

Maar om een lang verhaal kort te maken: Sneeuw maakt alles mooi! Zelfs onze achtertuin! Kijk zelf maar!!!! Bij de derde foto zie je trouwens op de achtergrond de spots van het voetbalveld achter onze tuin, en zelfs dat ziet er mooi uit :)

En stiekem hoop ik een beetje dat er in de hemel heel veel sneeuw ligt :)

Maartje

Maartje is een meisje dat wij allang kennen. Elk jaar op De Bron tijdens de twee weken durende OM-conferentie hielp ze mee in de keuken, bij Theo en Johan. Theo en Johan kennen haar dan ook veel beter dan ikzelf. Ze is ernstig ziek, er is voor de derde keer kanker bij haar ontdekt, en na een paar betere periodes gaat het nu weer heel slecht met haar. Willen jullie voor haar bidden, dat ze het geestelijk niet op zal geven?

Als je meer over haar wil lezen, dit is haar blog.

dt-fouten

Ik kan er niet tegen! Ik vind het dom! En ik weet heus wel dat slimme mensen ook dt-fouten maken, dus ik weet echt ook wel dat het dan dus niet dom is, maar het is sowieso slordig! Er zijn eenvoudige regeltjes voor, en als je een minuutje de tijd neemt bij twijfel, dan maak je geen fout!

Elke keer als ik een dt-fout zie (en dat is dus vaak) krijg ik een superklein steekje in mijn hartje... Overdrijf ik? Nee, het is erfelijk. Mijn vader èn mijn moeder hadden het allebei. Mijn zus heeft het. Mijn broers hebben het. En ik heb het dus ook. Je ziet ze gelijk. Ze springen zo ongeveer van het papier, of vaker nog, van het scherm... Ze staan er bold en tien keer zo groot!

Voor iedereen die denkt dat het moeilijk is: hier een site met een eenvoudige uitleg. Of klik zelf even op Google. Tik gewoon 'dt-fouten' in en je ziet stapels sites :-)

Sorry voor diegenen die dit onbelangrijk vinden, maar dit is mijn blog en hier mag ik zeggen wat ik wil! :P

Ik vind het dus belangrijk!!!

to sint or not to sint

Ok, hier even het verhaaltje waarom ik mijn kinderen vanaf het begin heb verteld dat Sinterklaas niet (meer) bestaat...

Vroeger bij ons thuis, kneuterig Hollands gezin, werd enorm veel aan Sinterklaas gedaan! Eerst was er het feest van mijn vaders werk met een optreden van Dappere Dodo

en daarna de officiële binnenkomst van de Sint met zijn Pieten! Het was echt allemaal heel officieel. Mijn vader was zelf kantoordirecteur van een bank en zijn bazen ontvingen de Sint. Heel beleefd en onderdanig. Een echte Heiligman... We zongen allerlei liederen voor hem, er werden gedichtjes voorgelezen enz...

Daarna het afroepen van de namen en bibberend moest je dan naar voren om je pakje in ontvangst te nemen. Ik heb een foto waar ik toch al een jaar of acht ben en ik sta er huilend op :-s

Natuurlijk bracht hij ook nog een bezoekje aan school. De directeur was ook hier weer zeer beleefd en onderdanig en zelfs de jongens van het zesde hadden ontzag voor de Sint...

Thuis werd ons verteld over de goedheid van de Sint en alle verhaaltjes over Spanje en de zak en ook de roe werden elk jaar nog een beetje aangedikt. Er hing een lijstje op de kast met onze namen erop en de datum. Als je stout was, kreeg je een kruisje achter je naam en als je drie kruisjes op één dag had, mocht je je schoen niet klaarzetten. Doodeng!

Dat schoentje zetten was ook een heel ritueel. Je moest bij de kolenkachel gaan zitten en keihard, maar wel eerbiedig, een liedje zingen, zodat Sint, die op het dak zat, het goed zou horen.

Ik was altijd een zeer eigenwijs kind en ik begon ook al gauw vragen te stellen. Sommige dingen begreep ik niet, hoe bijvoorbeeld chocolade door de schoorsteen naar binnen gegooid kon worden, terwijl die kolenkachel daar stond. Hoe kwam het in mijn schoen? Hoe dan? En waarom zag de Sint op school er anders uit dan die op papa's werk? En die op de tv zag er nog weer helemaal anders uit... Er werd gefluisterd dat ik niet teveel vragen mocht stellen, maar het gewoon moest geloven allemaal, dan zou ik vanzelf mijn cadeautjes krijgen... Wie niet in Sint gelooft, krijgt niks :-s

O ja, op tv bij mijn opa en oma was er ook nog die officiële aankomst van de Sint. Dan werd hij zelfs door de burgemeester verwelkomd.

Ik was al acht en kon al goed lezen. Ik mocht altijd in de Margriet "Goud voor uw brief" lezen. Dat waren grappige waargebeurde inzendingen van lezeressen en rond Sinterklaas gingen die verhaaltjes natuurlijk over Sint en kinderen die wel of niet in hem geloofden. Zo kwam ik erachter dat de Sint niet bestond... Diep geshockeerd ging ik naar de keuken, naar mijn moeder.

"Sinterklaas bestaat helemaal niet! Hier, het staat in de Margriet! Dan is dat van God en de kerk zeker ook niet waar hè!"

Baf, mijn eerste echte geloofscrisis. En in plaats van even een normaal gesprekje met me te voeren, kreeg ik ook nog eens op mijn kop! Dat was weer typisch wat voor Reinie hè, om die twee dingen te combineren! Natuurlijk was dat van God wel waar! Waarom dacht ik dat er kerken waren en de dominee en blablabla... En of ik nou al met de burgemeester af kwam en de schooldirecteur, nee ik was een eigenwijs, koppig kind. Ik had altijd iets bijzonders.

Dat was dus het moment dat ik besloot dat ik mijn eigen kinderen noooooit zou wijsmaken dat Sinterklaas bestaat...

Niet dat dat geholpen heeft hoor, want toen de oudste, Henri, vier jaar was, legden wij hem uit dat Sint een gewone meneer was met gewone kleren. Die deed hij uit en dan verkleedde hij zich in Sinterklaas. Het was allemaal 'net-als-of'. En de Zwarte Pieten waren gewoon witte jongens die zich zwart schminkten en een gek pakje aan deden. We hadden er zelfs een boekje bij gevonden, met een mannetje met gewone kleren, volgende blz. het mannetje in zijn ondergoed en dan zag je hem langzaam het pak van Sinterklaas aantrekken! Oh nee, ik zou niet zo liegen tegen mijn kinderen!

Toen het zover was kwam Henri uit school met een pakje van Sinterklaas en een boos gezicht: "Jullie hebben tegen me gelogen! Sinterklaas bestaat wèl! Hij was vandaag bij ons op school, ik heb hem zelf gezien!"

:-)



Dit is natuurlijk de enige echte Sinterklaas hè ;-)

Als ik dan toch bezig ben...

Als ik dan toch bezig ben over mijn nachtmerries, zal ik mijn meest terugkerende nachtmerrie maar gelijk vertellen! Lange tijd dacht ik dat ik de enige was die 'wc-dromen' had, maar zo langzamerhand begin ik te ontdekken dat meer mensen hier last van hebben.

Kennen jullie dat? Je droomt dat je ontzettend nodig moet en je kunt eerst helemaal geen wc vinden! Je zoekt en zoekt en zoekt... en dan uiteindelijk vind je er eentje, maar daar zit dan een groot raam in of er staan twee wc's, waar al eentje van bezet is of die wc heeft gewoon ineens geen muren meer, terwijl je er al bijna op zat...

Als je dan eindelijk wakker wordt, dan moet je toch nodig! Niet normaal meer! En dan ben je zo verschrikkelijk blij met je eigen privé-wc!

Even nadenken hoor, welke is het allerergste... De dubbele wc denk ik, zoals deze







of deze



of anders deze dan.



Ook erg is deze





Eerlijk zeggen, wie herkent dit?

Verdwaalreinie

Het moet nu bijna 15 jaar geleden zijn, maar ik heb er soms nog nachtmerries van...

Ik heb geen oriëntatievermogen. Niet een 'slecht' oriëntatievermogen hè, gewoon geen! Ik heb daardoor al heel wat gênante situaties meegemaakt, want ik heb het in gebouwen ook, dus de wc vinden lukt meestal nog wel, omdat er vaak van die handige pijltjes naar toe wijzen, maar dan weer de weg terug naar je plaatsje vinden in een restaurant, concertzaal, cinema, bijbelschool, huis (!) dat wordt al een stuk moeilijker...

Maar die ene keer, begin 1994, was echt verschrikkelijk!

We waren pas verhuisd naar Wilsele-Putkapel en ik ging heel voorzichtig op verkenning uit. Achter het huis de straat uit, het viaduct over en je was in het bos. Eerst het bos aan de ene kant verkennen, dan aan de andere kant, dan pas een rondje durven doen, dat was normaal voor mij.

Maar nu aan de voorkant van het huis. De steenweg een stukje af, de wijk door, daar was ook een bos(je). Ok, op een zondagochtend zou ik gaan wandelen. In die tijd waren onze doopdiensten niet in onze eigen kerk, maar in Schaerbeek op zondagnamiddag. Dus een zeldzame gebeurtenis, zondagochtend vrij! Ik ging dus wandelen, met Kazan en Swiebertje, de honden die we toen hadden! Voor ik vertrok werd me nog op het hart gedrukt op tijd terug te zijn, want we moesten om drie uur in Schaerbeek zijn en Henri moest daar iets gaan vertellen over de Logos II, waar hij naar toe zou gaan. Natuurlijk zou ik op tijd terug zijn, ik ging alleen maar even naar dat bosje aan de overkant!

Het was mooi weer en ik had er zin in. Ik kwam met de honden aan de rand van het bosje en zag een piepklein paadje, dwars door het bos. Het paadje was hooguit 30 centimeter breed en liep door natte grasachtige grond. Ok, ik dacht :"Als ik gewoon een half uur dit paadje volg, en dan weer precies dezelfde weg terug, kan me niks gebeuren." Ik genoot, er was helemaal niemand anders, buiten een heleboel vogels, en zelfs een hertje! "Zalig, dit wordt mijn lievelingswandeling," dacht ik nog...

Toen kwam ik bij een vijver (in mijn gedachten noemde ik het een meertje, maar dat was waarschijnlijk teveel eer), ik liep een endje langs de vijver, maar ging toch maar terug, je weet maar nooit... Ik draaide me om en: Oh nee! twintig van die kleine paadjes :o
Allemaal naar de rand van de vijver, maar allemaal uit een andere richting... Welke was mijn paadje? Buikpijn, natuurlijk buikpijn... Wat moest ik doen? Het was helaas nog voor het tijdperk van de gsm's :-(

Op goed geluk één van de paadjes ingeslagen, oh nee, hier kon ik niet verder: water. De andere kant op, oh nee, daar kon ik ook niet verder: water. Ik begon een beetje in paniek te raken en begon gewoon van de paadjes af te gaan, door het natte gras, door de netels, struikelend over de boomwortels, verstrikt in het struikgewas. En maar rondjes lopen. De nachtmerrie was compleet.

Huilend en struikelend bleef ik langs het water lopen, tot ik uiteindelijk licht zag door de bomen, daar moest de bewoonde wereld zijn! Oh nee, prikkeldraad. Nou ja, ik was nog een stukje jonger dan nu, dus daar klom ik overheen, de honden eronderdoor duwend. Ik kwam in een tuin terecht. Ik begon weer te rennen, ging netjes door het hekje de tuin uit en stond op straat! Oef! Maar welke straat? De eerste de beste voorbijganger gevraagd waar ik was: Rotselaar. Ok, daar woonde Charlotte, de vriendin van Francien, dus daar wist ik wel ongeveer de weg, maar voor alle zekerheid toch nog maar even gevraagd welke kant ik op moest om thuis te geraken!

Het was zeker nog drie kwartier lopen naar huis, dus de paniek kwam weer een beetje terug, maar wie kwam daar aangereden op zijn witte paard? (Nou ja, in zijn appelblauwzeegroene Toyota-busje) Juist ja, Theo. Natuurlijk helemaal ongerust, en ik kon geen woord meer uitbrengen, zo overstuur was ik. Vlug naar huis, vlug gewassen, droge kleren en schoenen aangedaan en maar vijf minuutjes te laat in de dienst...

Ik droom er soms echt nog van...

Wij weten niet wat werken is...

Ze zijn aan de elektriciteit aan het werken, hier in 't straat. Alles openbreken, kabels trekken, alles weer dichtsmijten....

's Morgens om 7.00 uur beginnen ze en 's avonds rond 18.00 uur stoppen ze. Ze nemen een kwartiertje koffiepauze, een half uurtje lunchpauze en voor de rest: werken! werken! en nog eens werken!

Wel roepen, tieren, brullen, onverstaanbare klanken uitstoten tijdens dat werken, dat wel ja!

Maar werken! werken! en nog eens werken!

Elf uur per dag! :o

't Zijn dan ook geen Europeanen hè, 't zijn een stuk of tien, twaalf Turken. Die weten dus wèl wat werken is!

België of Nederland?

Ik ben er denk ik wel uit... Het is België :-s

Niet helemaal, ik ben een twijfelgeval!

Hier zit ik me vaak te ergeren aan bepaald gedrag, maar gisteravond waren we dan weer een paar uurtjes in Nederland, en oei, dat is echt ook niet alles...

Als ik nu moet kiezen? België!

Of toch Nederland?

Tjonge, ik weet het nog steeds niet....

België dan maar! Ondanks, ja, ondanks van alles en nog wat, toch maar België!

Eindelijk dan toch gekozen...

Maar wel op voorwaarde dat we zo heel af en toe nog even naar Nederland mogen, om opnieuw (en opnieuw en opnieuw) te ontdekken waarom we uiteindelijk definitief voor België hebben gekozen...

Zou het gewoon komen omdat van de 52 jaar die ik al leef, er maar 21 jaar in Nederland zijn besteed, en al 31 jaar in België?

Weet ik veel? België, gewoon België!

En heel af en toe Nederland ;-)

maat 39

Hij: "Excuseer mevrouw, heeft u een hemd voor mij met lange mouwen, maat 39?"

Zij: "Kom maar, meneer, we zullen eens gaan kijken voor u."

Hij: "Met lange mouwen hè!"

Zij: "Jazeker, met lange mouwen, 't wordt winter hè! Kijk hier heb ik er één voor u!"

Hij: "Oh, dank u mevrouw, dank u!"

Zij: "Hé, wacht even meneer, niet gaan lopen, ge moet toch kunnen kiezen hè!"

Hij: "Ah, ja, als u nog tijd hebt...."

Zij: "Tuurlijk meneer, kijk, hier is er nog één, in maat 39, met lange mouwen! Zeg," (tegen een collegaatje) "welke vind jij het beste staan bij meneer?" (houdt beide overhemden naast meneers gezicht)

Hij: "'t Is heel vriendelijk van u, dank u!"

Zij: "Graag gedaan meneer!"

Is toch normaal als je in een duur boetiekje komt, dat klanten zo gediend worden? Ja? 't Was dus wel in de Wibra, in Leuven!!! Vandaag!!! Echt gebeurd!!!

Leda en ik werden er gewoon even blij van...

Een dagboek met een slotje? Of een blog... What's the difference?

Nothing at all....

Het lijkt elkaars tegenovergestelde, maar niets is minder waar :-)

Ik had vroeger zo'n dagboek met een slotje (ik heb het bewaard hoor, maar ik schrijf er niet meer in sinds mijn 16e). Maar eigenlijk schreef ik daar op precies dezelfde manier in als nu hier op mijn blog... Namelijk in de hoop dat iemand het ooit zou lezen!

Mijn diepste geheimen kwamen heus niet in dat dagboek hoor! (Want dat dagboek was er dus in de hoop dat iemand het ooit zou lezen!) Waarom schreef ik het anders op? Dat slotje? Pfff, ik bond er nog extra een touw omheen om het geheimzinniger te laten lijken, zodat zeker ooit iemand het zou lezen...

Ik was natuurlijk geïnspireerd door Anne Frank en Joop ter Heul en diep, diep, diep binnen in mij was er zo'n heel klein sprankeltje hoop dat ooit iemand het zou lezen en het dan zo mooi vond dat het gepubliceerd zou worden...

De één droomt er van om zanger te worden en zingt altijd maar in de hoop ooit ontdekt te worden en de ander droomt er van om schrijver te worden en schrijft altijd maar, overal en op alles wat los en vast zit, in de hoop ooit ontdekt te worden...

Ach een mens moet kunnen dromen en in ieder geval zijn er nu toch een paar mensjes zo beleefd om mijn schrijfsels te lezen!

Zelfs al is het alleen maar als tegenprestatie, omdat ik nou eenmaal hun blog ook lees :-)))

Help...

Facebook status: ViVian my lovely daughter pass away yesterday due to virus infection.

De meesten van jullie kennen Facebook hè, en dan weet je dus wat je status is (voor diegenen die het niet weten, daar kun je invullen hoe je je op dat moment voelt, en al je 'vrienden' kunnen dat dan lezen).

Nou vind ik het altijd leuk om naar iedereen zijn status te kijken en daar dan commentaar op te geven. Soms is het een grappige status, soms een zielige, soms een boze, soms een wijze, maar bovenstaande status shockeerde me nogal...

Ik ken ViVian Mo niet persoonlijk. Het is een Chinese vrouw die ik alleen ken van het spelletje wat we allebei spelen, met bloemetjes enzo. En dan lees je ineens dit...

Ik wist eerst niet hoe ik moest reageren, maar toen dacht ik: Als iemand dit op deze manier op Facebook zet, wil ze waarschijnlijk ook antwoord van haar Facebook-vrienden, dus ik heb geschreven dat ik het heel erg voor haar vind en dat ik voor haar bid enzo...

Maar ligt het nou aan mij? Of gaat het allemaal een beetje ver, op deze manier?

Misschien ben ik gewoon te oud voor al die toestanden. Voor mij is Facebook gewoon grappig en leuk, vooral ook om de foto's te zien enzo, en dan ineens zoiets...

Ik zou wel eens willen weten hoe jullie daar nou over denken!

Forever and ever...

Vandaag voor de laatste keer naar Pellenberg geweest met Theo! Althans, dat hopen we toch, maar zo ziet het er wel uit. Joehoe!!!!!!!!!!!!

Eerst had Isabelle (onze huisdokter) al gezegd dat hij er waarschijnlijk mee moest leren leven...

Daarna had de controlerend geneesheer van de CM gezegd dat ze Theo niet meer op zou roepen...

Nu hebben ze in Pellenberg gezegd dat hij niet meer terug hoeft te komen...

Waar gaat het over? Over een stomme achillespees :-)

Even het verhaaltje van A tot Z? Ok dan...

Theo had een leuke baan, als catering-manager bij een grote firma. Hij was geplaatst op een toffe plek in H. en had het echt naar zijn zin. Elke ochtend ging hij fluitend naar zijn werk. Natuurlijk was er ook wel eens wat, maar nooit iets onoverkomelijks...

Maar op een dag kwam het nieuws: H. zou overgenomen worden door een andere cateringfirma. Er zouden geen ontslagen vallen, iedereen zou worden overgenomen. Ok, de plek blijft hetzelfde, alleen het salarisstrookje zou ergens anders vandaan komen... Dachten we...

Niets was minder waar. De nieuwe firma werkte op een andere manier en men wilde eigenlijk veel liever dat Theo op zou stappen, wegens te duur en te oud... (en te braaf, dachten we achteraf). Voor iemand van boven de 50 jaar is het niet zo evident om zomaar ineens een andere job te vinden, dus Theo bleef...

Plaats voor een chef hadden ze niet, ze hadden namelijk zelf iemand die daar 'veel beter voor geschikt' was. Theo werd terug op de werkvloer gezet (met behoud van zijn chef-salaris, ok, dat wel). Na jaren en jaren achter zijn computertje te hebben gezeten, was dat wel effe wennen natuurlijk, maar, moeilijk gaat ook.

Wat? Stapt hij nou nog niet op? Ok dan, spreekt u Frans? Nee? Ok, dan hebben we een mooi plekje voor u in een Franstalig bedrijf in Brussel... Kunt u nu niet meer communiceren met de rest van het personeel? En ook niet met de mensen die komen eten? Wat zou u er van zeggen als u een beetje moest sjoemelen? Houdt u niet van? Probeer het toch maar voor ons. Niet? Maar man toch...

Theo ging naar de huisarts, vertelde wat over zijn werk, over zijn slapeloze nachten enzovoorts...
"Alstublieft meneer, hier zijn anti-depressiva, hier zijn zware slaapmiddelen, hier is een briefje, u mag twee weken thuis blijven..."

Twee weken later lag er een brief in de brievenbus dat onze huisartsen gestopt waren, wegens het beginnen van een gebedsgenezingsschool :s

Tja, wat nu?

Theo had allang last van zijn hiel, maar wou er niet mee naar de dokter, we hadden trouwens helemaal geen dokter meer :-(

7 februari 2005 waren we 30 jaar getrouwd. We zouden het op zondag met de kinderen vieren bij de Joegoslaaf en op de trouwdag zelf kwamen er gewoon wat vrienden, onder wie een ex-collega. Binnen vijf minuten ging het over het werk en "Waarom meld je je gewoon niet ziek?" "Je kunt toch doen of je overspannen bent?" Ik zei stilletjes: "Hij heeft pijn in zijn hiel, misschien kan de dokter daar een briefje voor schrijven, dan hoeft hij niet te liegen..."

8 februari 2005 gingen we voor het eerst naar Isabelle, onze nieuwe dokter. "Oei! Dat ziet er niet goed uit! Tendinitis in de achillespees... Voorlopig twee weken thuisblijven, maar dat zou wel eens heel wat langer kunnen duren... Bent u onlangs van werk veranderd? Want daar komt dat vaak door..."

15 oktober 2008 (na drie keer vijf weken in de gips, één operatie, zes weken rolstoel, -tig aantal soorten pijnstillers en ontstekingsremmers, met die gezellige maagbloeding tot gevolg) krijgt hij te horen dat er niets meer aan te doen is!!! Joehoe! Snap je dat we blij zijn? Hij hoeft nou echt geen nachtmerries meer te hebben dat hij ooit nog naar dat vreselijk werk terug moet! Joehoe!!!

Feestjuh..........

Nog eens vertrouwen...

Een poosje geleden heb ik een stukje geschreven over vertrouwen.

Vandaag lees ik 1 Johannes 5: 14: Wij kunnen ons vol vertrouwen tot God wenden, in de zekerheid dat Hij naar ons luistert als we Hem iets vragen dat in overeenstemming is met Zijn wil. (Dat is het voordeel van een dagelijkse bijbeltekst op je blog en op je i-Google, als je 'vergeet' te lezen, krijg je toch altijd wel een tekst onder je neus.)

Dat eerste deel van de tekst staat me wel aan :-) Wie niet hè?
Maar die laatste zeven woordjes...

De drie meeuwen...

Er was eens een kleine jongen die Sean Meeuwis heette. Op een dag ging dat jongetje met zijn papa met de trein naar een museum met 'dode diejen'. Het allermooiste dode dier in dat museum was een meeuw! Zeker nadat de papa van het jongetje had uitgelegd dat het jongetje dus ook zo heette, net als die meeuw.

Vanaf dat moment had het jongetje nog maar één wens: hij wou een meeuw. En of zijn papa en mama nou al met andere cadeautjes aankwamen, dat gaf allemaal niks, Sean Meeuwis wou een meeuw!

Hij bedelde bij oma om nog eens naar dat museum te gaan, maar oma beweerde dat ze de weg niet wist. Daar had hij wel een oplossing voor: "Gewoon, met de trein en dan een paar straten doorlopen en dan ben je er al..."

Opa googlede een prachtige meeuw, printte hem uit en plastificeerde hem. Maar nee, zo'n meeuw bedoelde hij niet. Er werden verschillende speelgoedwinkels bezocht, maar nee hoor, geen meeuw te vinden :-(
Ome JoJo begon speelgoedwinkels te bellen, E-bay te doorzoeken, deed zelfs een keer een bod op een meeuw, maar natuurlijk, op het laatste moment ging er iemand anders met die meeuw lopen.

Op een dag liepen opa en oma in de Brico en ineens riep opa: "Kijk! Meeuwen!" En ja hoor, een bak vol met van die kleine decoratiemeeuwtjes. Het was een klein beestje, lijfje van isomo, vleugels van echte veren, een snavel die half geel, half zwart was, geen poten, maar... het was een meeuw. Opa en oma kochten het meeuwtje en Sean Meeuwis was blij.

De zondag daarop werd er aangebeld bij opa en oma. Raymonde (je weet wel, die van Mushka en Pukkie) stond voor de deur met... een meeuw. Een prachtig, supergroot beest, met de hand gemaakt in El Salvador, stevig genaaid van canvas en stevig opgevuld, hij had zelfs poten! Opa en oma kregen de meeuw en Sean Meeuwis was nog blijer dan de vorige keer.

Vandaag na de dienst gingen opa en oma naar de auto en daar kwam Anette aangelopen! Kijk eens wat Lydia heeft meegegeven? Een meeuw, voor Sean Meeuwis. Dit was dus echt zo ongeveer de overtreffende trap hè, zo van meeuw, meeuwer, meeuwst... Dit was namelijk een houten meeuw, met nylondraadjes, en als je aan het onderste draadje trekt, gaan de vleugels op en neer! Wauw, nu heeft Sean Meeuwis drie meeuwen! En de ene nog mooier dan de andere...

Dank aan alle meeuwenzoekers, maar mooier dan deze bestaan waarschijnlijk niet, dus stop maar met zoeken :-)

De dampende dauw

Ik vind het zo heerlijk om in deze tijd van het jaar de zon op te zien komen boven de van dauw dampende velden... Dit is eigenlijk het enige moment dat ik het bos niet mis! Hoewel, als ik aan mijn wandelingen van vroeger denk, dat was ook wel zalig! Als je dan de eerste bent 's morgens, dan hangen de natte spinnenwebben nog tussen de bomen (voelt niet zo lekker, ok) en dan zie je de zon daar zo in weerkaatsen, in die druppels... Eigenlijk gaat er toch niets boven het bos!

Behalve de zee dan weer. Ik ben een echte Hagenees hè! Ik wil gewoon alles (behalve terug naar Den Haag dan LOL). Het enige voordeel van Den Haag is dat je daar dus alles hebt en dat ze je daar niet voor gek verslijten als je met je hond op de bus stapt...

In de winter naar Kijkduin, dat waren ook goeie tijden...
En deze tijd van het jaar, doet me er ineens weer aan denken wat ik ooit geflikt heb toen ik pas getrouwd was :-)

Ik was in verwachting van Henri en had al zwangerschapsverlof, dus het moet oktober (1975) geweest zijn (Henri is 13 november geboren). Het was aan het onweren dat het een lieve lust was, en ik, onnozele trien, dacht: "Nu moet het zalig zijn op het strand!" Zo gedacht zo gedaan. Ik pakte de riem van Rex (onze toenmalige Mechelse Herder), stapte op de bus (lijn 23 naar Kijkduin) en stapte helemaal bij het eindpunt uit. Ik heb genoten van het onweer boven de zee! Zoiets moois had ik nog nooit gezien!!! En er was helemaal niemand anders! Wauw!

Helemaal doorweekt kwam ik thuis, en terwijl ik mijn jas nog aan had ging de telefoon. Theo. Hm. Ik weet niet meer precies wat hij allemaal zei, maar dat hij kwaad was, dat herinner ik me nog. Het schijnt dat hij de hele middag gebeld had, omdat het zo'n vreselijk onweer was en hij dacht dat ik dus bang was... Hij was heel bezorgd en vroeg waar ik dan toch was geweest, ja en toen ik dat dus vertelde, was hij dus echt echt echt kwaad :-)

En toch was het mooi! Neh!

En toch wil ik niet meer terug naar Den Haag! Ook al heb je daar dus het Haagse Bos en de duinen en de zee en het Zuiderpark en de Golden Earring en Meyendel en...

Pfff, en toen Theo dit zojuist las zei hij: "Eigenlijk ben ik er nog steeds kwaad om!"

LOL

Johan heeft dit ooit geschreven voor Raksha :-)

Als jij kon praten, dan werden we allemaal gek,
Als jij kon praten, dan hield je nooit je bek
Als jij kon praten, dan was er geen riem
Als jij kon vliegen, zou je alles willen zien.

Maar er is een ding wat je niet zou doen,
En dat is zomaar in je mand gaan, zo zonder fatsoen,
Je zou ons vragen, waarom moet dat elke keer weer?
En je zou vliegen, zomaar heen en weer.

Als jij kon lachen, dan lag je nu in een deuk
Als jij kon fietsen, dan lachten wij ons een breuk
Als jij kon dansen, dan zocht je waarschijnlijk een reu
Maar dat vliegen, nee dat werd je nooit beu!

Er zijn een paar dingen die je graag zou willen doen,
En dat is pannenkoeken bakken in de tuin,
Ook zou je naar iemand bellen gewoon voor de lol
En zeker niet meer rondjes draaien rondom je drol

Maar het hoort nou eenmaal zo, honden kunnen dat niet.
En de dingen die ze kunnen doen, vergeten ze niet
Als jij nou gewoon jezelf blijft, een hond aan de lijn
Dan zullen wij vanaf nu ook altijd ons zelf blijven zijn!

Zijn vrouw????

Ik liep laatst met Raksha te wandelen en voor me liep de zwarte chow chow (Sam) samen met zijn meneer en een vrouw en achter me liep Raymonde met Mushka en Pukkie. We liepen gezellig met ons allen verder, de honden een beetje te snuffelen en te spelen en wij een beetje te babbelen, tot Sam met meneer en mevrouw de ene kant op ging en Raymonde met de hondjes en Raksha en ik samen de andere kant op gingen. Toen Sam met zijn baasjes buiten gehoorsafstand was, fluisterde Raymonde: "Heeft-ie een vriendin?" Ik nog onnozel : "Huh, wie?" En Raymonde: "Die meneer van Sam!" Dus ik zeg: "Huh, was dat niet zijn vrouw?" Waarop Raymonde: "Hoe kan dat nou, ze liepen hand in hand..."

En of ik nou al beweerde dat Theo en ik ook wel eens hand in hand lopen, ze bleef bij hoog en bij laag beweren, dat je zo kon zien dat dat niet zijn vrouw was, maar een vriendin. Op mijn vraag of zij de vrouw van de meneer van Sam dan kende was haar antwoord: "Nee, ik heb die nog nooit gezien!"

Triest hoor, de wereld van vandaag! Mensen van middelbare leeftijd die hand in hand lopen, dat kan nooit man en vrouw zijn... Het denkbeeld dat iemand een goed huwelijk heeft? Haha, het idee alleen al...

Herfst

Mooie kleuren in het park en in het bos... Rood, geel, oranje, bruin en groen natuurlijk ook nog...
Daar word ik blij van!
Storm, er tegenin worstelen op de heenweg en wind mee op de terugweg...
Daar word ik blij van!
Vroeg donker, gezellig de kachel al een beetje aan, kaarsjes aan...
Daar word ik blij van!
's Nachts in je warme bedje, heerlijk tegen Theo aankruipen, de regen horen kletteren tegen de ramen...
Daar word ik blij van!
Je 's morgens nog even omdraaien, want het is toch nog donker buiten...
Daar word ik blij van!
Met het raam open slapen, zodat je de wind met de gordijnen kunt zien spelen...
Daar word ik blij van!
Door de gietende regen met de hond gaan wandelen, zonder capuchon, heerlijk de regen in je gezicht en op je hoofd voelen, en dan thuis vlug een droge broek aan en een kop warme choco...
Daar word ik blij van!
Het gevoel hebben dat de winter gaat komen en dat dan de gezellige en mooie decembermaand weer komt...
Daar word ik blij van!

Ik hou van de herfst!!!!

De blaadjes vallen van de bomen, ze worden weer kaal...
Daar word ik triest van!
Die rottige wind, waardoor je de deur niet meer open kunt laten staan, want het tocht...
Daar word ik triest van!
's Avonds al zo vroeg donker, en om 7 uur het licht al aan, bluh...
Daar word ik triest van!
's Avonds als ik in mijn ijskouwe bedje kruip, liggen rillen tot Theo eindelijk naar boven komt...
Daar word ik triest van!
Als je 's morgens vroeg op moet is het nog donker...
Daar word ik triest van!
Het raam blijft open boven, zomer en winter, want we kunnen geen van tweeën met een dicht raam slapen. Maar dan staat de wind juist op het raam en ligt er een plas regenwater binnen...
Daar word ik triest van!
Door de gietende regen naar de kerk wandelen, omdat Theo en Johan er allebei al om half negen moeten zijn en ik pas tegen tien uur, en dan de hele dienst met een vochtige broek zitten, die aan je benen plakt...
Daar word ik triest van!
Het gevoel hebben dat de zomer nu echt voorbij is en dat het maanden en maanden duurt voor de lente weer begint...
Daar word ik triest van!

Ik haat de herfst!!!!


Hebben jullie ook zo'n gemengde gevoelens als de herfst begint?

Onthullingen

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Raksha kan niet typen, Raksha kan niet op de computer werken, Raksha kan niet praten, niet denken (hoewel, dat laatste, daar twijfel ik eigenlijk aan...)!

Raksha is een doodgewone hond. Ik begrijp dat het een desillusie is voor velen van jullie (AL die trouwe lezertjes, LOL), maar vanaf nu komt Raksha niet meer aan het woord.

Ik zal nog wel veel over Raksha schrijven, 't is nu eenmaal een belangrijk wezentje in mijn leven, maar ze komt niet meer zelf aan het woord...

Ook op het Breeze-forum is de rol van Raksha afgelopen. Het zij zo...

Kapoen en Jackske

Eerst even zeggen dat ik vorige keer niet echt ziek ben geworden, van die kouwe spaghetti...

Maar nou vandaag! Pfff, Jasper♥ (de Berner Sennen van Henri en Leda) is hier weer sinds vrijdagavond. Jullie weten onderhand wel dat Jasper♥ mijn belangrijkste verloofde is hè! Nou, vanmorgen gingen we met ons drietjes wandelen, mama, Jasper♥ en ik. Niks aan de hand, dat doen we zo vaak, en met onze gentle leaders aan, kan mama ons makkelijk houden.

Eerst kwamen we Raymonda tegen, met Mushka en Pukkie (een Jack Russel en een kruising tussen een Jack Russel en een Beagle). Nou, dat was wel leuk. Mushka en Pukkie en Jasper zijn allemaal mannetjes, maar ze verdragen elkaar goed, nooit ruzie ofzo. Dus we stonden wat te kwispelen en lekjes te geven enzo, netjes aan de lijn allemaal, komt ineens Jackske (Jack Russel van Raymonda's zoon Mark) aangerend en baf, hij valt zomaar Jasper♥ aan. Nou is Jasper♥ zo ongeveer de liefste en zachtste hond die ik ken, al weegt hij meer dan 50 kg, maar dit kon hij niet op zich laten zitten. Dus hij gaf een grauw naar Jackske. Jackske sprong met een schreeuw achteruit, maar vloog gelijk weer op Jasper♥ af en begon hem weer aan te vallen (het was een foto waard hoor, zo ongeveer Kleinduimpje die de Reus aanvalt). Nog steeds niks aan de hand, tot Kapoen (pitbull, ook van Mark) aan kwam rennen en Jackske begon te verdedigen. Toen ze daar zo met zijn tweeën aan Jasper♥ hingen, kon ik er niet meer tegen! Normaal is Kapoen een goeie vriend van mij. Jackske niet, maar die negeer ik altijd en dan gaat het best. Maar nu, nu ze met zijn tweeën aan Jasper♥ hingen, moest ik me wel moeien hè! Twee tegen één is gemeen, dus ik viel Jackske aan... Mark was nog nergens te bekennen en Raymonda stond naar mama te roepen dat ze weg moest rennen met ons en dat als Kapoen beet, het om te doden zou zijn. Nou is mama niet helemaal gek, dus ze dacht:"Als ik nu weg probeer te rennen, komen die twee gewoon achter ons aan, en dan zijn de poppen pas helemaal aan het dansen!" (ik weet bijna altijd wat mama denkt)

Dus mama bleef stokstijf staan tussen die vier vechtende grommende kwijlende honden (waaronder ik dus) en eindelijk kwam Mark de hoek om. Toen was het gedaan met vechten, want mama had ons dus kort aan de lijn en Mark pakte onmiddellijk Jackske er tussen uit. Kapoen gaf nog een klein grommetje naar Jasper♥, een knipoogje naar mij en ging toen met zijn baasje mee....

Dat knipoogje betekende: dit komt niet tussen onze vriendschap hè! Dit was iets tussen Kleinduimpje en de Reus en wij hebben ze alleen maar verdedigd... Dus Kapoen is mijn vriend nog wel, maar Jackske? Amai nog niet! Wat een mormel!!!!

Oja, trouwens, niemand gewond hè, gewoon wat plukken haar verloren enzo, maar geen echte beten hoor!

die hond :-(

Pfff, ze hadden gister spaghetti gegeten. Ik ben er gek op en ik had een beetje in mijn bak gehad, bij mijn brokken, dus ik was een tevreden hondje... De rest had papa in de frigo gezet om vandaag op te bakken bij de lunch. Nou, Johan en papa namen allebei een bordje en de rest werd weer teruggezet in de frigo.

Nu ging mama vanavond weer koken (eigenlijk gebeurt dat niet vaak meer, dat mama twee dagen achter elkaar kookt hoor, maar toevallig was het nu wel een keertje zo, papa en Johan zullen de rest van de week wel weer de klos zijn) en ze had de braadpan nodig. Dus ze vroeg aan papa: "Waar is de braadpan?" "Oh," zei papa, "nog in de koelkast met een restje spaghetti, ik zal het wel aan 'de hond' geven..." Precies of ik heb geen naam, grrr. En mama zei nog:"Zo, ijskoud uit de frigo?", maar papa vond het geen probleem voor 'die hond'. Ok, ik kan er niet aan weerstaan hè, dus ik heb het opgegeten, maar nu ligt er dus een ijskouwe klomp spaghetti in mijn maag... Ik hoop dat ik niet moet spugen, want dan ben ik zelfs niet meer gewoon 'die hond', dan ben ik 'die vieze hond' :-(



Moeten ze me geen kouwe spaghetti geven hè! Ik zal jullie later de afloop wel vertellen :-)

Test test test

Pfff, ik had iets op Facebook geïmporteerd, mijn blog dus, of eigenlijk Raksha's blog. Toen kwam er een lijst van 25 berichtjes op mijn Wall. Toen haalde ik het weer weg. Toen zei Henri dat ik het moest laten staan, dat het alleen in het begin even gek stond, maar daarna handig zou zijn. Toen zette ik het weer terug. Toen zag ik het niet. Toen zei Henri dat ik gewoon even een berichtje op mijn blog, of eigenlijk Raksha's blog, moest zetten en dat dat dan een paar uur later vanzelf op mijn Facebook zou komen. Nou, ok dan, hier is het berichtje. Nou maar hopen dat het op Facebook terecht komt... Maar waar het dan op Facebook terecht komt ben ik vergeten te vragen :-s
En nu staan er naar het schijnt twee lijstjes van 25 berichtjes op mijn Facebook, maar zelfs dat kon ik niet meer vinden :-s
't Komt wel goed met mij! 'k Ben goe bezig, pffff...
Dat heb je als je je met dingen bezig houdt die niet voor je leeftijd gemaakt zijn. Eigen schuld, dikke bult.

Nou het berichtje is lang genoeg, dus nu maar afwachten of het op mijn Facebook verschijnt! Allen daarheen dan maar weer... Maar wel een paar uur wachten, want dan verschijnt het daar pas, maar dan lig ik al in mijn bedje, dus voor mij zal het morgenochtend worden.

Ik moet gelijk ook nog even een nieuw label maken: gezeur :-)

Jasper♥

Jasper is hier het weekend geweest♥



Zijn binnenkomst was echt supercool! Mama had juist gekuist en daarna begon het te regenen en mocht ik ineens niet binnen en buiten wanneer ik wilde :-(. Mama krijgt die kuren zo altijd twee keer per week, als ze gedweild heeft. Als het dan buiten droog is, mag ik gewoon een half uurtje niet door de keuken enzo, maar als het regent doet ze heel ingewikkeld.

En ja hoor, ze was klaar met dweilen, het regende en wie stond daar: Jasper! Was ze even vergeten dat die een weekendje zou komen :-)



Het grappigste was, dat papa een doos met plastic bordjes, bekertjes, koffiebekertjes, en bestekken had klaargezet voor Henri, voor het kraamfeest. Toen Henri binnen kwam met Jasper, sprong Jasper als een eh, nou ja, als een Jasper door de lucht en de doos met plastic gerief vloog ook door de lucht :) Alles op de grond! Maar, gelukkig, je weet het nog, mama had juist gekuist en als je dan toch iets op de grond wilt gooien bij ons, kun je dat het beste op zo'n moment doen. Geen hondenharen, geen vogelveertjes, gewoon alles opgeraapt en terug in de doos gedaan :-)



Dus de les is: laat maar, ik wil helemaal geen les geven, ik vond het gewoon grappig....

Nou mag ik weer eens! grrr

Tjompie, je zou bijna zeggen dat het mama's blog aan het worden is.... Eigenlijk heb ik helemaal niks speciaal meegemaakt hoor, maar het is mijn blog en daarmee gedaan! neh! Dus nou ben ik weer eens aan de beurt!

Ik ben trouwens boos! Jessie heeft puppy's en vanmiddag gaat mama met Sean kijken en ik mag niet mee :-(

Ik ben dus wel de vriendin van Jessie hè! Nou ja, ik heb gelukkig wel al de foto's mogen zien. Mijn bezoekje komt dan later zeker?

Vertrouwen...

Pfff, ik vind het best moeilijk, om op God te vertrouwen...

Vorige week werd Theo ziek in Nederland en ik zat hier in België. Hij is (weeral*) met een ambulance naar de Spoed gebracht. Toen Johan belde, voelde ik me zo supermachteloos hè! Het was avond en ik kon er op geen enkele manier naar toe. Ik maakte wel gelijk plannen voor de volgende dag, om met de trein te gaan, maar achteraf was het helemaal niet nodig. Het was namelijk weer zijn maag, maar de huisdokter ginder dacht in eerste instantie dat het zijn hart was... Gelukkig was ik bij Henri en Leda en die waren superlief, maar toch...

En daar zat ik dus met mijn 'grote' Godsvertrouwen. Ik begon te bidden, maar gelijk was daar een stemmetje: "Waarom zou God Eva-Lianne (19) laten sterven, Maartje (21) voor de derde keer kanker laten krijgen en dan Theo (58) sparen? Waarom zou God jouw gebeden wel verhoren en andere gebeden niet? Hoe lang is heel evangelisch Nederland en half evangelisch Vlaanderen al niet aan het bidden voor Jan Schippers?"

Ik probeerde met mijn tranen dat stemmetje het zwijgen op te leggen, maar dat lukte niet...

Toen ik rond half twaalf eindelijk Theo zelf aan de lijn had en hoorde dat het allemaal meeviel en dat hij naar 'huis' mocht en pillen voor zijn maag had gekregen, heb ik in mijn bed tot diep in de nacht liggen huilen en ook weer om vergeving gevraagd voor mijn ongeloof...

Waarom ik dit allemaal zomaar opschrijf? Op een blog nog wel, waar zomaar iedereen het kan lezen?

Als een openbare schuldbelijdenis misschien?

Gewoon om het effe kwijt te kunnen misschien?

Of omdat ik hoop dat iemand iets zegt waar ik me beter door ga voelen misschien?

Zeg maar iets....

*In januari heeft Theo een ernstige maagbloeding gehad en is hij met gillende sirenes naar een ziekenhuis in Leuven (21 km) gebracht, dwars door de vrijdagnamiddagfiles. Hij kwam nog op tijd in het ziekenhuis en is met een bloedtransfusie en een kijkoperatie behandeld, moest drie dagen op de Intensive Care blijven enz. Ik zat voorin in die ambulance en ik krijg nog steeds een soort van hartverschuiving als ik sirenes hoor :-(

PS Ha, zie de tekst die vandaag op mijn blog staat :-) (één dagje nadat ik dit heb geschreven)

Jakobus 1: 2 Het moet u tot grote blijdschap stemmen, broeders en zusters, als u allerlei beproevingen ondergaat. 3 Want u weet: wanneer uw geloof op de proef wordt gesteld, leidt dat tot standvastigheid. 4 Als die standvastigheid ook daadwerkelijk blijkt, zult u volmaakt en volkomen zijn, zonder enige tekortkoming.

India

Vanmorgen na de kerkdienst sprak ik Pamela. Ze is gisteravond teruggekomen uit Calcutta. Wat ze daar gezien heeft heeft zo'n enorme indruk op haar gemaakt, dat ze niet uitverteld raakte. Ze was daar met een team van Tearfund, en zelf werd ze ingedeeld in een sloppenwijk om daar de kinderen een aantal dingen te leren en te vertellen uit de bijbel... Er was daar een school voor de allerarmste kinderen. Maar je moest kunnen bewijzen dat je echt bij de allerarmsten hoorde om op die school te worden toegelaten. Er is namelijk maar plaats voor 200 kinderen. Je hebt daar dus 'armen' en 'allerarmsten'... Als je het geluk, of in dit geval de pech, hebt om niet bij de allerarmsten te horen, mag je kind dus niet naar die gratis school, maar aangezien je wel bij de 'armen' hoort, heb je ook geen geld om je kind naar een gewone school te sturen. Wat doe je dan? Je huurt van je schamele loontje een krotje in de sloppenwijk, terwijl je dus zelf in een krotje woont, net buiten die sloppenwijk... Zo probeer je dan dus te 'bewijzen' dat je wel degelijk bij die allerarmsten hoort en probeer je dus toch je kind op die gratis school te krijgen...

Ze werkte daar samen met een meisje uit India en op een dag werd ze bij dat meisje thuis uitgenodigd. Het meisje was heel trots, want ze kwam uit een kleine familie, en woonde dus 'maar' met zes mensen in hun tamelijk 'grote' huisje van 3 x 3 m². Ze nodigde Pamela vol trots uit om binnen te komen, maar eigenlijk was er amper plaats voor haar. Onze logeerkamer is ongeveer 2,5 x 4 m² en in mei zijn Tjipke en Francien (uit Canada) hier komen logeren met de drie kinderen. Met al die matrassen en ledikantjes enz. kon je bijna niet meer bewegen in die kamer, om maar even een indruk te geven. Bij die mensen moet daar dus ook nog gekookt worden hè... En toen kwam er een vraag waar Pamela geen antwoord op durfde te geven. Ze vroegen namelijk naar haar huis in België, of dat ook zo groot was, en met hoeveel ze daar moesten wonen... Wat moest ze zeggen, mijn slaapkamer is ongeveer twee keer zo groot als jullie huis? En mijn zus heeft ook zo'n kamer... en mijn ouders ook... Alleen de logeerkamer, die is wat kleiner, die is maar iets groter dan jullie huis, en dan hebben we natuurlijk nog een huiskamer, een eetkamer, een keuken, een badkamer... Wat moest ze zeggen...

Waarom is alles toch zo ongelijk verdeeld? Waarom staan we er niet vaker bij stil hoe goed wij het hebben... Waarom? Waarom? Wij zijn gemeen, van al onze rijkdom geven we een schijntje aan de armen en dan voelen we ons weer goed. Wij zijn gemeen!

Ik ben zo stout geweest om tien minuutjes van Theo's zangdienst te pikken van volgende week. Ik heb Pamela namelijk gevraagd om volgende week een PowerPointpresentatie te vertonen tijdens de kerkdienst en iets te vertellen over India. (dat vindt Theo wel goed hoor;-)) Misschien worden we wakker geschud, misschien gaan onze ogen een klein beetje open...

Blog Award

Hm, wat ik me daar nou weer moet bij voorstellen, I don't know. Maar ik heb er een gekregen van mijn grote bruggenbroerbrouwer (zoek de 'r' die er teveel staat) en nu mag ik weer zeven mensen nomineren. Slaat allemaal nergens op, want wat heb je nou aan een nominatie? Nou ja, het gaat om het idee hè!

Ok, daar komt-ie: ze staan niet op volgorde, gewoon alle zeven even goed...

2 Bruggenbouwer niet omdat hij mij heeft genomineerd en niet omdat hij mijn broer is, maar omdat het vaak goeie 'mening' stukjes zijn

5 Dichterbij dan ooit. Ik begrijp zijn stukjes bijna nooit, maar ze klinken wel mooi als je ze hardop leest :-)

3 Ik als ik niet thuis is omdat ik me altijd slap lach om die stukjes en er ook heel diepe dingen in staan...

4 princess Mgli gewoon omdat ze het verdient met haar schrijfsels

7 Unas palabras schrijft heel mooi, maar veel te weinig :-(

6 Goudlokje schrijft heel mooi, maar veel te weinig :-(

5 Column & Co schrijft grappig en heeft een uitgesproken mening waar ik het meestal volkomen mee eens ben

1 dit is S/Zoet omdat ze zoet is maar vooral omdat ze Soet is :-)

't Was niet gemakkelijk, maar ik heb gewoon nagedacht wie mijn blog weleens leest en die lezen dit dus ook en voelen zich dan vereerd :-) en wie mijn blog nooit leest kan zich helemaal niet overgeslagen voelen, want die weet niks van deze nominaties...

Toch?

Sytske

Tjongejonge... Eerst de hele tijd onweer, lig je eindelijk lekker te slapen, komen ze om 4.15 uur mama wakker maken! Ze vergeten zeker dat papa en ik dan ook gelijk klaarwakker zijn, grrr...

't Was Johan. Hij riep iets van: "Mama, kom, je moet gaan babysitten, Sytske is onderweg..."

Sytske? Wie is dat dan? Nou ja, maar even afgewacht. Toen mama weer thuis was, kwam het hele verhaal! Sean en Sjoerd hebben een zusje!!!! Mama heeft haar zesde kleinkind!!!

Ik ben gek op baby's, ik kan er alleen niet tegen als ze huilen! Ik ga er dan bij liggen, probeer de mama er naar toe te duwen en als er dan niemand gaat, moet ik bijna zelf het kindje gaan troosten, maar dat mag dus niet, grrr...

Ik hoop dat het geen huilertje is :-)

Hier wat foto's, ik heb haar zelf nog niet gezien, want moeder en dochter liggen nog in het ziekenhuis, het was een keizersnee... en zoals gewoonlijk: No dogs allowed :-(



Sean, Sjoerd en Sytske





Leda met Sytske








Henri met Sytske


Opa met Sytske


Oma met Sytske, mijn mama Reinie dus hè ;-)

Nachtlawaai in Zaventem

Ik denk niet dat het laat was, maar juist vroeg, 't is te zien hoe je het bekijkt, maar wij werden om half vijf ofzo keihard wakker gemaakt door een toeter, een claxon, een alarmtoeter, een alarmclaxon! En niet zo eentje die tuut tuut tuut zegt, maar tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut! Precies onder ons slaapkamerraam... papa en mama sprongen allebei uit bed en vlogen naar het raam (met hun engelenvleugeltjes, ja) en toen was het gewoon een taxi van het stomme taxibedrijf naast ons... Meestal worden we 's nachts wakker gemaakt door het alarm van het taxigebouw (ook niet zachtjes), maar deze keer was het een stomme taxi...
Het was dus geen gewone toeter hè, maar een zeer luide! 't Zit nu nog in mijn oor, grrrr!!!
Vragen ze wel eens: "Jullie wonen in Zaventem? Hebben jullie nooit last van de vliegtuigen?" Nee, van de taxi's, daar hebben we last van, grrr!!!

Midden in de nacht rijden ze af en aan, moeten ze naar binnen door een ijzeren poort. Maar eerst moeten ze een code intikken om die poort te openen, en natuurlijk, de radio keihard aan en de autodeur openlaten tot de code is ingetikt. En altijd op een Franstalige zender, grrr!!! Probeer je lekker te slapen, begint er ineens een Fransoos in je slaapkamer het nieuws te vertellen, of je hoort keiharde muziek die niet mooi is, grrr... Dan gepiep en gekraak van de poort die opengaat (een soort Senseo-geluid, maar dan zonder de koffie) en daarna de begroeting tussen de chauffeurs, ook nog eens luidruchtig en meestal in het Frans. Het liefst roepen ze naar elkaar vanaf een afstandje, zo luid, dat soms zelfs Johan uit zijn bed komt om te kijken of ze nou echt niet op onze koer staan...

Sorry, ik moest het even kwijt.

Maar van de vliegtuigen, nee, daar hebben we geen last van, die stijgen en dalen en doen gewoon wat ze moeten doen zonder ons lastig te vallen ;-)

Facebook

Lucas 12: 4 Tegen jullie, mijn vrienden, zeg ik: wees niet bang voor degenen die het lichaam kunnen doden, maar niet tot iets ergers in staat zijn. 5 Ik zal jullie zeggen voor wie je bang moet zijn. Wees bang voor hem die de macht heeft om iemand niet alleen te doden maar ook in de Gehenna te werpen. Ja, ik zeg jullie, wees bang voor hem!



Ik zit op Facebook, ja, nuttelozer tijdverdrijf kun je je niet voorstellen hè?

Of?

Huh?

Hoe bedoel je?

Is dat nuttig?


Ja, ik vind eigenlijk van wel. Ik heb daar al veel vrienden gemaakt die van bloemen♥ houden. Mensen die ik totaal niet ken, uit Australië, Finland, Italië, China, Noorwegen, Japan, de Filippijnen, Canada, Amerika... Het enige wat ons bindt is de liefde voor bloemen :-)

Een ander groepje houdt van honden ♥ en daar zit ik ook in.


Je schrijft wat op elkaars 'Wall', je leest wat op elkaars 'Wall' en je ontdekt dat er ook christenen bij zijn. Daar zie je dan christelijke 'applications' die je dan zelf ook weer op je 'Wall' kunt zetten en dan zien alle anderen dus ook dat je christen bent.


In mijn privé-inbox heb ik vaak vraagjes over het één en ander en dan vertel ik hen iets over Jezus, die de enige hoop is in deze kapotte wereld...


Zo hier en daar op mijn 'Wall' staan er bijbelverzen, die dagelijks vernieuwd worden. Zoiets als helemaal bovenaan mijn blog, maar dan in het Engels. En vandaag stond die tekst uit Lucas op mijn 'Wall'.

Deze tekst zette mij aan het denken. Misschien interpreteer ik het helemaal verkeerd (wie niet, eigenlijk?) maar dan is het nog altijd waar wat ik nu ga schrijven.


We moeten ons niet bang en verdrietig maken om de Eva-Lianne's in deze wereld, maar om 'die anderen'....


En voor wie Eva-Lianne niet gekend heeft: ze was een lief jong meisje van nog geen twintig. Ze studeerde voor dokter en haar grote droom was om later de zending in te gaan, om voor de arme kinderen te zorgen. Ze was al op Outreach naar Marokko geweest, naar India in een leprakolonie, ze was overtuigd christen, zeer actief in onze kerk, en zeer geliefd door jong en oud. 22 maart kwam ze in Zambia om het leven bij een auto-ongeluk. Ik geloof dat ze nu in de hemel is....
Eva-Lianne de Visser



En voor wie 'die anderen' niet kent: Die jongen, je weet wel, hij is gezond, en leeft, maar hij wil niets meer van God, de Here Jezus en de bijbel weten. Waar gaat hij naar toe, als hij dood gaat?

Of die oude vrouw, die niet kan geloven, omdat er zoveel onrecht in haar leven was... In haar jeugd al, toen werd ze al misbruikt en later, op haar werk ook nog eens. Oh nee, zij kan niet geloven... Waar gaat zij naar toe als ze dood gaat?

En je kent vast nog wel veel meer van 'die anderen'...

Lucas 12: 4 Tegen jullie, mijn vrienden, zeg ik: wees niet bang voor degenen die het lichaam kunnen doden, maar niet tot iets ergers in staat zijn. 5 Ik zal jullie zeggen voor wie je bang moet zijn. Wees bang voor hem die de macht heeft om iemand niet alleen te doden maar ook in de Gehenna te werpen. Ja, ik zeg jullie, wees bang voor hem!

Alleen

Ja, want Zara is weg... Ik wist zeker dat ze nog tot 2 augustus zou blijven, en gistermiddag, mama was net even weg met Johan en Govert, kwam Tim (haar baasje) om haar te halen. Ik zei nog tegen papa dat hij dat niet kon maken, dat mama op deze manier zelfs geen afscheid had kunnen nemen... dat ik me niet op dit afscheid had kunnen voorbereiden... dat dit dus echt niet kon... maar ja, wie luistert er nou naar mij?

Een uurtje later kwam mama thuis, ze was verdrietig, maar ook wel weer opgelucht, zei ze. En ik eigenlijk ook :-)
Want door al die kapotbijtnijgingen van Zara, werd mijn vrijheid ook redelijk ingeperkt... Nu mag ik me weer vrij door het hele huis bewegen, yes!

Maar toch missen we haar allemaal een beetje, het is zo'n lieve hond! Ze mag altijd terugkomen ♥♥♥

K-a-p-o-t-b-i-j-t-Z-a-r-a

Oei! Nu wordt het een beetje erg! Zara is inderdaad teruggekomen, zondagavond. Het weerzien was stralend, ik heb natuurlijk toch weer een beetje gegromd, maar dat was alles. Verder was het gewoon leuk om elkaar terug te zien.

Maar nu begint ze het een beetje te bont te maken...

Gisternacht heeft ze papa's klompen kapotgebeten (dom om ze in de keuken te laten staan, maar ja...) en een doosje muizengif helemaal onder de gootsteen vandaan, uit het achterste hoekje, gepeuterd, en aan flarden gebeten. Het gif lag overal :o Hopelijk heeft ze er niet van gegeten, maar ik denk het niet anders was ze nu al ziek... Muizengif is vies en ik kan het weten ;-)

Maar nu vannacht: de rieten prullenbak helemaal in kleine stukjes en.... het lievelingsboek van mama en Sean kapot: Pluk van de Petteflet :o

Nu is ze dus echt te ver gegaan hè :-(

Mama geeft haar nog één kans, komende nacht, en anders moet ze de rest van de tijd dat ze hier is 's nachts in de bench! Ik heb dat ook wel overleefd, maar ik ben toch blij dat Johan mij daar ooit van heeft verlost! Arme Zara :-(

She's coming back :o

Ofwel 'The return of...'

Als ik het goed gehoord heb, komt Zara vanavond terug, en blijft ze tot 3 augustus :o
Ik zal jullie er later meer over vertellen...

Toch stiekem wel leuk hoor! :-)

Zara

Zara was hier dus de hele week, maar helaas, pindakaas, vandaag gaat ze weer naar huis :-(





We hebben een zalige tijd gehad samen!!!!




Het is een schatje, echt waar!!!!



Let vooral goed op haar rechteroor, dat is het schattigste van alles :-)



Gelukkig sliep ze af en toe, want zo'n jong kind in huis is wel supervermoeiend...



Ik denk dat vooral papa haar enorm gaat missen, het waren dikke vriendjes geworden. Waar papa was, was Zara (als ze geen deugnietenstreken aan het uithalen was)




Het is echt wel jammer dat ze naar huis gaat, maar toch ook wel beter, want ze is nog in het kapotbijtstadium, ze heeft de leeuw van Sean kapotgebeten :o Gelukkig kon papa gister nog precies dezelfde kopen bij Blokker :-)
Maar ze heeft ook een FlipFlop van Johan kapotgebeten en dat is minder leuk, want dezelfde vinden in maat 46 is niet zo simpel :-(
Wat ze verder allemaal nog kapot heeft gebeten, varieert van een stuk of tien plastic bloempotjes, tot een rol tafelpapier (hierna zag de tuin er ineens helemaal winters uit). De klompen van papa en mooie Canadese kussentjes van mama hebben wel twee tot drie keer per dag in de tuin gelegen, maar hebben het gelukkig overleefd...

Al bij al: 't was leuk, maar een weekje was lang genoeg! Jammer dat ze naar huis gaat, maar wel lekker rustig ;-)

PS 't Schijnt dat ik dus ook niet zo'n lieverdje was, vroeger :o

Brief van Catherine Paulus, de mama van Tosca en Madeline

'Ik vind het erg dat An en onze kinderen doodgereden werden door een jonge vreemdeling onder invloed van drugs. Te vaak werd de aandacht verlegd naar zijn afkomst en zijn randmarginaliteit in plaats van naar de overtredingen zelf. Ik heb op vele fora op het internet moeten vaststellen dat daardoor de hele zaak als ’een ver-van-mijn-bedshow’ voorkwam voor vele mensen die van zichzelf zeggen dat ze ’sportief’ rijden, al dan niet onder invloed van alcohol. Ik heb met verbijstering moeten vaststellen dat men de overtredingen ’te snel rijden’ en/of ’onder invloed rijden’ op een heel andere manier gaat beoordelen naar gelang de situatie en de gevolgen: - Overtredingen zijn helemaal ’niet erg’ zolang er niets gebeurt. 'Ik voel me zelfzeker, ik ben jong, ik heb snelle reflexen, dus mag ik best ’sportief’ rijden.' - Overtredingen zijn gewoon ’dom’ wanneer iemand zichzelf doodrijdt. Bekende mensen die zichzelf doodrijden, worden soms zelfs als een held gevierd. - Overtredingen zijn pas ’heel erg’ wanneer er onschuldige slachtoffers vallen. Men zou zelfs overgaan tot het lynchen van de dader, indien het mogelijk was. Ik vind het fout dat er in de media nooit vermeld wordt wanneer iemand in dronken toestand zichzelf doodrijdt. Daardoor gaat men zo iemand als een slachtoffer van een ongeluk beschouwen, terwijl die persoon in feite even goed een doodrijder is, al is het ’alleen maar’ van zichzelf. Het is dus op die manier dat er bij mensen een gevoel ontstaat dat te snel rijden (al dan niet onder invloed) ’niet zo erg’ is: 'Als ik mezelf doodrijd, dan is dat toch mijn eigen zaak, zeker?' Helaas wordt vaak niet 'mezelf' gedood, maar wel iemand anders. Ik heb ergens gelezen dat de dronken toestand van iemand die zichzelf doodrijdt, verzwegen wordt om de nabestaanden ’te sparen’. Nabestaanden van slachtoffers van dronken doodrijders worden helaas niet gespaard. Eigenlijk zou ik het maar normaal vinden dat mensen die zichzelf roekeloos doodrijden, postuum geoordeeld worden voor het doodrijden van iemand. Of is hun eigen leven minder waard dan dat van een ander slachtoffer? Ik hoor en lees maar al te vaak: 'Ik rijd alleen maar snel wanneer ik niemand in gevaar breng, hoor!' Ik wil aan die mensen zeggen dat ook de dader op 8 maart dacht dat hij niemand in gevaar zou brengen, dat hij alleen maar wat stoer en ’sportief’ aan het rijden was. En als we er nu eens allemaal een sport van maakten om veilig te rijden? Want veilig rijden is - inderdaad - een hele sport, en niet iets voor ’mietjes’! Veilig rijden vereist nog veel meer sportieve vaardigheden dan het zogezegd ’sportief’ rijden van de ’te snel’-rijders. Naast scherpe aandacht, het vermogen tot anticiperen en snelle reflexen, vraagt het ook een serieuze zelfbeheersing. Want zelfbeheersing blijkt een nog veel grotere uitdaging te zijn dan de beheersing van een aantal paardenkracht onder de motorkap. Surf alstublieft naar de website van de ’Ouders van Verongelukte Kinderen’ en teken de SAVE-charte (Samen voor een veilig verkeer). Bedankt.' Catherine Paulus, mama van Tosca en Madeline. Onderteken het SAVE-charter op www.nieuwsblad.besave
(belga)

Wat is er gevallen?

De regering? Huh? Dat snap ik niet, kan zoiets vallen? Bij ons geldt het recht van de sterkste! Als er een hond komt die sterker is dan ik, ga ik op mijn rug liggen met mijn poten omhoog, dan is het gelijk voorbij... En zo'n hond als Jasper, die altijd de sterkste is, maar niet agressief, die negeert agressief gedrag... Domme mensen, de regering laten vallen, raap het op en plak het terug aan elkaar... En je mag het schijnbaar niet hardop zeggen, maar laat gewoon het recht van de sterkste een keer gelden... :-)

Mama zegt dat het is omdat wij in Vlaams-Brabant (dus in Vlaanderen) wonen en bij het Brusselse kiesdistrict horen en dat dat niet eerlijk is. Mama zegt dat het zelfs al in de grondwet is veranderd maar nog niet toegepast wordt. Huh? Je mag het schijnbaar niet hardop zeggen, maar laat gewoon het recht van de sterkste een keer gelden... :-)

Ik weet dat ik het allemaal een beetje simplistisch zie, maar het is toch te gek voor woorden wat hier aan de hand is, zeg nou zelf!

Zara

Wow, verrassing! Zara kwam vrijdag al in plaats van zaterdag! Ik was dolblij toen ze kwam. Natuurlijk niks laten merken, een beetje gegromd, laten zien wie hier de baas is enzo, maar toen kon ik me niet meer inhouden en zijn we samen de tuin ingestormd! Zalig, zo'n jong beestje! (Mechelse herder van negen maanden) Spijtig dat ik zo vlug moe ben :-(



Wandelen was wel ingewikkeld. Dat heeft ze precies nog niet zo goed geleerd, ze danste voor mama's voeten, trok alsof we een bende dieven achterna zaten en ik dacht gelijk: ohoh, dat komt niet goed, en ja hoor, na een paar minuten was het zover. Hup, mijn gentle leader af, en om de neus van Zara. Heel even leek ze een stier, die iemand van zijn rug wou gooien, maar toen liep ze als een mak lammetje naast mama, af en toe verbaasd opkijkend en zich afvragend waarom dat ding om haar neus zat en waarom ze nou toch niet meer kon trekken :-) Als Martin Gaus dit zou lezen, zou hij tevreden knikken!



Ik zal eens aan Johan vragen om wat foto's te maken van ons tweetjes, dan kunnen jullie haar ook bewonderen. Niet naar haar figuurtje kijken hè, het is een slanke den, maar ja, wat wil je, zij is nog jong en ik ben al oud hè :-/

Soms hè...

Soms hè, dan heb ik gewoon zin om te verdwijnen. Naar ergens hier ver vandaan, waar ik niemand ken, waar niemand iets van me verwacht, waar ik gewoon mezelf kan zijn zonder dat iemand zich afvraagt wat er met me aan de hand is.

Soms hè, dan heb ik gewoon zin om mijn masker af te gooien, zodat ik gewoon mezelf kan zijn zonder dat iemand zich afvraagt wat er met me aan de hand is.

Soms hè, dan vraag ik mezelf af wat er met me aan de hand is. Waarom draag ik dat masker dan? Waarom blijf ik hier?

Ik denk dat dat aan jullie ligt... Ja, aan jullie!
Jullie zijn gewoon te lief... :-(

Nog wat foto's van de bbq

er waren ook serieuze gesprekken
jan had er echt zin in :-)
sean en sjoerd
de zandbak was ietsjes te klein
gelukkig was er ook nog het zwembad :-)

Barbecue

de jeugd was ook aan het werk gezet
gezellig hè

Zondag was het hier "kerk-barbecue". Het begon al goed, want Johan moest thuisblijven om de bbq aan te steken, dus voor het eerst sinds lange, lange tijd, was ik niet alleen op zondagochtend! Toen kwamen papa en mama thuis en mocht ik gelijk gaan wandelen, en Judith ging ook mee! Ik houd van tieners, dat weten jullie, dus dat was zalig!

Toen we terugkwamen waren er al een heleboel mensen en er kwamen er steeds meer bij! Ik hoorde getallen van tussen de 120 en 140, dus dat was wel de moeite! Er zouden normaal geen honden komen, maar surprise: Kaleb was met Daniël en Tineke meegekomen, rara welk ras? Yes, een Duitse Herder! Jammer genoeg staat hij niet op de foto's, het is een heel mooie, een pikzwarte...


Het was wel een zeer vermoeiende dag, gelukkig mocht ik af en toe een poosje bij Riet blijven liggen, wantals ik steeds met mama mee had moeten lopen, was ik op laatst net zo moe als zij geweest (ik zat aan de riem, de poort stond open hè)


Wat ook nog heel leuk was: Henri had het zwembad opgeblazen en papa had het zaterdagavond al vol laten lopen, zodat het zondag een beetje minder koud zou zijn als de kinderen er in wilden. En rara wie zat er het eerste in? Zaterdagavond gelijk al? Juist ja, ikke! Tegen niemand zeggen hoor, want papa en mama waren boos, het schijnt dat sommige mensen het vies vinden als er een hond in het kinderzwembad zit, gek hè? Ze hebben er toen gelijk een zeil over gelegd. Precies of ik kan dat niet opzij duwen :-)))

Kwetsbaar...

"De mens ontmoet de wereld die hij zelf oproept... Hij stelde zich kwetsbaar op; hij kon verwachten dat er op hem getrapt werd. "
uit: Als de vlucht van de vogels
M. van Hoorn

Kalief in plaats van de Kalief...

"Lang, heel lang geleden toen de wereld nog plat was en in het centrum van het universum stond, was het Midden Oosten DE plek op Aarde. In dat Midden Oosten bevindt zich het mooiste stadje dat er bestaat en dit stadje wordt geregeerd door Kalief Haroun El Poussah. Haroun is een vriendelijke en wat simpele man, die onvoorwaardelijk leunt op zijn grootvizier Iznogoud. Dat kan hij beter niet doen want Iznogoud is een kwaadaardig mannetje dat maar één ding wil en dat is “Zelf kalief worden in plaats van de kalief”. Hij bedenkt de meest vuile plannetjes om de kalief te dumpen, maar deze mislukken meestal jammerlijk. Dit reageert hij meestal af op zijn trouwe bediende Dilat. Op de markt raakt Iznogoud verliefd op een gevangen prinses die nu samen met haar hulpje als slaaf verkocht wordt. Iznogoud doet er alles aan om haar in handen te krijgen, maar op het allerlaatste moment komt de kalief aanzetten en neemt de vrouw van Iznogouds dromen mee naar zijn harem. Iznogoud is witheet en is nu nog meer gebrand om zich van de Kalief te ontdoen. Als hij erachter komt dat de gevangen prinses eigenlijk de dochter is van een moordlustige Sultan, die wraak wil op de ontvoerders van zijn dochter, ziet Iznogoud zijn kans schoon. Samen met Dilat en zijn tweeling-geest-in-de-fles Ouz en Ouzmoutousouloubouloubombe reist Iznogoud af om deze vechtlustige vader, Sultan Pullmankar, op de kalief af te sturen. Zo kan hij kalief worden in plaats van de kalief. Maar zoals altijd loopt het weer anders af dan Iznogoud had verwacht. "

Dingen die om me heen gebeuren doen me op de een of andere manier ontzettend aan dit stripverhaal denken...
Ik wil Kalief worden in plaats van de Kalief
Ik wil Kalief worden in plaats van de Kalief

Apen...

Een Spaanse parlementaire commissie heeft woensdag steun uitgesproken voor de rechten op leven en vrijheid van de aap.

Het lijkt de eerste keer te zijn dat een volksvertegenwoordiging zich zo duidelijk achter apenrechten schaart. De commissie stemde in met resoluties die werden voorgelegd door een 'apenlobby', het vijftien jaar oude Grote Apenproject. Dat is een internationale club van onder anderen wetenschappers en filosofen die apen basisrechten willen geven die mensen voor zichzelf hebben gevestigd. Pedro Pozas van de Spaanse afdeling sprak van een historische dag. Het ziet er naar uit dat aanbevelingen van de commissie door het parlement zullen worden aangenomen. Dat zal tot gevolg hebben dat in Spanje apen geen proefdieren mogen zijn of op andere manieren geëxploiteerd mogen worden zoals in een circus of in films.

Dit is geen grap! Ik hoorde er ook al over op de radio... Ok, akkoord dat apen goed behandeld moeten worden, maar basisrechten geven aan apen die mensen voor zichzelf hebben gevestigd? Dat is een stapje te ver hè! Vooral als je dan leest op Henri's blog over kinderen, die in veel landen nog geen rechten hebben! Mensen die door toedoen van andere mensen in de vreselijkste situaties terechtkomen...
En als dan eindelijk alle kinderen en daarna de mensen beter behandeld en beschermd worden, dan beginnen we toch zeker met de rechten van de hond en niet van de aap :-)

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Dat las ik op de blog van mijn grote broer en ik vond het zo mooi, dat ik het hier ook nog even wil zeggen!

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Ik ben maar een hond natuurlijk, hoewel ik moet daar niet zo minachtend over blijven doen. Zoals ik in mijn vorige stukje al heb getoond, honden zien de dingen vaak scherper dan mensen. Misschien omdat ze meer op hun neus en oren afgaan dan op hun ogen. Klinkt raar hè, ze zien het scherper met hun neus en oren;)
Maar jullie begrijpen me wel. Een hond let niet op uiterlijke schijn... En ik voel instinctief aan dat dit niet het einde is, er komt iets beters, sterker nog, het beste moet nog komen!!!!

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Een zinnetje om lang over na te denken.
Een zinnetje om niet veel aan toe te voegen....

Honden - Mensen

Zelf heb ik nog nooit iets ergs meegemaakt, maar om me heen zie ik veel verdriet... En ik hoor ook vertellen over oud zeer... Honden doen dat beter dan mensen.

Vroeger had mama twee honden, dat was voor mijn tijd. Kazan en Swiebertje. Swiebertje ging dood en papa zei:"Laat Kazan aan haar ruiken, dan beseft ze dat Swiebertje dood is. Anders gaat ze overal zoeken en kan ze haar verdriet en het gemis niet verwerken." Zo gezegd, zo gedaan... Kazan rook aan de dode hond, rook nog eens, en toen nog eens heel goed... Toen huilde Kazan en heeft drie dagen niet gegeten en gedronken. Toen was het goed. Langzaam begon Kazan weer zichzelf te worden. Ze heeft nooit naar Swiebertje gezocht. Ze wist dat ze dood was...

Mensen daarentegen...

Mensen moeten...

Skippy

Ha, ik ga helemaal niet over Skippy schrijven hoor, wees maar niet bang. 't Is gewoon omdat we gisteravond kangoeroevlees aten en mama wel drie keer vroeg:"Dus jullie weten zeker dat het niet Skippy is hè?" En daarop zei Johan:"Vraag dat niet steeds, anders gaat die hond er weer over schrijven op zijn blog!"

Dus, ha, ik ga er helemaal niet over schrijven :) 't Is gewoon om net te doen alsof, zodat Johan het wel denkt :)) ('t Was trouwens wel errug lekker hoor, die kangoeroe...)



Vanmorgen kwam ik het kleinste hondje tegen dat ik al ooit gezien heb! Bij ons aan de overkant wonen twee van die chihuahua's en ik dacht dat die klein waren, maar nu heb ik een puppy van een teckel gezien, van twee maanden oud... aaaah, die was toch schattig! En hij was helemaal niet bang voor mij, dat was het leukste van al!

Nieuw vriendinnetje

Vandaag begon slecht, zoals elke zondag. Ze gaan dan allemaal weg en blijven de hele ochtend weg. Maar meestal gaat het daarna beter. Ik had mama in de week over Stefanie horen babbelen en over Canadezen, dus het zou wel goed komen, daar was ik van overtuigd. Tot gister, toen zei mama ineens dat Stefanie niet kon komen en die Canadezen kwamen ook niet :(

Nou ja, ik wachtte maar af. En mijn wachten werd beloond! Dubbel en dwars!

Simon, Tina, Jake, Sanne. Dat was al leuk. Toen Henri en Leda, met Sean, Sjoerd en Jasper <3, dat was zalig!!!

Op een bepaald moment ging mama weg met Henri, maar als er zoveel volk is èn Jasper, dan kan me dat niet zoveel schelen. Maar er stond mij nog een verrassing te wachten. De bel ging weer en... Yes, Tom! Dat is een soort broertje van mij, waar ik heel veel van houd! En wat nog beter was, hij had Tim meegenomen en Tim had Zara meegenomen!!!! Zara is een meisje van zeven maanden, een kruising met een Mechelse Herder en een Berner Sennen, en superdruk! (Niet zo druk als ik vroeger, maar zo zijn er ook niet veel ;-))

We hebben zalig gespeeld, het beestje kan er geen genoeg van krijgen (ze is er nog steeds ja, Tim en Tom moeten de voetbalwedstrijd afkijken ofzo), en ik heb haar uitgenodigd!

IN JULI KOMT ZE EEN WEEK LOGEREN!!!!!!

Ik kijk er al naar uit :-)

Tuintje

Mensen zijn gek! Mensen zijn gek! BLUH! Mensen zijn gek!

Jullie weten hoe leuk ik graven vind, maar het gaat nogal moeilijk in onze tuin, met dat harde gras enzo ;-(
Toen was papa zo lief om een stukje grond los te maken voor mij. Dus ik graven, papa weer dichtgooien, ik weer graven en papa weer dichtgooien. Zalig.

Toen stonden er ineens allerlei planten in mijn omgeploegde stukje grond en ik dacht: "Ho, nee, geen onkruid in ons speelveldje, dat gaat papa ook niet leuk vinden!" Dus ik smijt die planten eruit, bijt ze in stukken en graaf weer een mooi gat...

Is papa toch zeker wel boos op mij :-(
Hij loopt nu te mopperen over meloenen en komkommers, terwijl ik daar echt alleen wat planten heb weggehaald, ik heb geen meloen of komkommer gezien... Nou heeft hij er nog een hekje omheen gemaakt ook, kan ik dus niet meer ploegen voor hem. Nou, dan moet hij het zelf maar weten, ik ga mama wel helpen in haar bloementuintje :-)))

Tja, eh, nieuwtjes dan ofzo?

Tjonge, nu moet ik vanaf vandaag een titel boven mijn verhaaltjes zetten, voor mama's Facebook :-s

Ik vind er niks aan, mama zit steeds maar op dat stomme Facebook en ze snapt er niks van... Dan zit ze te mopperen en alles tien keer te 'add'-en en dan weer te 'remove'-n. Nou, ik ga niet naar dat stomme gedoe. Ik blijf gewoon op mijn Blog en op Breeze! Neh! Maar ok, voor haar zet ik er vanaf nu een titel boven.

Eigenlijk heb ik helemaal geen nieuws, mama wou gewoon dat ik een stukje met een titel schreef, zodat zij haar Facebook kon testen. Nou, bij deze.

Oh ja, Nederland heeft van Italië gewonnen en Nederland is gek geworden. Helemaal oranje, stelletje 'mafkezen'!!!!

Ik ben blij dat ik daar niet woon!!!!

Sotto voce

Sotto voce

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, 't geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

Maria Vasalis

Een cliché (of gemeenplaats) is een stijlfiguur waarbij een beeldspraak wordt gebruikt die zijn kracht door het vele gebruik ervan heeft verloren.

Helaas....

Want waarom wordt iets zoveel gebruikt? Juist ja, juist omdat het zo mooi is...

Economische vluchteling?

In een klein dorpje, niet ver hier vandaan, staat een mooi, groot landhuis. De familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen bewoont het landhuis al zolang als de mensen van het dorp zich kunnen herinneren. Vroeger behoorde het gehele dorp eigenlijk aan de landheer. Er waren verschillende pachtboerderijtjes, en die bewoners stonden dan weer in dienst van de landheer. Alle landerijen zover als men kon zien, behoorden in die tijd aan de familie. Dit is allang niet meer zo. Alleen het landgoed, met de ommuurde tuinen, èn de portierswoning behoren nog aan de familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Ook heeft de familie in de grote stad verderop nog wat appartementsgebouwen laten zetten, dat is veel minder bewerkelijk dan al die landerijen. Aangezien er tegenwoordig geen portier meer in dienst is, verhuren ze de kleine portierswoning aan een familie uit het dorp, de familie Klep.

Ik zal jullie beide families eens voorstellen. We beginnen (zoals het hoort) met de familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Allereerst zijn daar natuurlijk de baron en de barones. Meneer de baron is een vriendelijke, enigszins gezette man van ongeveer veertig jaar. Hij heeft graag een goede, uitgebreide maaltijd, met een goed glas wijn. Als hij na het 'diner' (een baron eet natuurlijk niet, maar dineert) een goed glas port met een dikke sigaar heeft is hij heel tevreden met zichzelf en met het leven. Zijn werkzaamheden bestaan voornamelijk uit het nazien van zijn bankrekening en het controleren van de gestorte bedragen van de huurders van zijn appartementsgebouwen en van de huurders van de portierswoning... Jaja, meneer de baron is een tevreden mens.

Mevrouw de barones is een heel ander geval. Het enige wat ze met haar echtgenoot gemeen heeft is haar gezette gestalte, hoewel gezet... De barones is gewoon wat men noemt een dikke dame. Bij haar komt het niet zozeer door de uitgebreide maaltijden, o nee, zij is immers altijd op dieet, ze eet bijna niks. Nee, bij haar komt het eerder door de pralines! Want ook al is zij altijd op dieet, ze heeft altijd wel ergens een doos van de heerlijkste pralines verstopt staan. Die eeuwige diëten zijn natuurlijk niet bevorderlijk voor haar humeur...

De baron en de barones hebben samen twee kinderen. Junior en Clothilde. Over hen is niet veel bijzonders te vermelden, het zijn gewoon twee verwende krengetjes.

Het landhuis heeft vele kamers. Er zijn vijf logeerkamers, waarvan vier met badkamer en eentje met een vaste wastafel. De baron, de barones en de beide kinderen hebben elk een eigen slaapkamer en een eigen kleed- speelkamer. Dan zijn er nog de salon, de huiskamer, de eetkamer, de gezamenlijke speelkamer en de woonkeuken. Niet meegerekend zijn de vertrekjes op zolder, waar het personeel is ondergebracht.


Nu de familie Klep. Dat is een heel ander verhaal. Vader Klep is arbeider in een verffabriek, toevallig eigendom van... jawel, baron Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Het werk is vies, zwaar, eentonig en wat je nog maar meer vervelend vindt. Hij draait soms dubbele shiften om genoeg te kunnen verdienen om zijn gezin te onderhouden. Hij heeft een heel goed karakter, maar is meestal te moe om dat te tonen.

Moeder Klep is een vrolijke, hardwerkende vrouw. Er zitten eigenlijk niet genoeg uren in een dag om haar het werk in het huishouden volledig te laten doen, maar toch springt ze af en toe nog bij als er een andere arme sukkelaar op het dorp ziek is. En altijd hoor je haar van verre al aankomen, want altijd zingt ze het hoogste lied. Vader en moeder Klep hebben negen kinderen. Jan, Trees, Joke, Piet, An, Jef, Mies, Bart en Wim.

Het huis heeft beneden één ruimte, waar gegeten, gekookt, gewassen, gestreken, gespeeld, huiswerk gemaakt enz. wordt. In een hoekje van die ruimte hangt een gordijn, en daarachter staat het opklapbed van vader en moeder. Het is geen tweepersoonsbed, maar ook geen eenpersoons, het is wat je noemt een 'twijfelaar'. 's Avonds als eindelijk alle kinderen slapen, en vader en moeder helemaal klaar zijn met hun werk, zetten ze de elf stoelen die ze hebben ondersteboven op de tafel, zodat de tafel helemaal in de hoek kan staan. Dan is er precies genoeg plaats om het opklapbed naar beneden te laten komen. Ze moeten dan wel over de enige luie zetel die ze hebben heen kruipen om in hun bed te geraken, maar als je dat eenmaal gewend bent zeur je daar niet meer over.

Boven is er de zolder, in het midden is er van planken een soort muurtje gebouwd, zodat de jongens aan de ene kant en de meisjes aan de andere kant kunnen slapen. Ze hebben van stro en jutezakken heerlijke matrassen gemaakt, er zijn zelfs dekens, maar die gebruiken ze alleen als het vriest, want normaal is het zo al warm (ik zou zeggen benauwd) genoeg met z'n negenen in die kleine ruimte.

Zo, nou kennen jullie de beide families en nu komen we waar we zijn moeten, nl. bij het verhaal waar het om draait.

Eigenlijk is er één hoofdpersoon in dit verhaal. En dat is Wim. Wim is de jongste telg van de familie Klep en zit op school bij Junior Van Ekelstrom tot Flierwijnen in de klas. Het zijn geen vrienden, daarvoor is de achtergrond van de beide jongens te verschillend. Junior kijkt een beetje op Wim neer, omdat hij altijd van die versleten kleren draagt, moeder herstelt alles wel netjes, maar je ziet het er toch aan. En in z'n hart is Junior eigenlijk een beetje jaloers op Wim. Wim kan namelijk heel goed leren en dat mankeert er bij Junior nog al eens aan. Wim heeft niet veel vrienden. Hij heeft daar ook eigenlijk geen tijd voor, want na school rent hij altijd direct naar huis om moeder te helpen met het vele werk in huis. Wim weet al heel lang wat hij later wil worden. Dierenarts. Hij weet dat het een lange dure studie zal zijn, maar hij doet goed zijn best op school, en zal, als hij oud genoeg is, een bijbaantje zoeken. Samen met de studiefinanciering en de kinderbijslag zal hij dan wel rondkomen. Wim leidt een vrolijk leventje. Tegen een beetje werk ziet hij nooit op en de plagerijen van Jan en Piet, zijn oudere broers, laat hij over zich heen komen. Vader en moeder houden wel in de gaten dat ze niet te ver gaan. Jan zou dat ook nooit doen, maar Piet.... die is niet helemaal te vertrouwen.

Dan wordt vader ziek. Dit verandert de hele situatie bij de familie Klep. Alles wat vroeger licht en vrolijk was, wordt nu donker en triest. Moeder loopt op haar tenen door het huis om vader niet te storen, nooit meer klinkt haar heldere stem door het huis. Waar ze vroeger altijd liep te zingen, loopt ze nu haar neus te snuiten, en haar tranen weg te vegen. Of ze neemt een flinke slok wijn, om haar gedachten uit haar hoofd te zetten. Vader kan niet meer beter worden, heeft dokter gezegd. En na een lange slepende ziekte, komt vader op een sombere oktoberdag te overlijden. Ook al hebben ze het allemaal aan zien komen, toch is het nog een grote schok voor de familie Klep. Vooral Wim, de jongste, heeft het er erg moeilijk mee. Vader, zijn grote voorbeeld, zijn vriend. Vader, die hem altijd in bescherming nam tegen de grote broers, als ze Wim weer eens aan het plagen waren. Vader, die lieve man, dood... Natuurlijk, vader is nu bij de Here Jezus, en hij zal nooit meer pijn hebben, dat weet Wim ook wel, en later, later zal Wim vader wel weer zien. Hij weet niet helemaal zeker of je in de hemel elkaar wel zal herkennen, maar toch mag hij er op vertrouwen dat vader en moeder en hijzelf allemaal in de hemel zullen komen.

Maar daar heeft hij nu zo weinig aan. Nu mist hij vader. De andere kinderen missen vader ook erg. De één is wat stiller dan anders, de volgende is juist wat luidruchtiger dan anders, elk uit zijn verdriet op zijn eigen manier. Ook Piet heeft verdriet, maar Piet heeft niet zo'n mooi karakter en helaas uit het zich bij Piet op een lelijke manier. Piet, die altijd al een plaaggeest was, weet nu van geen ophouden meer. Vooral Wim heeft het zwaar te verduren. Moeder sluit zich op in haar verdriet, en doet het domste wat een mens met verdriet kan doen, moeder begint te drinken. Goedkope troep van de Aldi. Moeder loopt nu eigenlijk altijd in een soort roes door het huis.

Vader is er niet meer, dus niemand neemt het nog voor Wim op en het wordt van dag tot dag erger. Wim is een flinke knul voor zijn zeven jaar, maar tegen Piet kan hij echt niet op hoor. Piet wordt al veertien... Het blijft nu echt niet meer bij plagerijen, het begint meer op mishandeling te lijken. Altijd heeft Wim wel ergens blauwe plekken, één keer is Wim door een gemeen trucje van Piet zelfs zo hard gevallen dat zijn arm gebroken was. Hij kan tegen niemand vertellen hoe het gekomen is, want elke keer als hij het aan moeder wil vertellen, krijgt hij er van haar nog een pak slaag bovenop. Wim houdt zoveel van moeder dat hij het haar telkens weer vergeeft. Hij weet dat het bij haar door de drank komt, maar Piet, die heeft gewoon een slecht karakter!

Nu is echter de maat vol. Piet heeft het jonge katje van Wim vastgebonden in een oude holle boom, en toen Wim het eindelijk vond, was het al te laat. Het katje was dood.
Van studeren later, zal ook wel niks meer terecht komen, want moeder heeft gezegd dat ze allemaal direct van school moeten komen, zodra ze geen leerplicht meer hebben. Ze moeten dan meehelpen verdienen, want de ziekte van vader heeft veel geld gekost. Er waren veel medicijnen die niet door het ziekenfonds vergoed werden, en toch had vader ze steeds nodig gehad. Gelukkig heeft de meneer van de bank alles betaald, maar nu moet dat worden terugbetaald, en dan nog met rente!!! Wim heeft het er moeilijk mee. Natuurlijk wil hij graag moeder helpen, om haar schulden te betalen, maar hij wil ook veearts worden. Wat moet hij doen?

Na het geval met het jonge katje, moet Wim echter niet lang meer nadenken. Hij gaat hier weg. Als hij hier weg kan, en hij kan voor veearts studeren, verdient hij later genoeg om al moeders schulden af te betalen, en dan mag ze bij hem komen wonen. Zo zal hij het doen.

Maar nu nog wegkomen, hoe gaat hij dat aanpakken?
In het hoofd van Wim ontstaat een plannetje. Het lijkt voor ons een erg dom plannetje, maar je moet niet vergeten dat Wim pas zeven jaar is. Hij gaat sparen voor een ladder. Als hij elke week zijn 50 cent snoepgeld opzij legt, kan hij binnen een maand of drie genoeg bij elkaar hebben om een tweedehands ladder te kopen. Die gaat hij dan tegen de hoge muur om het kasteel zetten, en dan klimt hij over de muur. Als hij dan aan de baron vertelt hoe hij mishandeld wordt, en dat hij niet mag studeren, dan zal hij vast en zeker daar wel mogen komen wonen en dan komt alles toch nog goed...

Helaas... het loopt allemaal een beetje anders. Wim spaart tot hij genoeg centjes heeft om een ladder te kopen, klimt over de muur van het kasteel, springt naar beneden en.... is zwaar gewond. Pas na twee dagen wordt hij gevonden door de tuinman. Die roept eerst de baron er bij. De baron ziet het arme jongetje, neemt hem op en legt hem boven in één van de logeerkamers. De dokter komt erbij en zegt dat het nog wel weken kan duren voor het arme kind hersteld zal zijn. De baron besluit dat Wim tot zolang in het kasteel mag blijven. Dan doet Wim zijn verhaal, en de baron heeft wel schik in het leuke joch. Zijn grote hart vult zich met medelijden als hij de blauwe plekken en de littekens ziet. Hij gaat er eens met de barones, Junior en Clothilde over praten. Er is toch plaats genoeg in het kasteel en één mondje meer of minder voeden, daar zal het ook niet op aankomen.

De barones is het er echter helemaal niet mee eens. Ze hebben wel vijf logeerkamers, maar als dat vieze kind hier blijft, houden ze nog maar vier logeerkamers over!!! Ook Clothilde was het er niet mee eens. Eén broertje was al meer dan genoeg, ze wou niet nog zo'n vervelend schepsel in haar omgeving! Junior was helemaal niet te spreken over het idee van zijn vader. Iedereen zou hen dan gaan vergelijken, en dan zou iedereen zien dat Wim veel slimmer was dan hij. Nee, hij zou er wel een stokje voor steken!!

Ze komen er niet uit. Dan heeft de baron een idee. Ze zullen de meester van school als onpartijdige rechter uitnodigen, en dan mag ieder om de beurt zijn verhaal doen. Hetgeen de meester dan beslist, dat zal gebeuren.

Meester wordt uitgenodigd en krijgt eerst het verhaal van Wim te horen: dat hij wordt mishandeld, en gepest, dat hij niet mag studeren, dat hij zo graag dierenarts wil worden, wat er met zijn katje is gebeurd enz.
De baron doet zijn verhaal. Ze hebben plaats genoeg, geld genoeg en ze kunnen dat arme kind toch niet naar dat kleine huisje terug sturen, waar hij geslagen en geschopt wordt, waar hij altijd moet werken, waar de enige volwassene die er is, altijd dronken is...

De meester schudt zijn hoofd om zoveel ellende, maar wil dan toch ook het verhaal van de barones, Clothilde en Junior horen. Tja, hoe die er over denken, hebben jullie al kunnen lezen. Junior dikt het nog een beetje aan, door te zeggen: als Wim dan zo zielig en arm is, hoe heeft hij dan geld kunnen sparen voor een ladder? Junior beweert dat Wim gewoon liegt.
Het oordeel is nu aan de meester. Is Wim een zielig, mishandeld jongetje, dat een beetje liefde en warmte en veiligheid zoekt, en ook graag wil studeren? Of is Wim een economische vluchteling, die wil studeren en daarbij ook een beetje liefde en warmte en veiligheid zoekt? Is het Wim om het geld voor zijn studie te doen?

Of... Weten jullie het?

Het lijkt zo gemakkelijk voor ons. Natuurlijk is Wim ook gevlucht omdat hij weet dat de baron geld heeft om hem te laten studeren, maar er zijn toch nog veel meer redenen. Hij heeft toch echt zijn arm gebroken, en het katje is toch echt dood? Ook de littekens en blauwe plekken liegen er niet om. Ik ben misschien maar een gewone huisvrouw, maar ik weet wel wat ik zou zeggen als ik de meester was. Ik zou zeggen dat het toch niet eerlijk verdeeld is in de wereld, en dat het maar heel normaal zou zijn als Wim op het kasteel zou komen wonen. Dat er zelfs plaats en geld genoeg is om nog veel meer arme kinderen uit te nodigen. Dat de barones er geen praline minder door zou moeten eten. Ik zou het wel weten... Hoe de meester oordeelt doet er verder eigenlijk helemaal niet toe, hoe jullie zelf oordelen, dat doet er toe!

PS

En de Here zond Nathan tot David. Deze kwam bij hem en zeide tot hem: Er waren in een stad twee mannen; de een was rijk en de ander arm. De rijke had zeer veel schapen en runderen; de arme had niets, behalve één klein ooilam dat hij had gekocht en opgekweekt. Het groeide bij hem op, samen met zijn kinderen; het at van zijn bete, dronk uit zijn beker en sliep in zijn schoot, het was hem als een dochter. Eens kreeg de rijke man bezoek; en hij kon er niet toe komen, een van zijn schapen of runderen te nemen en te bereiden voor de reiziger die bij hem was gekomen; dus nam hij het ooilam van de arme man en bereidde dat voor de man die bij hem gekomen was.


PPS

Zes miljard mensen op de wereld en genoeg eten en drinken en genoeg plaats om te wonen. Jammer genoeg is al het eten en drinken hier, vind je het gek dat al die mensen dan ook hier willen wonen?

Foto's

Foto's

Ti(e)de

Dit is Tide (Tiede?), mijn eerste liefde. Hij woont nu ergens anders en ik zie hem bijna nooit meer, maar Johan heeft vandaag ineens een hoop foto's op mama's computer gezet, en ja hoor, mijn eerste vriendje zit er tussen. Onder in het hoekje zie je een stukje van een bokser. Dat beestje heb ik van mijn leven nog nooit gezien en ik wil niet weten wie dat is (anders gaan ze me nog vertellen dat dat Tides nieuwste liefde is en dat wil ik niet weten :s)
Tide was vroeger de hond van Tjipke en Francien, maar hij kon niet mee naar Canada :-(

Wandelen, wandelen en...wandelen

Tjonge! Vandaag was precies een soort feestdag! Vanmorgen onze gewone wandeling. Jaaa, onze gewone wandeling, want de politie was weg, we mochten ons dagelijks rondje om het kerkhof weer doen :-) En mama bleef zelfs nog een poosje staan, zo precies achter het kerkhof, starend naar 'het' vliegtuig, dat kapotte, weet je wel, waar Johan al over schreef... Ik vond het niet erg hoor, het had juist keihard geregend, dus modder genoeg om doorheen te rennen :-) Toen een paar uurtjes later zijn we samen Sean van school gaan halen en dan gaan we op de terugweg altijd door het park. Daar mag ik niet los en mama loopt dan altijd heel ingewikkeld te doen met poepzakjes enzo, maar toch is het daar ook wel leuk. En nog een paar uurtjes later wou Sean nog eens naar het vliegtuig gaan kijken :roll Wat is daar nou aan te zien? Nou ja, ik vond het best, weer een extra wandeling en deze keer konden we tot vlakbij het wrak komen en daar waren ook paarden enzo, van de politie! Sean rende naar die paarden toe, maar dat mocht gelukkig niet van mama, want ik vond het toch ook maar eng :s We zijn daar een poosje gebleven, samen met een heleboel andere ramptoeristen en wij waren de enige mensen (en hond) van Zaventem, want die van Zaventem gaan niet naar de vliegers kijken... Ach ik schaamde me niet hoor, mama is al oud, Sean is nog maar pas drie en ik ben een hond, dus wat maakt het uit als we een beetje gek doen... Tot daar was het dus allemaal fijn en feestelijk, maar... mooie liedjes duren niet lang. De grote anti-climax was dat Jasper vanavond niet kwam. Normaal komt hij elke donderdagavond bij ons eten, maar deze keer waren het alleen Henri, Leda en Sjoerd. Misschien heb ik zondag iets verkeerds gezegd? Of stonk ik uit mijn bek? Hopelijk komt hij zondag gewoon weer mee. Dat was dus eigenlijk een povere afsluiting van een feestelijke dag :s

Dia's

Vandaag heb ik de kleurtjes een beetje aangepast en een dia-voorstelling toegevoegd. Hier zie je vooral Sean en Sjoerd, maar als je geduld hebt, zie je ook de Zijlstra-kids. Ik zal die dia-show regelmatig veranderen, dus blijven kijken hè ;-)

Ooit neemt er nog wel eens iemand foto's van mij en Jasper :s en zodra die dan ook nog eens op Picasa staan, zal ik ze hier af en toe laten zien, maar ja, met al die kleinkinderen, zijn wij als hond natuurlijk niet zo interessant meer, en daarbij, wij veranderen niet meer zoveel, dus tja...

Koekoeksbericht

Ik kreeg vandaag een mailtje van Johan?!? Nou ja, hij had het naar mama gestuurd en zij gaf het aan mij. Er stond boven: koekoeksbericht, en of ik het op mijn blog wou zetten. Ja zeg, heb ik eindelijk zelf eens iets te vertellen, nou ja laat maar, Johan doet dat beter:-) Hier komt het:

Zaventem, 25/5/2008, 13.30 uur.
De sirenes loeien om ons heen, Politie, Ambulance, Brandweer...
Hier in de straat? Bij de buren? Ah, ok, bij de Sporthal... Ai, daar is de Finale van KVK Zaventem tegen een andere derde Provinciale-ploeg bezig.
Er zal daar toch niets aan de hand zijn?
Al die drukte in Zaventem vandaag, Voetbalfinale en kinderanimatie door de jeugdraad.
Dat de Sporthal zijn parking verhuurde aan het gemeentebestuur om de Zaventemse kinderen te entertainen op de dag dat half Vlaams-Brabant naar zijn eigen patattenveldtrappers komt kijken op het Voetbalveld dat achter dezelfde sporthal ligt is natuurlijk bijzaak. M.a.w. nergens parkeerplaats! M.n.a.w. (Met nog andere woorden): overal zijn de stoepen volzet door verkeerdgeparkeerde auto's.
De wagens met de blauwe lichtjes scheuren van de sporthal, weer langs mijn huis, ondertussen mikkend tussen de twee rijen met (verkeerd) geparkeerde auto's, regelrecht de andere kant op.
Voor de brug draaien ze links. Ah, richting luchthaven... Oei, vliegtuigen die politie, ambulance en brandweer nodig hebben, dat kan niet goed zijn! Een aanslag?
Even later zal een bevriende dorpsbewoner me zweren dat we "allemaal nog eens zullen sterven in een Chaos-ramp" als ze niet snel duidelijk maken aan de hulpdiensten langs waar je het best naar de luchthaven rijdt!
Op Teletekst staat een vaag bericht over een vliegtuig dat in twee brak.
Een tweede serie sirenes overstemt de dagelijkse Zaventemgeluiden, deze troep komt uit Vilvoorde. Ze rijden weliswaar in één keer juist, ah, kijk daar, een VRT-wagen!
Op internet staat intussen hetzelfde vage bericht. Nadat de derde resem loeiwagens, deze keer uit Brussel, voorbij raasde, ga ik toch maar eens kijken.
Ik kom de eerder genoemde dorpsbewoner tegen en we wandelen richting Voetbalveld, waarachter, volgens de huidige geruchten, het vliegtuig in vogelvlucht te bereiken zou moeten zijn met het blote oog.

Hoe verder we wandelen, hoe meer bekenden we tegenkomen en zo te zien zijn de dorpsfeesten nu pas goed begonnen.
De parking is zoals ik net al zei goed gevuld met springkastelen, hockeyvelden, bmx-parcours en ander kinder-jolijt.
Daaromheen hangen zonverbrande ouders, bijna zatte voetbal-fans en een groeiende groep ramptoeristen.
Ik steel een glimpje vliegtuig-ramp, zie inderdaad een gebroken vliegtuig, maar mag niet voorbij het politie-lintje!
Om me heen roepen mensen dat het een schande is! Het is toch nog steeds een openbare weg, of niet soms?
Wij, burgers van Zaventem hebben recht om te wandelen waar we willen!
Ik wandel al glimlachend terug, en merk tot mijn grote vreugde dat dit tafereel voor een toevallige bezoeker een toch wel erg bizar gezicht moet zijn!
Er hangen overal wegwijzers. Voetbal naar links, Parking naar rechts, kinderspeelterrein die kant op. Ik mis alleen de "Vliegtuigramp rechtdoor" bordjes.
Zaventem is misschien een klein dorp, maar als we eens een ramp hebben, organiseren we het goed en met de nodige rand-animatie! Geen doden.
Terug thuis aangekomen, nu ongeveer 15.00 uur, de filmpjes staan al op de website van de VRT-redactie en ah, wat zie ik daar? Daar rijdt de VTM-wagen Zaventem binnen. De sensatie-helft van België zal nu ook kunnen genieten.

Iets over papa en vallen enzo...

Tjonge, nu is het alweer een tijdje geleden hè! Er gebeurt hier ook niet zoveel hoor! Hoewel, maandag is papa gevallen. Het putdeksel lag verkeerd en papa ging erop staan en zakte erdoor, zielig hè! Dus ik ben gelijk mama gaan halen, zodat zij papa kon helpen opstaan! En nu vindt iedereen mij zo schattig :o Gewoon omdat ik mama ben gaan halen, is toch normaal zeker! En ze vinden het zo cool dat mama mij begreep. Duh, mama begrijpt mij altijd! Ik mama ook trouwens. Eigenlijk weten we soms zelf niet waar het denken van de een ophoudt en van de ander begint :-))
Zaterdagavond is het hier supertapas! Yes! Alle tieners met broers en zussen en ouders komen dan hierheen! Zalig! Nou, dat was het dan weer!

Jake en ook een beetje Simon en eieren met spek...

Vanmorgen werd ik wakker en toen ik naar beneden wou gaan rook ik dat er weer iemand in de logeerkamer lag te slapen! Het was niet die Afrikaanse dokter, niet de Canadeesjes :-( ... Maar wie dan wel? Snufsnufsnuffel, JAKE!!! Yes, dat was al een poosje geleden! En toen kwam Simon ook nog en ze begonnen met water te vechten! Zalig, ze hadden het gras heerlijk nat gemaakt, zodat ik er op mijn rug in kon rollen, dat vind ik het fijnst van alles! Het schijnt dat ze toen ook nog naar het huis van Sqze zijn geweest, er omheen zijn geslopen en Martin en Mareike helemaal nat hebben gespoten :-)... En Simon heeft nog eieren met spek voor ons gebakken, dat was lekker!!!

Nu is het gewoon weer saai en rustig, maar het was toch wel een leuke dag!

Foto's

Boven: mama en Johan, links: Jasper

Familiefoto waarop twee ontbreken :-(

Hier heb je trouwens de hele familie van groot tot klein en van klein tot groot, ze zijn alleen mij en Jasper vergeten :-(
Nou ja, Jasper komt nog wel eens, in ieder geval staan Bauke en Sjoerd er op. Op de voorgrond zie je Johan met Sean en Marten. Links Leda en Henri met Sjoerd, daarnaast (in het oranje °°^^) papa en mama en dan rechts Tjipke met Bauke en Francien met Richtje!

Gewoon een zalige hondendag

Vandaag was weer een zalige dag! Jasper was hier met Sean en Sjoerd. Henri en Leda moesten ergens naar toe voor de hele dag, en papa, mama, Kansel en ik mochten op de drie jongens passen. We hebben heel veel plezier gemaakt!

Gisteravond was hier ook nog even een Afrikaan, die komt hier vanavond weer en hij blijft slapen. Ik vind hem wel lief, maar hij vindt mij een beetje vies, hij is namelijk dokter en hij heeft er dus voor gestudeerd om te weten hoeveel enge ziektes ik wel niet bij me draag :s Nou ja, mama helpt me om een beetje uit zijn buurt te blijven, en zo lang hij er is mag ik geen likjes geven :-(

Voor de rest is het een beetje saai hier, want mama is nog steeds niet de mama die ze zou moeten zijn, dat is al zo sinds Pasen :-(
Maar het komt vast wel weer goed! Vast wel! Toch?

Leeftijd

Haha, ik snap al waarom mijn juiste leeftijd niet in mijn profiel komt :-)))
je moet minstens 13 jaar zijn om een blog te hebben :-)))
nu heb ik opgegeven dat ik in het jaar tien ben geboren en 1998 jaar oud ben, jullie snappen wel dat het andersom is hè;-))

keigrappig dat je niet mag opgeven dat je onder de dertien bent, maar dat je wel 1998 jaar oud mag zijn :-)))

Even bijpraten

Ok dan! Nou er is veel gebeurd intussen! We hebben er ondertussen twee jongens bij, eentje in Zaventem, Sjoerd, en eentje in Canada, Bauke.
Natuurlijk zijn het ook weer lieve schattebollekes! En er is ook nog een kindje onderweg, hier in Zaventem...

Ikzelf word nu toch wel een beetje oud! In mijn profiel staat dat ik 252 jaar ben, en dat klopt niet, ik heb het al veranderd, maar dat gaat precies niet zo snel! Maar ik ben dus wel vorige maand tien jaar geworden en voor een Duits Herdertje is dat best wel oud.

De Canadeesjes zijn hier vijf weken geweest! Dat was zalig! Richtje (twee jaar) kon gewoon uren achter mij aan (en ik achter haar aan) lopen, zonder moe te worden! Op een keer zaten we met ons tweetjes helemaal achterin de tuin (die tuin is zo'n 100 meter diep). En een plezier dat we hadden!!! Komt mama ineens helemaal in paniek mij halen en roept ze verschrikt naar de anderen: "Die waren hier, met z'n tweeën! Met niemand erbij!!!"
Nou ja zeg, alsof ik dat kind ook maar ooit kwaad zou doen! Mensen zijn toch wantrouwend hoor...

Maar nu zijn de Canadeesjes dus weer weg en zijn wij allemaal een beetje verdrietig! Gelukkig hebben we Sean en Sjoerd hier en niet te vergeten Jasper!!!

Als ik opnieuw heb uitgevist hoe ik ook alweer foto's hierop moet zetten, zal ik eens wat foto's van Jasper posten! 't Is beloofd!

Ik stop er even mee, tot de volgende keer!

Wachtwoord

oepsie!
na meer dan een jaar, ineens zomaar mijn wachtwoord weer gevonden :-)

ik heb niet veel tijd, maar ik wil alleen maar even kijken of het nog werkt :-)))

Papa

En dit is mijn lieve papa!

Jasper

6 september 2006
Jasper (de Berner Sennen van Henri en Leda) logeert hier twee weken. 't Is wel gezellig, maar ook vermoeiend. Ik moet nu veel meer blaffen en ook meer eten. Als ik het niet opeet, eet hij het op. Maar toch vind ik het wel leuk.

Foto's

En dit zijn de kleinkinderen ;)

Foto's

31 augustus 2006
Op deze foto zie je hoe ik er nu uitzie en op de andere staan mijn mama en mijn zusje in Canada!!!

Mijn echte verhaal...

Het verhaal van een doldrieste allemansvriend

door Reinie Menheere

vrijdag 17 april 1998

Floep! Ik ben geboren! Help, wat is het hier groot, en koud! O, daar is mijn moeder. Die is lekker warm, en ze ruikt lekker! O jongens, kijk eens, als je daaraan zuigt, komt er lekkere warme melk uit. Mmmm, m'n buikje vol. Nou lekker slapen. Wat is dat, daar komt nog iets tegen me aan liggen. O, dat is m'n zusje, dat is wel goed, lekker, nog warmer, zo met z'n tweetjes bij moeder. O, daar komt er nog één, en nog één en.... ik raak de tel kwijt! Tjoep, wat is me dat? Iemand met een harde stem en een grote snor pakt me op. Hij zegt dat ik een meisje ben. Ja, hè hè, dat weet ik ook wel. Hij zegt ook dat we met tien puppy's zijn, nou dat lijkt me wel veel! Laat me nou lekker bij m'n moeder liggen! De volgende dagen bestaan uit slapen, spelen en drinken, en slapen en spelen en drinken. Ik kom tot de conclusie dat het leven goed is.

Kazan is oud aan het worden, sinds deze week kan hij ineens niet meer lang wandelen. Met Pasen (13 april) is eigenlijk de laatste keer geweest dat ik echt een lange wandeling heb gemaakt. Ik hoop niet dat hij gauw doodgaat, want we hebben ons voorgenomen geen nieuwe hond meer te nemen, en eigenlijk kan ik niet zonder....

28 april 1998
Vanavond zijn we met Kazan naar de dierenarts geweest. De dierenarts ziet het niet zo positief. We moeten vrijdagochtend nuchter met hem komen, dan gaat ze bloed trekken. Het zou kunnen dat het suikerziekte is, en dan moeten we twee keer per dag een spuitje geven. Als het dat maar is....

1 mei 1998
Kathleen heeft vandaag bloed getrokken, en morgenavond gaat ze bellen met de uitslag. Het wordt dringend, want Kazan is echt aan het lijden. Hij eet niet, en drinkt heel veel, en direct na het drinken moet hij plassen. Soms zo maar midden in de kamer, terwijl hij dat echt nooit gedaan heeft. Hij kan zelfs niet meer tot aan de krantenwinkel lopen.
2 mei 1998
Kathleen heeft vanavond gebeld. Kazans lever is kapot. Hij heeft pijn, jankt in z'n slaap, kan amper nog tot aan z'n drinkbak komen, en plast op de koer, terwijl hij daarbij heel schuldig kijkt. We besluiten hem maandagavond in te laten slapen, maar niemand wil gaan!!! Alleen Sjoerd heeft aangeboden om te gaan, maar om Kazan nou met een vreemde mee te geven vind ik wel heel laf.

3 mei 1998
Vandaag ben ik niet naar de kerkdienst geweest, ik kon moeilijk Kazan alleen laten nou hij zo ziek is. Ik denk dat ik nu officieel gek ben verklaard in de kerk.

4 mei 1998
Henri heeft me gebracht. Ik denk dat dit één van de moeilijkste dingen in m'n leven is geweest. Toch kon ik het niet door een ander laten doen. Ik kon Kazan toch niet in de steek laten! Hij mocht op de grond gaan liggen, ik zat naast hem, en aaide hem terwijl Kathleen hem eerst een spuitje gaf om te slapen. Ik heb hem niet dood zien gaan, maar ben even bij hem blijven zitten tot hij echt sliep, en niet meer reageerde, alleen nog maar zachtjes ademde. Hij heeft me dus niet weg zien gaan. Kathleen zei trouwens, dat het meestal de vrouwen zijn die komen, mannen kunnen hun emoties niet tonen, en op zo'n moment kan je je huilen niet inhouden, en een vrouw kan dat makkelijker uiten naar 't schijnt.

Eind mei
Theo heeft een hondje bij Victor besteld! Ik kon echt niet zonder!!! Ik probeerde het te verbergen, en ging tussen de middag hele enden fietsen, maar ik huilde dan de hele weg, elke keer als ik een hond zag dacht ik: IK HEB GééN HOND!!!! Vrijdag gaan we kijken!! Een Duitse Herder nog wel, m'n kinderdroom! Ik weet ook wel dat hij nooit Kazan zal vervangen, maar hij zal wel de lege plek opvullen denk ik!

vrijdag 5 juni 1998

Hoor, de grote honden blaffen. Er zijn vast en zeker vreemden op het erf. Ik begrijp wel waarom ze blaffen hoor. Telkens als er vreemden zijn, mogen mijn zusje en ik (de andere acht zijn één voor één weggehaald omdat ze het zo koud hadden) op het gras spelen, en zij moeten in hun hok blijven. Ja hoor, daar gaat de deur al open. Snor zegt dat we naar buiten mogen. Even snuffelen. Een grote blonde vrouw, en een grote man met een baard. Hm, ze lijken me wel aardig. Oeps, die vrouw pakt me op. Hé! Voortaan moet je me anders pakken hoor! Gelukkig, Snor zegt het tegen haar, dat ze me onder m'n poep ook moet vasthouden. Nou, laat me nou maar weer los, ik wil even lopen. Wat staat die vrouw daar nou te roepen? Raksha, Raksha! O, ze bedoelt mij, nou, dan weet ik tenminste eindelijk m'n naam. Ik zal maar even naar haar toe gaan, ze lijkt me wel een toffe. Ja hoor, ze speelt met me en kriebelt me onder m'n buik. Ik denk dat ik haar wel leuk vind. Jammer, ze gaan weer weg. Ze rook trouwens wel lekker, een klein beetje naar hond. Niet zo heel erg, maar je rook toch wel iets lekkers. Die mensen mogen nog wel eens een keertje terug komen. Alleen, ze praten een beetje gek. Nou ja.

Vandaag zijn we dus voor het eerst naar Raksha gaan kijken. Het is een dotje. Ik pakte haar natuurlijk eerst verkeerd op, en kreeg gelijk op m'n donder van Victor! We hebben besloten dat we hem nemen. (Hem, haar, het is een meisje, maar ik ben gewend om over al m'n meisjeshonden hem te zeggen, dus, verwarrend genoeg?)

vrijdag 12 juni 1998

Hé, de honden blaffen weer. Zouden het die leuke mensen weer zijn? Ja! Wat doet ze nou? Een riempje om m'n nek! Hé, niet doen, laat me gerust. O, ze pakt me op. Hé, niet naar binnen gaan, dat mag niet van Snor! Nou, hij zegt niks vandaag. O, die man geeft geld aan Snor, en Snor geeft mijn boekje, en een beetje van mijn eten aan die vrouw. Nou ja!! Hé, ik mag dat hek niet uit!!! Laat me los! O néé, ze neemt me mee de auto in! Help, laat me gerust, ik hou niet zo van autorijden!! O, gelukkig, we stoppen. Maar waar ga ik nou naar toe? Een huis binnen. Het ruikt er naar hond, maar ik zie geen hond. Wel foto's van honden. En het ruikt ook naar vogels hier, maar ik zie geen vogels. Ik hoor ze wel. Nou, even kijken, als ik me nou goed gedraag, dan zal ze me wel weer terug brengen. Ze spelen met me, en geven me een bal, en een touw. Nou ga ik even slapen hoor. Hé! Niet in een konijnenhok! Nou ja, hèèèèèlp! Ik wil eruit!!!!

Vandaag zijn we Raksha gaan ophalen. We hebben een konijnenhok in de kamer gezet, voor de veiligheid van het beestje. Als ik er even niet ben loopt hij vast in zeven sloten tegelijk

zaterdag 13 juni 1998

Gisteravond kwamen er allemaal mensen naar me kijken. Iedereen pakte me op, en knuffelde me. Wel leuk en niet leuk. Ik weet het niet. Toen werd ik mee naar boven genomen. Weer in een ander konijnenhok gelegd. Iedereen liep weg! Whoeoeoeoe! O, daar kwam de vrouw weer terug, ze ging naast me liggen, in een mensenmand. Whoeoeoeoe! Ik wil terug naar m'n moeder, ik wil terug naar m'n zusje, ik wil terug naar Snor! Het is hier koud, en ongezellig. Kijk die met z'n baard gaat gezellig in de mensenmand liggen bij de vrouw. Whoeoeoeoeoe! Ik lig hier alleen! Ik wil naar m'n.... Waar wil ik eigenlijk naar toe? Ik wil slapen.

Hij heeft gisteravond maar heel even gejankt, toen hij boven moest slapen. Toen Theo naar bed kwam jankte hij weer even, maar daarna heeft hij eigenlijk goed geslapen. Hij heeft wel vreselijke diarree, en wil niet eten, je ziet hem vermageren!

zondag 14 juni 1998
Gisteren mocht ik mee naar buiten. Dat was leuk, maar ze snappen niet dat mijn beentjes kleiner zijn dan de hunne! Ik kan ze haast niet bij houden. Toch is het wel leuk buiten. Alleen heeft een of ander bruin mormel me in m'n billen gebeten, nou ik kijk voortaan wel uit voor honden hoor, als ik er een aan zie komen, loop ik wel een straatje om!

Gisteren is Raksha voor het eerst mee gaan wandelen, en toen werd hij 's avonds (op zijn tweede wandelingetje) toch zeker wel door dat hondje van de moeder van Quality drinks gebeten! En ik was dan nog zo stom om hem direct op te pakken en te troosten, volgens Martin Gaus heb ik nu bevestigd dat honden eng zijn, o o! Hij is trouwens wel erg gauw moe, maar dan draag ik hem een poosje. Het is een scheet!

maandag 15 juni 1998
Vandaag heb ik mogen werken! Ik mocht meehelpen de vogels voeren, en meehelpen water geven. Daarna heb ik de vrouw geholpen met vegen. Dat is ook best nog gevaarlijk hoor, want voor je het weet, word je zelf opgeveegd! Daarna gingen we weer naar binnen. O wat is dat nou! Een beest, een soort olifant, met een slurf, en een heeeele lange staart. Even snuffelen hoor. Oeoeoeoeoeoei, wat komt daar ineens een geluid uit, ik viel bijna ondersteboven! Even goed tegen blaffen, dan jaag ik hem wel weg. Kijk, de vrouw komt me helpen vechten. Ze probeert ook al om hem weg te jagen, o nee, hij heeft haar vast hoor, hij laat haar niet meer los. Oef, eindelijk, ze heeft hem weggejaagd. Ik vind het hier wel leuk hoor. Er komen veel mensen in en uit lopen. Sommigen blijven hier slapen, anderen alleen maar eten, en anderen komen alleen maar iets drinken. Wat ik wel jammer vind, is dat die bel steeds gaat. De vrouw denkt dan dat er bezoek komt, maar ze gaat ze steeds halen, en dan komt ze weer met niemand terug. Daar moet ik wel dikwijls van janken. Ik zit hier dan wel elke keer alleen hoor, als zij die mensen aan het wegjagen is.

Vandaag heeft Raksha kennis gemaakt met de vogels, de bezem en de stofzuiger. Dat laatste vindt hij minder leuk geloof ik, hij is er een beetje bang voor denk ik. Sorry dat ik steeds hij blijf zeggen, maar het is "le chien", dus hond is mannelijk, ook als het een teef is. Hij begint nu een klein beetje te eten, maar hij heeft nog steeds diarree. Steeds als de winkelbel gaat, kijkt hij heel hoopvol wie er nu weer binnen zal komen. Dat valt dus wel steeds een beetje tegen.

zaterdag 20 juni 1998
Midden in de nacht ging de baas weg! Nou ja, het vrouwtje bleef hier, dus ik ben maar weer gaan slapen. Ik denk trouwens dat ik het begin te begrijpen van het plassen en poepen. Waar de mensen gezellig zitten, moet ik het niet doen, want ze vinden het stinken. Dus dat is voor elkaar. O o nou gaan ze buiten in dat tentje zitten, juist naast mijn wc. Nou, dan loop ik wel naar binnen hoor, voor m'n behoeftes. Hè wat? Weer niet goed. Nou leg het me nou allemaal nog eens goed uit? Ik zal m'n best doen om het te begrijpen. Vanavond zijn we ergens naar toe geweest waar een heleboel mensen waren, en het duurde zo lang, dat ik in slaap ben gevallen. Ineens was de baas daar ook, dat was wel leuk. Toen zijn we weer naar huis gegaan.

Toen we vanmorgen buiten zaten, is Raksha drie keer naar binnen gegaan om te plassen en één keer om te kakken! Ik denk dat hij het nog niet zo goed begrijpt allemaal. Vanavond zijn we Theo in Zaventem af gaan halen, die had een ticket voor de WK-wedstrijd België-Mexico gewonnen. Raksha was op m'n arm in slaap gevallen, de scheet.

zondag 21 juni 1998
Vandaag heb ik in een kistje heeeeeeel lang in de auto gezeten. Toen bij een opa op bezoek, toen weer in de auto, en weer bij een andere opa op bezoek. Op de laaaange terugweg naar huis, zijn we ergens gestopt waar het heel lekker rook, maar ik was nogal moe, want het vrouwtje had net met me gewandeld, dus ik ben in slaap gevallen, jammer, toen we weer verder reden hield de vrouw me ineens omhoog voor het raam. Je moet als hond toch ook maar overal op voorbereid zijn.

Vandaag was het vaderdag, en hebben we hem dus voor het eerst voor een lange rit meegenomen. Ik was bang voor waterballetten, of poep of kots, dus had ik een boodschappenkratje met een dikke laag kranten in de auto gezet. Maar hij was keurig netjes onderweg. Op de terugweg zijn we bij de Valk gestopt, ik had Raksha eerst lekker moe gemaakt, dus hij heeft heel lief onder de tafel liggen slapen, daarna, toen we weer inBelgië waren, reden we plots naast Herman en Adrie, en toen heb ik hem vol trots voor het raam gehouden zodat ze hem konden zien. Herman belde later op om te zeggen dat Adrie hem eigenlijk al te groot vindt. Nou ja!

24 juni 1998
Vandaag kwam er een mevrouw, omdat ons vrouwtje huilde, die mevrouw heeft toen met een ding aan m'n buik geluisterd, terwijl ik op tafel zat (ja op tafel!!), ze heeft toen iets heel lekkers aan 't vrouwtje gegeven, en iets vies, nou ja ik vind alles best, als je me maar laat slapen, ik ben moe!! Hè, wat doet 't vrouwtje nou weer, ze geeft een beetje van m'n poep mee aan die vrouw, en als ìk het opeet krijg ik op m'n kop, nou ja!

Raksha is afgelopen nacht vier keer wakker geweest voor diarree, gelukkig waarschuwt hij wel op tijd, zodat ik met hem naar buiten kan rennen, maar ondertussen begon ik me wel zorgen te maken. Vanmorgen leek het wel of hij in coma lag, zo diep lag hij te slapen, dus toen heb ik Kathleen gebeld. Ik had natuurlijk tranen in m'n ogen van bezorgdheid, Raksha is net m'n baby, echt, maar volgens Kathleen is het nog steeds aanpassings diarree. Ze heeft een stoppend, versterkend middeltje gegeven, dat moet ik vier dagen in z'n bek spuiten, hij vindt het gelukkig heel lekker. En ook nog een ontwormingskuur, dat vindt hij minder leuk. Ze heeft een beetje ontlasting meegenomen om op te sturen naar Gent. Dat hij zo moe was, en zo diep sliep, kwam omdat hij er vannacht vier keer uit was geweest.

30 juni 1998
Ondertussen dacht ik dat ik wel wist wie hier allemaal woonden, maar vandaag is er weer eentje bijgekomen. We wonen nou met baasje, vrouwtje, Henri, Francien en een nieuwe, Johan. Ik had hem wel eens eerder gezien, maar nu woont hij hier ook.

Johan is vandaag thuisgekomen van internaat van de Bijbelse Vormingschool. Ik geloof dat Raksha het wel leuk vindt hoor, hoe meer zielen hoe meer vreugd , en lekker weer een speelkameraadje erbij!

5 augustus 1998

Sorry dat ik zolang niet heb geschreven hoor, maar ik heb ook zoveel meegemaakt! In de auto gaan vind ik al heel leuk, zelfs als we er heel lang in blijven. Ik ben al een paar keer uit eten geweest en toen gingen we op vakantie! Het was daar heel leuk. Ik mocht elke dag in het meer zwemmen, en ik mocht binnen en buiten als ik wilde, alleen zat ik vast aan een ketting, dat was wel even wennen hoor. Hier zijn nog twee jongens bij komen wonen, Tjipke en Sjoerd. Vooral Sjoerd vind ik een hele toffe, die is altijd bereid voor een spelletje, of een knuffel. Francien speelt liever met Tjipke, maar ik niet hoor, geef mij Sjoerd maar. Ik moest daar ook wel werken hoor, een heleboel eenden en konijnen wegjagen, twee rare hondjes van de buren van ons erf jagen, kuilen graven, om goed aan iedereen te laten ruiken dat het ons terrein was! Er was daar trouwens ook zo'n olifant, die ging nog meer te keer dan thuis. Ik weet trouwens allang dat de mensen er stofzuiger tegen zeggen, maar ik vind het een olifant. Er kwam ook nog een vrouw mij aaien, en dat vond ze dan nog eens heel bijzonder dat ze dat durfde, nou ja, ik doe alleen maar vliegen kwaad, verder niks! Die vrouw leek ergens wel een beetje op ons eigen vrouwtje, maar die is gelukkig voor geeneen hond bang. Ik wel in het begin hoor, ik wou ze allemaal wegjagen, maar op vakantie waren er steeds mensen die net zo gek praten als mijn eigen baas en vrouwtje, en die zeiden dat ze gingen 'sosjaliseiren'. Ik weet niet wat dat is hoor, maar het kon me niks schelen, ondertussen maakte ik kennis met hun hond, en ik heb ontdekt dat het toch wel een beetje niet-eng is om met een hond te spelen. Op een dag kwam er ineens een lichtstraal uit de hemel, en daarna een vreselijke klap. Ik schrok me dood! Maar iedereen vond het heel normaal, en het vrouwtje bleef gewoon doorlezen, nou dan zal het wel geen kwaad kunnen. Daarna heb ik het nog weleens gezien en gehoord, en inderdaad, er gebeurt verder niks, dus het zal wel goed zijn. Vrijdagavond zijn we naar het huis van de vogels teruggegaan. Ook wel leuk, maar er is geen meertje!! Zaterdagavond gingen we naar Koos, daar was ik al eens geweest, maar nu zat er een bokser! Dat was me daar een groot beest! Maar hij was heel lief, en ik heb besloten dat ik vanaf nu honden echt leuk vind om mee te spelen! Maandagavond zijn we naar 'de les' geweest. Ik dacht van te voren dat er heel wat bijzonders zou gebeuren, want het vrouwtje was zo zenuwachtig, maar we gingen gewoon naar Philippe, die rare kwast, waar ik al eens geweest was. Nu waren er nog een paar andere honden bij, maar we gingen gewoon spelen en koekjes eten, dus als dat les is, dan vind ik het wel leuk.

Nou, de vakantie is goed meegevallen, Raksha is niet bang voor onweer. Hij heeft daar heel veel gezwommen, en ook veel met honden gespeeld. Steeds als er Hollanders met een hond voorbij kwamen, en ze zagen dat Raksha bang was, vonden ze dat er dringend "gesocialiseerd" moest worden. Het hielp wel, maar nu denkt hij ongeveer dat alle honden van hem zijn, en dat is ook weer niet de bedoeling. We hebben hem in het huisje aan een heel lange ketting vast gemaakt, zodat hij binnen en buiten kon wanneer hij wilde. Zo konden we de deur openlaten. De eerste puppy-les vond hij heel leuk. Alleen na de kennismakingsles op 16 juli (de dag voor we met vakantie vertrokken!!!) is hij vreselijk ziek geweest van de beloningen, dus nu geven we nic-nacjes als beloning Hij heeft trouwens geen diarree meer, sinds hij alleen Hills Lambs and Rice krijgt. Het enige aan snoep wat hij kan verdragen zijn droge beschuiten en droge kaakjes, en af en toe een beetje cola. Hij begint steeds beter te eten, en is niet meer zo erg mager. Hij is trouwens ook zindelijk, hij heeft sinds de winkel dicht is voor de vakantie (en ik dus veel beter op hem kan letten) op 11 juli nog een keertje en daarna pas weer 2 augustus voor het laatst in huis geplast, dus ik denk dat hij het nu wel echt door heeft. In het begin dacht ik dat hij het nooit zou leren, maar uiteindelijk had hij het dus binnen een maand door, en dat is redelijk. Natuurlijk zijn er honden die het op drie dagen leren, maar de meeste leren het pas na vier of vijf maanden, dus dan is de onze nog een 'goeie'. Dankzij de bokser van Koos' ouders is hij trouwens helemaal over z'n angst voor honden heen!

10 augustus 1998
Vanavond weer naar de les geweest. Er stond een lekkere bak drinken klaar. Ha, de andere honden zijn er nog niet, dan ga ik eerst met water spelen. Hé, dat mag hier blijkbaar niet! Ik was dolblij dat ik m'n vrienden weer zag. Hoewel, die Beagle was er niet, in plaats daarvan was er een Berner Sennen hond. Nou, samen met die Golden Retriever gaat het wel. Ik had liever wat pittigers gehad, maar kom, een kniesoor die daar op let. Kom jongens we gaan spelen. Althans, dat dacht ik. Maar nee hoor, ze willen eerst koekjes eten. Hé, ik wil spelen!! Wat doet die vent nou? Hij bindt me aan het hek vast, ja daar kom ik niet voor hoor. Hè, eindelijk mag ik spelen. Het was juist zo leuk, want ik had Henri, Francien en Sjoerd meegenomen. Nou die mochten niet mee spelen. Ik begrijp het niet helemaal.

Nou, vanavond was de les dus een ramp. Het eerste wat Raksha deed, was met z'n poten in de drinkbak (dat doet hij thuis ook steeds nu het zo warm is, wij vinden dat heel grappig), Philippe kon er dus niet mee lachen. Hij ging nieuw water halen en vroeg koeltjes of "de Duitse Herder" uit de buurt van de bak gehouden kon worden. Raksha zag de andere honden en was gelijk door het dolle heen. Toen werd hij voor straf aan het hek gebonden. Pas bij het speelkwartiertje mocht hij weer los. Ik weet niet of ik de les nog wel zo leuk vind.

17 augustus 1998
Vanavond weer naar de les geweest. Nu waren de anderen er al. Kom baas, doorlopen, ik kan nu even niet "volg", ik heb haaaaast!! Hé, toch niet weer aan dat hek hè! hé, gaan we nu al naar huis? Ik heb zelfs niet gespeeld, en daar kwam ik voor!!

We zijn midden in de les naar huis gestuurd, omdat Raksha te lastig was. Nu moeten we woensdagavond apart komen. Hij gaat dan eerst met Raksha alleen "volg" leren, en daarna één van z'n eigen honden erbij, en dan twee van z'n eigen honden erbij. Ik ben benieuwd. Ik heb nu echt geen zin meer, maar Theo wil dat we woensdag nog even afwachten.

19 augustus 1998
Hé, alwéér naar de les! Waar blijven die anderen? Nou eerst maar even met Philippe spelen, hoewel ik het eigenlijk maar een rare snijboon vind. Ja hè hè, "volg", dat kan ik al. Nou, leer me eens wat nieuws! Hé we gaan samen rennen, leuk!

Dat was dus de laatste keer. Hij ging eerst "zit, af, staan" met hem doen, daarna "volg". Maar dat kon hij al toen hij acht weken was bij wijze van spreken Toen hij de hele oprijlaan netjes gevolgd was (van ons weg), moest hij terug, nu naar ons toe. Ik was benieuwd hoe hij dat op zou lossen, want dan lukt het niet zo goed, als je naar iets leuks toe gaat (ja, in Raksha's ogen zijn wij echt iets leuks). En guess what, toen hij zag dat Raksha begon te trekken, begon hij zelf mee te rennen, gaf Raksha aan ons terug, en zei:"volgende week weer apart komen, bel me nog even om af te spreken." Ik heb zijn honden niet gezien, hij heeft niets gedaan om ons "probleem" op te lossen. Ik ga niet meer. Ik oefen nu lekker zelf met hem op de manier uit het boekje van Gaus, en eigenlijk is het enige probleem dus het trekken als hij een andere hond ziet, of als één van ons vooruit loopt. Dat ga ik nu met Henri en Francien af en toe oefenen, en dan zal het wel lukken. Het enige wat ik hem nu nog bij ga leren is:"pootje geven", want anders denkt opa Rijswijk weer dat het een domme hond is, en verder is het onze hond, en hij hoeft van mij geen nuttig lid van de maatschappij te worden, en zeker geen marionet! En ik ben GEEN hond!! Ik ben een mens, en daar moet hij maar aan wennen (misschien wist hij dat zelfs al!)

20 september 1998
Vannacht hoefde ik eindelijk niet meer in dat stomme konijnenhok te slapen, ik kon me er amper nog in omdraaien (overdreven hoor), joepie, nu ben ik groot!

Gisteravond heb ik een mand op onze slaapkamer gezet, en nu heeft Raksha vannacht dus voor het eerst niet meer in z'n konijnenhok hoeven te slapen, het leek op het laatst wel een kistkalfje. Ik bind hem nog wel vast aan een poot van het bed, want ik wil niet dat hij op ons bed slaapt. Dat mag alleen als ik in de badkamer ben, en hij Theo wakker maakt.


Joepie na de kerstvakantie ga ik naar de hondenschool van Martin Gaus!!!!
wat dat dan ook mag zijn!

PS Zou iemand dit ooit gelezen hebben???