Apen...

Een Spaanse parlementaire commissie heeft woensdag steun uitgesproken voor de rechten op leven en vrijheid van de aap.

Het lijkt de eerste keer te zijn dat een volksvertegenwoordiging zich zo duidelijk achter apenrechten schaart. De commissie stemde in met resoluties die werden voorgelegd door een 'apenlobby', het vijftien jaar oude Grote Apenproject. Dat is een internationale club van onder anderen wetenschappers en filosofen die apen basisrechten willen geven die mensen voor zichzelf hebben gevestigd. Pedro Pozas van de Spaanse afdeling sprak van een historische dag. Het ziet er naar uit dat aanbevelingen van de commissie door het parlement zullen worden aangenomen. Dat zal tot gevolg hebben dat in Spanje apen geen proefdieren mogen zijn of op andere manieren geëxploiteerd mogen worden zoals in een circus of in films.

Dit is geen grap! Ik hoorde er ook al over op de radio... Ok, akkoord dat apen goed behandeld moeten worden, maar basisrechten geven aan apen die mensen voor zichzelf hebben gevestigd? Dat is een stapje te ver hè! Vooral als je dan leest op Henri's blog over kinderen, die in veel landen nog geen rechten hebben! Mensen die door toedoen van andere mensen in de vreselijkste situaties terechtkomen...
En als dan eindelijk alle kinderen en daarna de mensen beter behandeld en beschermd worden, dan beginnen we toch zeker met de rechten van de hond en niet van de aap :-)

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Dat las ik op de blog van mijn grote broer en ik vond het zo mooi, dat ik het hier ook nog even wil zeggen!

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Ik ben maar een hond natuurlijk, hoewel ik moet daar niet zo minachtend over blijven doen. Zoals ik in mijn vorige stukje al heb getoond, honden zien de dingen vaak scherper dan mensen. Misschien omdat ze meer op hun neus en oren afgaan dan op hun ogen. Klinkt raar hè, ze zien het scherper met hun neus en oren;)
Maar jullie begrijpen me wel. Een hond let niet op uiterlijke schijn... En ik voel instinctief aan dat dit niet het einde is, er komt iets beters, sterker nog, het beste moet nog komen!!!!

Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Een zinnetje om lang over na te denken.
Een zinnetje om niet veel aan toe te voegen....

Honden - Mensen

Zelf heb ik nog nooit iets ergs meegemaakt, maar om me heen zie ik veel verdriet... En ik hoor ook vertellen over oud zeer... Honden doen dat beter dan mensen.

Vroeger had mama twee honden, dat was voor mijn tijd. Kazan en Swiebertje. Swiebertje ging dood en papa zei:"Laat Kazan aan haar ruiken, dan beseft ze dat Swiebertje dood is. Anders gaat ze overal zoeken en kan ze haar verdriet en het gemis niet verwerken." Zo gezegd, zo gedaan... Kazan rook aan de dode hond, rook nog eens, en toen nog eens heel goed... Toen huilde Kazan en heeft drie dagen niet gegeten en gedronken. Toen was het goed. Langzaam begon Kazan weer zichzelf te worden. Ze heeft nooit naar Swiebertje gezocht. Ze wist dat ze dood was...

Mensen daarentegen...

Mensen moeten...

Skippy

Ha, ik ga helemaal niet over Skippy schrijven hoor, wees maar niet bang. 't Is gewoon omdat we gisteravond kangoeroevlees aten en mama wel drie keer vroeg:"Dus jullie weten zeker dat het niet Skippy is hè?" En daarop zei Johan:"Vraag dat niet steeds, anders gaat die hond er weer over schrijven op zijn blog!"

Dus, ha, ik ga er helemaal niet over schrijven :) 't Is gewoon om net te doen alsof, zodat Johan het wel denkt :)) ('t Was trouwens wel errug lekker hoor, die kangoeroe...)



Vanmorgen kwam ik het kleinste hondje tegen dat ik al ooit gezien heb! Bij ons aan de overkant wonen twee van die chihuahua's en ik dacht dat die klein waren, maar nu heb ik een puppy van een teckel gezien, van twee maanden oud... aaaah, die was toch schattig! En hij was helemaal niet bang voor mij, dat was het leukste van al!

Nieuw vriendinnetje

Vandaag begon slecht, zoals elke zondag. Ze gaan dan allemaal weg en blijven de hele ochtend weg. Maar meestal gaat het daarna beter. Ik had mama in de week over Stefanie horen babbelen en over Canadezen, dus het zou wel goed komen, daar was ik van overtuigd. Tot gister, toen zei mama ineens dat Stefanie niet kon komen en die Canadezen kwamen ook niet :(

Nou ja, ik wachtte maar af. En mijn wachten werd beloond! Dubbel en dwars!

Simon, Tina, Jake, Sanne. Dat was al leuk. Toen Henri en Leda, met Sean, Sjoerd en Jasper <3, dat was zalig!!!

Op een bepaald moment ging mama weg met Henri, maar als er zoveel volk is èn Jasper, dan kan me dat niet zoveel schelen. Maar er stond mij nog een verrassing te wachten. De bel ging weer en... Yes, Tom! Dat is een soort broertje van mij, waar ik heel veel van houd! En wat nog beter was, hij had Tim meegenomen en Tim had Zara meegenomen!!!! Zara is een meisje van zeven maanden, een kruising met een Mechelse Herder en een Berner Sennen, en superdruk! (Niet zo druk als ik vroeger, maar zo zijn er ook niet veel ;-))

We hebben zalig gespeeld, het beestje kan er geen genoeg van krijgen (ze is er nog steeds ja, Tim en Tom moeten de voetbalwedstrijd afkijken ofzo), en ik heb haar uitgenodigd!

IN JULI KOMT ZE EEN WEEK LOGEREN!!!!!!

Ik kijk er al naar uit :-)

Tuintje

Mensen zijn gek! Mensen zijn gek! BLUH! Mensen zijn gek!

Jullie weten hoe leuk ik graven vind, maar het gaat nogal moeilijk in onze tuin, met dat harde gras enzo ;-(
Toen was papa zo lief om een stukje grond los te maken voor mij. Dus ik graven, papa weer dichtgooien, ik weer graven en papa weer dichtgooien. Zalig.

Toen stonden er ineens allerlei planten in mijn omgeploegde stukje grond en ik dacht: "Ho, nee, geen onkruid in ons speelveldje, dat gaat papa ook niet leuk vinden!" Dus ik smijt die planten eruit, bijt ze in stukken en graaf weer een mooi gat...

Is papa toch zeker wel boos op mij :-(
Hij loopt nu te mopperen over meloenen en komkommers, terwijl ik daar echt alleen wat planten heb weggehaald, ik heb geen meloen of komkommer gezien... Nou heeft hij er nog een hekje omheen gemaakt ook, kan ik dus niet meer ploegen voor hem. Nou, dan moet hij het zelf maar weten, ik ga mama wel helpen in haar bloementuintje :-)))

Tja, eh, nieuwtjes dan ofzo?

Tjonge, nu moet ik vanaf vandaag een titel boven mijn verhaaltjes zetten, voor mama's Facebook :-s

Ik vind er niks aan, mama zit steeds maar op dat stomme Facebook en ze snapt er niks van... Dan zit ze te mopperen en alles tien keer te 'add'-en en dan weer te 'remove'-n. Nou, ik ga niet naar dat stomme gedoe. Ik blijf gewoon op mijn Blog en op Breeze! Neh! Maar ok, voor haar zet ik er vanaf nu een titel boven.

Eigenlijk heb ik helemaal geen nieuws, mama wou gewoon dat ik een stukje met een titel schreef, zodat zij haar Facebook kon testen. Nou, bij deze.

Oh ja, Nederland heeft van Italië gewonnen en Nederland is gek geworden. Helemaal oranje, stelletje 'mafkezen'!!!!

Ik ben blij dat ik daar niet woon!!!!

Sotto voce

Sotto voce

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, 't geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

Maria Vasalis

Een cliché (of gemeenplaats) is een stijlfiguur waarbij een beeldspraak wordt gebruikt die zijn kracht door het vele gebruik ervan heeft verloren.

Helaas....

Want waarom wordt iets zoveel gebruikt? Juist ja, juist omdat het zo mooi is...

Economische vluchteling?

In een klein dorpje, niet ver hier vandaan, staat een mooi, groot landhuis. De familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen bewoont het landhuis al zolang als de mensen van het dorp zich kunnen herinneren. Vroeger behoorde het gehele dorp eigenlijk aan de landheer. Er waren verschillende pachtboerderijtjes, en die bewoners stonden dan weer in dienst van de landheer. Alle landerijen zover als men kon zien, behoorden in die tijd aan de familie. Dit is allang niet meer zo. Alleen het landgoed, met de ommuurde tuinen, èn de portierswoning behoren nog aan de familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Ook heeft de familie in de grote stad verderop nog wat appartementsgebouwen laten zetten, dat is veel minder bewerkelijk dan al die landerijen. Aangezien er tegenwoordig geen portier meer in dienst is, verhuren ze de kleine portierswoning aan een familie uit het dorp, de familie Klep.

Ik zal jullie beide families eens voorstellen. We beginnen (zoals het hoort) met de familie Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Allereerst zijn daar natuurlijk de baron en de barones. Meneer de baron is een vriendelijke, enigszins gezette man van ongeveer veertig jaar. Hij heeft graag een goede, uitgebreide maaltijd, met een goed glas wijn. Als hij na het 'diner' (een baron eet natuurlijk niet, maar dineert) een goed glas port met een dikke sigaar heeft is hij heel tevreden met zichzelf en met het leven. Zijn werkzaamheden bestaan voornamelijk uit het nazien van zijn bankrekening en het controleren van de gestorte bedragen van de huurders van zijn appartementsgebouwen en van de huurders van de portierswoning... Jaja, meneer de baron is een tevreden mens.

Mevrouw de barones is een heel ander geval. Het enige wat ze met haar echtgenoot gemeen heeft is haar gezette gestalte, hoewel gezet... De barones is gewoon wat men noemt een dikke dame. Bij haar komt het niet zozeer door de uitgebreide maaltijden, o nee, zij is immers altijd op dieet, ze eet bijna niks. Nee, bij haar komt het eerder door de pralines! Want ook al is zij altijd op dieet, ze heeft altijd wel ergens een doos van de heerlijkste pralines verstopt staan. Die eeuwige diëten zijn natuurlijk niet bevorderlijk voor haar humeur...

De baron en de barones hebben samen twee kinderen. Junior en Clothilde. Over hen is niet veel bijzonders te vermelden, het zijn gewoon twee verwende krengetjes.

Het landhuis heeft vele kamers. Er zijn vijf logeerkamers, waarvan vier met badkamer en eentje met een vaste wastafel. De baron, de barones en de beide kinderen hebben elk een eigen slaapkamer en een eigen kleed- speelkamer. Dan zijn er nog de salon, de huiskamer, de eetkamer, de gezamenlijke speelkamer en de woonkeuken. Niet meegerekend zijn de vertrekjes op zolder, waar het personeel is ondergebracht.


Nu de familie Klep. Dat is een heel ander verhaal. Vader Klep is arbeider in een verffabriek, toevallig eigendom van... jawel, baron Van Ekelstrom tot Flierwijnen. Het werk is vies, zwaar, eentonig en wat je nog maar meer vervelend vindt. Hij draait soms dubbele shiften om genoeg te kunnen verdienen om zijn gezin te onderhouden. Hij heeft een heel goed karakter, maar is meestal te moe om dat te tonen.

Moeder Klep is een vrolijke, hardwerkende vrouw. Er zitten eigenlijk niet genoeg uren in een dag om haar het werk in het huishouden volledig te laten doen, maar toch springt ze af en toe nog bij als er een andere arme sukkelaar op het dorp ziek is. En altijd hoor je haar van verre al aankomen, want altijd zingt ze het hoogste lied. Vader en moeder Klep hebben negen kinderen. Jan, Trees, Joke, Piet, An, Jef, Mies, Bart en Wim.

Het huis heeft beneden één ruimte, waar gegeten, gekookt, gewassen, gestreken, gespeeld, huiswerk gemaakt enz. wordt. In een hoekje van die ruimte hangt een gordijn, en daarachter staat het opklapbed van vader en moeder. Het is geen tweepersoonsbed, maar ook geen eenpersoons, het is wat je noemt een 'twijfelaar'. 's Avonds als eindelijk alle kinderen slapen, en vader en moeder helemaal klaar zijn met hun werk, zetten ze de elf stoelen die ze hebben ondersteboven op de tafel, zodat de tafel helemaal in de hoek kan staan. Dan is er precies genoeg plaats om het opklapbed naar beneden te laten komen. Ze moeten dan wel over de enige luie zetel die ze hebben heen kruipen om in hun bed te geraken, maar als je dat eenmaal gewend bent zeur je daar niet meer over.

Boven is er de zolder, in het midden is er van planken een soort muurtje gebouwd, zodat de jongens aan de ene kant en de meisjes aan de andere kant kunnen slapen. Ze hebben van stro en jutezakken heerlijke matrassen gemaakt, er zijn zelfs dekens, maar die gebruiken ze alleen als het vriest, want normaal is het zo al warm (ik zou zeggen benauwd) genoeg met z'n negenen in die kleine ruimte.

Zo, nou kennen jullie de beide families en nu komen we waar we zijn moeten, nl. bij het verhaal waar het om draait.

Eigenlijk is er één hoofdpersoon in dit verhaal. En dat is Wim. Wim is de jongste telg van de familie Klep en zit op school bij Junior Van Ekelstrom tot Flierwijnen in de klas. Het zijn geen vrienden, daarvoor is de achtergrond van de beide jongens te verschillend. Junior kijkt een beetje op Wim neer, omdat hij altijd van die versleten kleren draagt, moeder herstelt alles wel netjes, maar je ziet het er toch aan. En in z'n hart is Junior eigenlijk een beetje jaloers op Wim. Wim kan namelijk heel goed leren en dat mankeert er bij Junior nog al eens aan. Wim heeft niet veel vrienden. Hij heeft daar ook eigenlijk geen tijd voor, want na school rent hij altijd direct naar huis om moeder te helpen met het vele werk in huis. Wim weet al heel lang wat hij later wil worden. Dierenarts. Hij weet dat het een lange dure studie zal zijn, maar hij doet goed zijn best op school, en zal, als hij oud genoeg is, een bijbaantje zoeken. Samen met de studiefinanciering en de kinderbijslag zal hij dan wel rondkomen. Wim leidt een vrolijk leventje. Tegen een beetje werk ziet hij nooit op en de plagerijen van Jan en Piet, zijn oudere broers, laat hij over zich heen komen. Vader en moeder houden wel in de gaten dat ze niet te ver gaan. Jan zou dat ook nooit doen, maar Piet.... die is niet helemaal te vertrouwen.

Dan wordt vader ziek. Dit verandert de hele situatie bij de familie Klep. Alles wat vroeger licht en vrolijk was, wordt nu donker en triest. Moeder loopt op haar tenen door het huis om vader niet te storen, nooit meer klinkt haar heldere stem door het huis. Waar ze vroeger altijd liep te zingen, loopt ze nu haar neus te snuiten, en haar tranen weg te vegen. Of ze neemt een flinke slok wijn, om haar gedachten uit haar hoofd te zetten. Vader kan niet meer beter worden, heeft dokter gezegd. En na een lange slepende ziekte, komt vader op een sombere oktoberdag te overlijden. Ook al hebben ze het allemaal aan zien komen, toch is het nog een grote schok voor de familie Klep. Vooral Wim, de jongste, heeft het er erg moeilijk mee. Vader, zijn grote voorbeeld, zijn vriend. Vader, die hem altijd in bescherming nam tegen de grote broers, als ze Wim weer eens aan het plagen waren. Vader, die lieve man, dood... Natuurlijk, vader is nu bij de Here Jezus, en hij zal nooit meer pijn hebben, dat weet Wim ook wel, en later, later zal Wim vader wel weer zien. Hij weet niet helemaal zeker of je in de hemel elkaar wel zal herkennen, maar toch mag hij er op vertrouwen dat vader en moeder en hijzelf allemaal in de hemel zullen komen.

Maar daar heeft hij nu zo weinig aan. Nu mist hij vader. De andere kinderen missen vader ook erg. De één is wat stiller dan anders, de volgende is juist wat luidruchtiger dan anders, elk uit zijn verdriet op zijn eigen manier. Ook Piet heeft verdriet, maar Piet heeft niet zo'n mooi karakter en helaas uit het zich bij Piet op een lelijke manier. Piet, die altijd al een plaaggeest was, weet nu van geen ophouden meer. Vooral Wim heeft het zwaar te verduren. Moeder sluit zich op in haar verdriet, en doet het domste wat een mens met verdriet kan doen, moeder begint te drinken. Goedkope troep van de Aldi. Moeder loopt nu eigenlijk altijd in een soort roes door het huis.

Vader is er niet meer, dus niemand neemt het nog voor Wim op en het wordt van dag tot dag erger. Wim is een flinke knul voor zijn zeven jaar, maar tegen Piet kan hij echt niet op hoor. Piet wordt al veertien... Het blijft nu echt niet meer bij plagerijen, het begint meer op mishandeling te lijken. Altijd heeft Wim wel ergens blauwe plekken, één keer is Wim door een gemeen trucje van Piet zelfs zo hard gevallen dat zijn arm gebroken was. Hij kan tegen niemand vertellen hoe het gekomen is, want elke keer als hij het aan moeder wil vertellen, krijgt hij er van haar nog een pak slaag bovenop. Wim houdt zoveel van moeder dat hij het haar telkens weer vergeeft. Hij weet dat het bij haar door de drank komt, maar Piet, die heeft gewoon een slecht karakter!

Nu is echter de maat vol. Piet heeft het jonge katje van Wim vastgebonden in een oude holle boom, en toen Wim het eindelijk vond, was het al te laat. Het katje was dood.
Van studeren later, zal ook wel niks meer terecht komen, want moeder heeft gezegd dat ze allemaal direct van school moeten komen, zodra ze geen leerplicht meer hebben. Ze moeten dan meehelpen verdienen, want de ziekte van vader heeft veel geld gekost. Er waren veel medicijnen die niet door het ziekenfonds vergoed werden, en toch had vader ze steeds nodig gehad. Gelukkig heeft de meneer van de bank alles betaald, maar nu moet dat worden terugbetaald, en dan nog met rente!!! Wim heeft het er moeilijk mee. Natuurlijk wil hij graag moeder helpen, om haar schulden te betalen, maar hij wil ook veearts worden. Wat moet hij doen?

Na het geval met het jonge katje, moet Wim echter niet lang meer nadenken. Hij gaat hier weg. Als hij hier weg kan, en hij kan voor veearts studeren, verdient hij later genoeg om al moeders schulden af te betalen, en dan mag ze bij hem komen wonen. Zo zal hij het doen.

Maar nu nog wegkomen, hoe gaat hij dat aanpakken?
In het hoofd van Wim ontstaat een plannetje. Het lijkt voor ons een erg dom plannetje, maar je moet niet vergeten dat Wim pas zeven jaar is. Hij gaat sparen voor een ladder. Als hij elke week zijn 50 cent snoepgeld opzij legt, kan hij binnen een maand of drie genoeg bij elkaar hebben om een tweedehands ladder te kopen. Die gaat hij dan tegen de hoge muur om het kasteel zetten, en dan klimt hij over de muur. Als hij dan aan de baron vertelt hoe hij mishandeld wordt, en dat hij niet mag studeren, dan zal hij vast en zeker daar wel mogen komen wonen en dan komt alles toch nog goed...

Helaas... het loopt allemaal een beetje anders. Wim spaart tot hij genoeg centjes heeft om een ladder te kopen, klimt over de muur van het kasteel, springt naar beneden en.... is zwaar gewond. Pas na twee dagen wordt hij gevonden door de tuinman. Die roept eerst de baron er bij. De baron ziet het arme jongetje, neemt hem op en legt hem boven in één van de logeerkamers. De dokter komt erbij en zegt dat het nog wel weken kan duren voor het arme kind hersteld zal zijn. De baron besluit dat Wim tot zolang in het kasteel mag blijven. Dan doet Wim zijn verhaal, en de baron heeft wel schik in het leuke joch. Zijn grote hart vult zich met medelijden als hij de blauwe plekken en de littekens ziet. Hij gaat er eens met de barones, Junior en Clothilde over praten. Er is toch plaats genoeg in het kasteel en één mondje meer of minder voeden, daar zal het ook niet op aankomen.

De barones is het er echter helemaal niet mee eens. Ze hebben wel vijf logeerkamers, maar als dat vieze kind hier blijft, houden ze nog maar vier logeerkamers over!!! Ook Clothilde was het er niet mee eens. Eén broertje was al meer dan genoeg, ze wou niet nog zo'n vervelend schepsel in haar omgeving! Junior was helemaal niet te spreken over het idee van zijn vader. Iedereen zou hen dan gaan vergelijken, en dan zou iedereen zien dat Wim veel slimmer was dan hij. Nee, hij zou er wel een stokje voor steken!!

Ze komen er niet uit. Dan heeft de baron een idee. Ze zullen de meester van school als onpartijdige rechter uitnodigen, en dan mag ieder om de beurt zijn verhaal doen. Hetgeen de meester dan beslist, dat zal gebeuren.

Meester wordt uitgenodigd en krijgt eerst het verhaal van Wim te horen: dat hij wordt mishandeld, en gepest, dat hij niet mag studeren, dat hij zo graag dierenarts wil worden, wat er met zijn katje is gebeurd enz.
De baron doet zijn verhaal. Ze hebben plaats genoeg, geld genoeg en ze kunnen dat arme kind toch niet naar dat kleine huisje terug sturen, waar hij geslagen en geschopt wordt, waar hij altijd moet werken, waar de enige volwassene die er is, altijd dronken is...

De meester schudt zijn hoofd om zoveel ellende, maar wil dan toch ook het verhaal van de barones, Clothilde en Junior horen. Tja, hoe die er over denken, hebben jullie al kunnen lezen. Junior dikt het nog een beetje aan, door te zeggen: als Wim dan zo zielig en arm is, hoe heeft hij dan geld kunnen sparen voor een ladder? Junior beweert dat Wim gewoon liegt.
Het oordeel is nu aan de meester. Is Wim een zielig, mishandeld jongetje, dat een beetje liefde en warmte en veiligheid zoekt, en ook graag wil studeren? Of is Wim een economische vluchteling, die wil studeren en daarbij ook een beetje liefde en warmte en veiligheid zoekt? Is het Wim om het geld voor zijn studie te doen?

Of... Weten jullie het?

Het lijkt zo gemakkelijk voor ons. Natuurlijk is Wim ook gevlucht omdat hij weet dat de baron geld heeft om hem te laten studeren, maar er zijn toch nog veel meer redenen. Hij heeft toch echt zijn arm gebroken, en het katje is toch echt dood? Ook de littekens en blauwe plekken liegen er niet om. Ik ben misschien maar een gewone huisvrouw, maar ik weet wel wat ik zou zeggen als ik de meester was. Ik zou zeggen dat het toch niet eerlijk verdeeld is in de wereld, en dat het maar heel normaal zou zijn als Wim op het kasteel zou komen wonen. Dat er zelfs plaats en geld genoeg is om nog veel meer arme kinderen uit te nodigen. Dat de barones er geen praline minder door zou moeten eten. Ik zou het wel weten... Hoe de meester oordeelt doet er verder eigenlijk helemaal niet toe, hoe jullie zelf oordelen, dat doet er toe!

PS

Zes miljard mensen op de wereld en genoeg eten en drinken en genoeg plaats om te wonen. Jammer genoeg is al het eten en drinken hier, vind je het gek dat al die mensen dan ook hier willen wonen?

Foto's

Foto's

Ti(e)de

Dit is Tide (Tiede?), mijn eerste liefde. Hij woont nu ergens anders en ik zie hem bijna nooit meer, maar Johan heeft vandaag ineens een hoop foto's op mama's computer gezet, en ja hoor, mijn eerste vriendje zit er tussen. Onder in het hoekje zie je een stukje van een bokser. Dat beestje heb ik van mijn leven nog nooit gezien en ik wil niet weten wie dat is (anders gaan ze me nog vertellen dat dat Tides nieuwste liefde is en dat wil ik niet weten :s)
Tide was vroeger de hond van Tjipke en Francien, maar hij kon niet mee naar Canada :-(

Wandelen, wandelen en...wandelen

Tjonge! Vandaag was precies een soort feestdag! Vanmorgen onze gewone wandeling. Jaaa, onze gewone wandeling, want de politie was weg, we mochten ons dagelijks rondje om het kerkhof weer doen :-) En mama bleef zelfs nog een poosje staan, zo precies achter het kerkhof, starend naar 'het' vliegtuig, dat kapotte, weet je wel, waar Johan al over schreef... Ik vond het niet erg hoor, het had juist keihard geregend, dus modder genoeg om doorheen te rennen :-) Toen een paar uurtjes later zijn we samen Sean van school gaan halen en dan gaan we op de terugweg altijd door het park. Daar mag ik niet los en mama loopt dan altijd heel ingewikkeld te doen met poepzakjes enzo, maar toch is het daar ook wel leuk. En nog een paar uurtjes later wou Sean nog eens naar het vliegtuig gaan kijken :roll Wat is daar nou aan te zien? Nou ja, ik vond het best, weer een extra wandeling en deze keer konden we tot vlakbij het wrak komen en daar waren ook paarden enzo, van de politie! Sean rende naar die paarden toe, maar dat mocht gelukkig niet van mama, want ik vond het toch ook maar eng :s We zijn daar een poosje gebleven, samen met een heleboel andere ramptoeristen en wij waren de enige mensen (en hond) van Zaventem, want die van Zaventem gaan niet naar de vliegers kijken... Ach ik schaamde me niet hoor, mama is al oud, Sean is nog maar pas drie en ik ben een hond, dus wat maakt het uit als we een beetje gek doen... Tot daar was het dus allemaal fijn en feestelijk, maar... mooie liedjes duren niet lang. De grote anti-climax was dat Jasper vanavond niet kwam. Normaal komt hij elke donderdagavond bij ons eten, maar deze keer waren het alleen Henri, Leda en Sjoerd. Misschien heb ik zondag iets verkeerds gezegd? Of stonk ik uit mijn bek? Hopelijk komt hij zondag gewoon weer mee. Dat was dus eigenlijk een povere afsluiting van een feestelijke dag :s

Dia's

Vandaag heb ik de kleurtjes een beetje aangepast en een dia-voorstelling toegevoegd. Hier zie je vooral Sean en Sjoerd, maar als je geduld hebt, zie je ook de Zijlstra-kids. Ik zal die dia-show regelmatig veranderen, dus blijven kijken hè ;-)

Ooit neemt er nog wel eens iemand foto's van mij en Jasper :s en zodra die dan ook nog eens op Picasa staan, zal ik ze hier af en toe laten zien, maar ja, met al die kleinkinderen, zijn wij als hond natuurlijk niet zo interessant meer, en daarbij, wij veranderen niet meer zoveel, dus tja...

Koekoeksbericht

Ik kreeg vandaag een mailtje van Johan?!? Nou ja, hij had het naar mama gestuurd en zij gaf het aan mij. Er stond boven: koekoeksbericht, en of ik het op mijn blog wou zetten. Ja zeg, heb ik eindelijk zelf eens iets te vertellen, nou ja laat maar, Johan doet dat beter:-) Hier komt het:

Zaventem, 25/5/2008, 13.30 uur.
De sirenes loeien om ons heen, Politie, Ambulance, Brandweer...
Hier in de straat? Bij de buren? Ah, ok, bij de Sporthal... Ai, daar is de Finale van KVK Zaventem tegen een andere derde Provinciale-ploeg bezig.
Er zal daar toch niets aan de hand zijn?
Al die drukte in Zaventem vandaag, Voetbalfinale en kinderanimatie door de jeugdraad.
Dat de Sporthal zijn parking verhuurde aan het gemeentebestuur om de Zaventemse kinderen te entertainen op de dag dat half Vlaams-Brabant naar zijn eigen patattenveldtrappers komt kijken op het Voetbalveld dat achter dezelfde sporthal ligt is natuurlijk bijzaak. M.a.w. nergens parkeerplaats! M.n.a.w. (Met nog andere woorden): overal zijn de stoepen volzet door verkeerdgeparkeerde auto's.
De wagens met de blauwe lichtjes scheuren van de sporthal, weer langs mijn huis, ondertussen mikkend tussen de twee rijen met (verkeerd) geparkeerde auto's, regelrecht de andere kant op.
Voor de brug draaien ze links. Ah, richting luchthaven... Oei, vliegtuigen die politie, ambulance en brandweer nodig hebben, dat kan niet goed zijn! Een aanslag?
Even later zal een bevriende dorpsbewoner me zweren dat we "allemaal nog eens zullen sterven in een Chaos-ramp" als ze niet snel duidelijk maken aan de hulpdiensten langs waar je het best naar de luchthaven rijdt!
Op Teletekst staat een vaag bericht over een vliegtuig dat in twee brak.
Een tweede serie sirenes overstemt de dagelijkse Zaventemgeluiden, deze troep komt uit Vilvoorde. Ze rijden weliswaar in één keer juist, ah, kijk daar, een VRT-wagen!
Op internet staat intussen hetzelfde vage bericht. Nadat de derde resem loeiwagens, deze keer uit Brussel, voorbij raasde, ga ik toch maar eens kijken.
Ik kom de eerder genoemde dorpsbewoner tegen en we wandelen richting Voetbalveld, waarachter, volgens de huidige geruchten, het vliegtuig in vogelvlucht te bereiken zou moeten zijn met het blote oog.

Hoe verder we wandelen, hoe meer bekenden we tegenkomen en zo te zien zijn de dorpsfeesten nu pas goed begonnen.
De parking is zoals ik net al zei goed gevuld met springkastelen, hockeyvelden, bmx-parcours en ander kinder-jolijt.
Daaromheen hangen zonverbrande ouders, bijna zatte voetbal-fans en een groeiende groep ramptoeristen.
Ik steel een glimpje vliegtuig-ramp, zie inderdaad een gebroken vliegtuig, maar mag niet voorbij het politie-lintje!
Om me heen roepen mensen dat het een schande is! Het is toch nog steeds een openbare weg, of niet soms?
Wij, burgers van Zaventem hebben recht om te wandelen waar we willen!
Ik wandel al glimlachend terug, en merk tot mijn grote vreugde dat dit tafereel voor een toevallige bezoeker een toch wel erg bizar gezicht moet zijn!
Er hangen overal wegwijzers. Voetbal naar links, Parking naar rechts, kinderspeelterrein die kant op. Ik mis alleen de "Vliegtuigramp rechtdoor" bordjes.
Zaventem is misschien een klein dorp, maar als we eens een ramp hebben, organiseren we het goed en met de nodige rand-animatie! Geen doden.
Terug thuis aangekomen, nu ongeveer 15.00 uur, de filmpjes staan al op de website van de VRT-redactie en ah, wat zie ik daar? Daar rijdt de VTM-wagen Zaventem binnen. De sensatie-helft van België zal nu ook kunnen genieten.

Iets over papa en vallen enzo...

Tjonge, nu is het alweer een tijdje geleden hè! Er gebeurt hier ook niet zoveel hoor! Hoewel, maandag is papa gevallen. Het putdeksel lag verkeerd en papa ging erop staan en zakte erdoor, zielig hè! Dus ik ben gelijk mama gaan halen, zodat zij papa kon helpen opstaan! En nu vindt iedereen mij zo schattig :o Gewoon omdat ik mama ben gaan halen, is toch normaal zeker! En ze vinden het zo cool dat mama mij begreep. Duh, mama begrijpt mij altijd! Ik mama ook trouwens. Eigenlijk weten we soms zelf niet waar het denken van de een ophoudt en van de ander begint :-))
Zaterdagavond is het hier supertapas! Yes! Alle tieners met broers en zussen en ouders komen dan hierheen! Zalig! Nou, dat was het dan weer!

Jake en ook een beetje Simon en eieren met spek...

Vanmorgen werd ik wakker en toen ik naar beneden wou gaan rook ik dat er weer iemand in de logeerkamer lag te slapen! Het was niet die Afrikaanse dokter, niet de Canadeesjes :-( ... Maar wie dan wel? Snufsnufsnuffel, JAKE!!! Yes, dat was al een poosje geleden! En toen kwam Simon ook nog en ze begonnen met water te vechten! Zalig, ze hadden het gras heerlijk nat gemaakt, zodat ik er op mijn rug in kon rollen, dat vind ik het fijnst van alles! Het schijnt dat ze toen ook nog naar het huis van Sqze zijn geweest, er omheen zijn geslopen en Martin en Mareike helemaal nat hebben gespoten :-)... En Simon heeft nog eieren met spek voor ons gebakken, dat was lekker!!!

Nu is het gewoon weer saai en rustig, maar het was toch wel een leuke dag!

Foto's

Boven: mama en Johan, links: Jasper

Familiefoto waarop twee ontbreken :-(

Hier heb je trouwens de hele familie van groot tot klein en van klein tot groot, ze zijn alleen mij en Jasper vergeten :-(
Nou ja, Jasper komt nog wel eens, in ieder geval staan Bauke en Sjoerd er op. Op de voorgrond zie je Johan met Sean en Marten. Links Leda en Henri met Sjoerd, daarnaast (in het oranje °°^^) papa en mama en dan rechts Tjipke met Bauke en Francien met Richtje!

Gewoon een zalige hondendag

Vandaag was weer een zalige dag! Jasper was hier met Sean en Sjoerd. Henri en Leda moesten ergens naar toe voor de hele dag, en papa, mama, Kansel en ik mochten op de drie jongens passen. We hebben heel veel plezier gemaakt!

Gisteravond was hier ook nog even een Afrikaan, die komt hier vanavond weer en hij blijft slapen. Ik vind hem wel lief, maar hij vindt mij een beetje vies, hij is namelijk dokter en hij heeft er dus voor gestudeerd om te weten hoeveel enge ziektes ik wel niet bij me draag :s Nou ja, mama helpt me om een beetje uit zijn buurt te blijven, en zo lang hij er is mag ik geen likjes geven :-(

Voor de rest is het een beetje saai hier, want mama is nog steeds niet de mama die ze zou moeten zijn, dat is al zo sinds Pasen :-(
Maar het komt vast wel weer goed! Vast wel! Toch?

Leeftijd

Haha, ik snap al waarom mijn juiste leeftijd niet in mijn profiel komt :-)))
je moet minstens 13 jaar zijn om een blog te hebben :-)))
nu heb ik opgegeven dat ik in het jaar tien ben geboren en 1998 jaar oud ben, jullie snappen wel dat het andersom is hè;-))

keigrappig dat je niet mag opgeven dat je onder de dertien bent, maar dat je wel 1998 jaar oud mag zijn :-)))

Even bijpraten

Ok dan! Nou er is veel gebeurd intussen! We hebben er ondertussen twee jongens bij, eentje in Zaventem, Sjoerd, en eentje in Canada, Bauke.
Natuurlijk zijn het ook weer lieve schattebollekes! En er is ook nog een kindje onderweg, hier in Zaventem...

Ikzelf word nu toch wel een beetje oud! In mijn profiel staat dat ik 252 jaar ben, en dat klopt niet, ik heb het al veranderd, maar dat gaat precies niet zo snel! Maar ik ben dus wel vorige maand tien jaar geworden en voor een Duits Herdertje is dat best wel oud.

De Canadeesjes zijn hier vijf weken geweest! Dat was zalig! Richtje (twee jaar) kon gewoon uren achter mij aan (en ik achter haar aan) lopen, zonder moe te worden! Op een keer zaten we met ons tweetjes helemaal achterin de tuin (die tuin is zo'n 100 meter diep). En een plezier dat we hadden!!! Komt mama ineens helemaal in paniek mij halen en roept ze verschrikt naar de anderen: "Die waren hier, met z'n tweeën! Met niemand erbij!!!"
Nou ja zeg, alsof ik dat kind ook maar ooit kwaad zou doen! Mensen zijn toch wantrouwend hoor...

Maar nu zijn de Canadeesjes dus weer weg en zijn wij allemaal een beetje verdrietig! Gelukkig hebben we Sean en Sjoerd hier en niet te vergeten Jasper!!!

Als ik opnieuw heb uitgevist hoe ik ook alweer foto's hierop moet zetten, zal ik eens wat foto's van Jasper posten! 't Is beloofd!

Ik stop er even mee, tot de volgende keer!

Wachtwoord

oepsie!
na meer dan een jaar, ineens zomaar mijn wachtwoord weer gevonden :-)

ik heb niet veel tijd, maar ik wil alleen maar even kijken of het nog werkt :-)))

Papa

En dit is mijn lieve papa!

Jasper

6 september 2006
Jasper (de Berner Sennen van Henri en Leda) logeert hier twee weken. 't Is wel gezellig, maar ook vermoeiend. Ik moet nu veel meer blaffen en ook meer eten. Als ik het niet opeet, eet hij het op. Maar toch vind ik het wel leuk.

Foto's

En dit zijn de kleinkinderen ;)

Foto's

31 augustus 2006
Op deze foto zie je hoe ik er nu uitzie en op de andere staan mijn mama en mijn zusje in Canada!!!

Mijn echte verhaal...

Het verhaal van een doldrieste allemansvriend

door Reinie Menheere

vrijdag 17 april 1998

Floep! Ik ben geboren! Help, wat is het hier groot, en koud! O, daar is mijn moeder. Die is lekker warm, en ze ruikt lekker! O jongens, kijk eens, als je daaraan zuigt, komt er lekkere warme melk uit. Mmmm, m'n buikje vol. Nou lekker slapen. Wat is dat, daar komt nog iets tegen me aan liggen. O, dat is m'n zusje, dat is wel goed, lekker, nog warmer, zo met z'n tweetjes bij moeder. O, daar komt er nog één, en nog één en.... ik raak de tel kwijt! Tjoep, wat is me dat? Iemand met een harde stem en een grote snor pakt me op. Hij zegt dat ik een meisje ben. Ja, hè hè, dat weet ik ook wel. Hij zegt ook dat we met tien puppy's zijn, nou dat lijkt me wel veel! Laat me nou lekker bij m'n moeder liggen! De volgende dagen bestaan uit slapen, spelen en drinken, en slapen en spelen en drinken. Ik kom tot de conclusie dat het leven goed is.

Kazan is oud aan het worden, sinds deze week kan hij ineens niet meer lang wandelen. Met Pasen (13 april) is eigenlijk de laatste keer geweest dat ik echt een lange wandeling heb gemaakt. Ik hoop niet dat hij gauw doodgaat, want we hebben ons voorgenomen geen nieuwe hond meer te nemen, en eigenlijk kan ik niet zonder....

28 april 1998
Vanavond zijn we met Kazan naar de dierenarts geweest. De dierenarts ziet het niet zo positief. We moeten vrijdagochtend nuchter met hem komen, dan gaat ze bloed trekken. Het zou kunnen dat het suikerziekte is, en dan moeten we twee keer per dag een spuitje geven. Als het dat maar is....

1 mei 1998
Kathleen heeft vandaag bloed getrokken, en morgenavond gaat ze bellen met de uitslag. Het wordt dringend, want Kazan is echt aan het lijden. Hij eet niet, en drinkt heel veel, en direct na het drinken moet hij plassen. Soms zo maar midden in de kamer, terwijl hij dat echt nooit gedaan heeft. Hij kan zelfs niet meer tot aan de krantenwinkel lopen.

2 mei 1998
Kathleen heeft vanavond gebeld. Kazans lever is kapot. Hij heeft pijn, jankt in z'n slaap, kan amper nog tot aan z'n drinkbak komen, en plast op de koer, terwijl hij daarbij heel schuldig kijkt. We besluiten hem maandagavond in te laten slapen, maar niemand wil gaan!!! Alleen Sjoerd heeft aangeboden om te gaan, maar om Kazan nou met een vreemde mee te geven vind ik wel heel laf.

3 mei 1998
Vandaag ben ik niet naar de kerkdienst geweest, ik kon moeilijk Kazan alleen laten nou hij zo ziek is. Ik denk dat ik nu officieel gek ben verklaard in de kerk.

4 mei 1998
Henri heeft me gebracht. Ik denk dat dit één van de moeilijkste dingen in m'n leven is geweest. Toch kon ik het niet door een ander laten doen. Ik kon Kazan toch niet in de steek laten! Hij mocht op de grond gaan liggen, ik zat naast hem, en aaide hem terwijl Kathleen hem eerst een spuitje gaf om te slapen. Ik heb hem niet dood zien gaan, maar ben even bij hem blijven zitten tot hij echt sliep, en niet meer reageerde, alleen nog maar zachtjes ademde. Hij heeft me dus niet weg zien gaan. Kathleen zei trouwens, dat het meestal de vrouwen zijn die komen, mannen kunnen hun emoties niet tonen, en op zo'n moment kan je je huilen niet inhouden, en een vrouw kan dat makkelijker uiten naar 't schijnt.

Eind mei
Theo heeft een hondje bij Victor besteld! Ik kon echt niet zonder!!! Ik probeerde het te verbergen, en ging tussen de middag hele enden fietsen, maar ik huilde dan de hele weg, elke keer als ik een hond zag dacht ik: IK HEB GééN HOND!!!! Vrijdag gaan we kijken!! Een Duitse Herder nog wel, m'n kinderdroom! Ik weet ook wel dat hij nooit Kazan zal vervangen, maar hij zal wel de lege plek opvullen denk ik!

vrijdag 5 juni 1998

Hoor, de grote honden blaffen. Er zijn vast en zeker vreemden op het erf. Ik begrijp wel waarom ze blaffen hoor. Telkens als er vreemden zijn, mogen mijn zusje en ik (de andere acht zijn één voor één weggehaald omdat ze het zo koud hadden) op het gras spelen, en zij moeten in hun hok blijven. Ja hoor, daar gaat de deur al open. Snor zegt dat we naar buiten mogen. Even snuffelen. Een grote blonde vrouw, en een grote man met een baard. Hm, ze lijken me wel aardig. Oeps, die vrouw pakt me op. Hé! Voortaan moet je me anders pakken hoor! Gelukkig, Snor zegt het tegen haar, dat ze me onder m'n poep ook moet vasthouden. Nou, laat me nou maar weer los, ik wil even lopen. Wat staat die vrouw daar nou te roepen? Raksha, Raksha! O, ze bedoelt mij, nou, dan weet ik tenminste eindelijk m'n naam. Ik zal maar even naar haar toe gaan, ze lijkt me wel een toffe. Ja hoor, ze speelt met me en kriebelt me onder m'n buik. Ik denk dat ik haar wel leuk vind. Jammer, ze gaan weer weg. Ze rook trouwens wel lekker, een klein beetje naar hond. Niet zo heel erg, maar je rook toch wel iets lekkers. Die mensen mogen nog wel eens een keertje terug komen. Alleen, ze praten een beetje gek. Nou ja.

Vandaag zijn we dus voor het eerst naar Raksha gaan kijken. Het is een dotje. Ik pakte haar natuurlijk eerst verkeerd op, en kreeg gelijk op m'n donder van Victor! We hebben besloten dat we hem nemen. (Hem, haar, het is een meisje, maar ik ben gewend om over al m'n meisjeshonden hem te zeggen, dus, verwarrend genoeg?)

vrijdag 12 juni 1998

Hé, de honden blaffen weer. Zouden het die leuke mensen weer zijn? Ja! Wat doet ze nou? Een riempje om m'n nek! Hé, niet doen, laat me gerust. O, ze pakt me op. Hé, niet naar binnen gaan, dat mag niet van Snor! Nou, hij zegt niks vandaag. O, die man geeft geld aan Snor, en Snor geeft mijn boekje, en een beetje van mijn eten aan die vrouw. Nou ja!! Hé, ik mag dat hek niet uit!!! Laat me los! O néé, ze neemt me mee de auto in! Help, laat me gerust, ik hou niet zo van autorijden!! O, gelukkig, we stoppen. Maar waar ga ik nou naar toe? Een huis binnen. Het ruikt er naar hond, maar ik zie geen hond. Wel foto's van honden. En het ruikt ook naar vogels hier, maar ik zie geen vogels. Ik hoor ze wel. Nou, even kijken, als ik me nou goed gedraag, dan zal ze me wel weer terug brengen. Ze spelen met me, en geven me een bal, en een touw. Nou ga ik even slapen hoor. Hé! Niet in een konijnenhok! Nou ja, hèèèèèlp! Ik wil eruit!!!!

Vandaag zijn we Raksha gaan ophalen. We hebben een konijnenhok in de kamer gezet, voor de veiligheid van het beestje. Als ik er even niet ben loopt hij vast in zeven sloten tegelijk

zaterdag 13 juni 1998

Gisteravond kwamen er allemaal mensen naar me kijken. Iedereen pakte me op, en knuffelde me. Wel leuk en niet leuk. Ik weet het niet. Toen werd ik mee naar boven genomen. Weer in een ander konijnenhok gelegd. Iedereen liep weg! Whoeoeoeoe! O, daar kwam de vrouw weer terug, ze ging naast me liggen, in een mensenmand. Whoeoeoeoe! Ik wil terug naar m'n moeder, ik wil terug naar m'n zusje, ik wil terug naar Snor! Het is hier koud, en ongezellig. Kijk die met z'n baard gaat gezellig in de mensenmand liggen bij de vrouw. Whoeoeoeoeoe! Ik lig hier alleen! Ik wil naar m'n.... Waar wil ik eigenlijk naar toe? Ik wil slapen.

Hij heeft gisteravond maar heel even gejankt, toen hij boven moest slapen. Toen Theo naar bed kwam jankte hij weer even, maar daarna heeft hij eigenlijk goed geslapen. Hij heeft wel vreselijke diarree, en wil niet eten, je ziet hem vermageren!

zondag 14 juni 1998
Gisteren mocht ik mee naar buiten. Dat was leuk, maar ze snappen niet dat mijn beentjes kleiner zijn dan de hunne! Ik kan ze haast niet bij houden. Toch is het wel leuk buiten. Alleen heeft een of ander bruin mormel me in m'n billen gebeten, nou ik kijk voortaan wel uit voor honden hoor, als ik er een aan zie komen, loop ik wel een straatje om!

Gisteren is Raksha voor het eerst mee gaan wandelen, en toen werd hij 's avonds (op zijn tweede wandelingetje) toch zeker wel door dat hondje van de moeder van Quality drinks gebeten! En ik was dan nog zo stom om hem direct op te pakken en te troosten, volgens Martin Gaus heb ik nu bevestigd dat honden eng zijn, o o! Hij is trouwens wel erg gauw moe, maar dan draag ik hem een poosje. Het is een scheet!

maandag 15 juni 1998
Vandaag heb ik mogen werken! Ik mocht meehelpen de vogels voeren, en meehelpen water geven. Daarna heb ik de vrouw geholpen met vegen. Dat is ook best nog gevaarlijk hoor, want voor je het weet, word je zelf opgeveegd! Daarna gingen we weer naar binnen. O wat is dat nou! Een beest, een soort olifant, met een slurf, en een heeeele lange staart. Even snuffelen hoor. Oeoeoeoeoeoei, wat komt daar ineens een geluid uit, ik viel bijna ondersteboven! Even goed tegen blaffen, dan jaag ik hem wel weg. Kijk, de vrouw komt me helpen vechten. Ze probeert ook al om hem weg te jagen, o nee, hij heeft haar vast hoor, hij laat haar niet meer los. Oef, eindelijk, ze heeft hem weggejaagd. Ik vind het hier wel leuk hoor. Er komen veel mensen in en uit lopen. Sommigen blijven hier slapen, anderen alleen maar eten, en anderen komen alleen maar iets drinken. Wat ik wel jammer vind, is dat die bel steeds gaat. De vrouw denkt dan dat er bezoek komt, maar ze gaat ze steeds halen, en dan komt ze weer met niemand terug. Daar moet ik wel dikwijls van janken. Ik zit hier dan wel elke keer alleen hoor, als zij die mensen aan het wegjagen is.

Vandaag heeft Raksha kennis gemaakt met de vogels, de bezem en de stofzuiger. Dat laatste vindt hij minder leuk geloof ik, hij is er een beetje bang voor denk ik. Sorry dat ik steeds hij blijf zeggen, maar het is "le chien", dus hond is mannelijk, ook als het een teef is. Hij begint nu een klein beetje te eten, maar hij heeft nog steeds diarree. Steeds als de winkelbel gaat, kijkt hij heel hoopvol wie er nu weer binnen zal komen. Dat valt dus wel steeds een beetje tegen.

zaterdag 20 juni 1998
Midden in de nacht ging de baas weg! Nou ja, het vrouwtje bleef hier, dus ik ben maar weer gaan slapen. Ik denk trouwens dat ik het begin te begrijpen van het plassen en poepen. Waar de mensen gezellig zitten, moet ik het niet doen, want ze vinden het stinken. Dus dat is voor elkaar. O o nou gaan ze buiten in dat tentje zitten, juist naast mijn wc. Nou, dan loop ik wel naar binnen hoor, voor m'n behoeftes. Hè wat? Weer niet goed. Nou leg het me nou allemaal nog eens goed uit? Ik zal m'n best doen om het te begrijpen. Vanavond zijn we ergens naar toe geweest waar een heleboel mensen waren, en het duurde zo lang, dat ik in slaap ben gevallen. Ineens was de baas daar ook, dat was wel leuk. Toen zijn we weer naar huis gegaan.

Toen we vanmorgen buiten zaten, is Raksha drie keer naar binnen gegaan om te plassen en één keer om te kakken! Ik denk dat hij het nog niet zo goed begrijpt allemaal. Vanavond zijn we Theo in Zaventem af gaan halen, die had een ticket voor de WK-wedstrijd België-Mexico gewonnen. Raksha was op m'n arm in slaap gevallen, de scheet.

zondag 21 juni 1998
Vandaag heb ik in een kistje heeeeeeel lang in de auto gezeten. Toen bij een opa op bezoek, toen weer in de auto, en weer bij een andere opa op bezoek. Op de laaaange terugweg naar huis, zijn we ergens gestopt waar het heel lekker rook, maar ik was nogal moe, want het vrouwtje had net met me gewandeld, dus ik ben in slaap gevallen, jammer, toen we weer verder reden hield de vrouw me ineens omhoog voor het raam. Je moet als hond toch ook maar overal op voorbereid zijn.

Vandaag was het vaderdag, en hebben we hem dus voor het eerst voor een lange rit meegenomen. Ik was bang voor waterballetten, of poep of kots, dus had ik een boodschappenkratje met een dikke laag kranten in de auto gezet. Maar hij was keurig netjes onderweg. Op de terugweg zijn we bij de Valk gestopt, ik had Raksha eerst lekker moe gemaakt, dus hij heeft heel lief onder de tafel liggen slapen, daarna, toen we weer inBelgië waren, reden we plots naast Herman en Adrie, en toen heb ik hem vol trots voor het raam gehouden zodat ze hem konden zien. Herman belde later op om te zeggen dat Adrie hem eigenlijk al te groot vindt. Nou ja!

24 juni 1998
Vandaag kwam er een mevrouw, omdat ons vrouwtje huilde, die mevrouw heeft toen met een ding aan m'n buik geluisterd, terwijl ik op tafel zat (ja op tafel!!), ze heeft toen iets heel lekkers aan 't vrouwtje gegeven, en iets vies, nou ja ik vind alles best, als je me maar laat slapen, ik ben moe!! Hè, wat doet 't vrouwtje nou weer, ze geeft een beetje van m'n poep mee aan die vrouw, en als ìk het opeet krijg ik op m'n kop, nou ja!

Raksha is afgelopen nacht vier keer wakker geweest voor diarree, gelukkig waarschuwt hij wel op tijd, zodat ik met hem naar buiten kan rennen, maar ondertussen begon ik me wel zorgen te maken. Vanmorgen leek het wel of hij in coma lag, zo diep lag hij te slapen, dus toen heb ik Kathleen gebeld. Ik had natuurlijk tranen in m'n ogen van bezorgdheid, Raksha is net m'n baby, echt, maar volgens Kathleen is het nog steeds aanpassings diarree. Ze heeft een stoppend, versterkend middeltje gegeven, dat moet ik vier dagen in z'n bek spuiten, hij vindt het gelukkig heel lekker. En ook nog een ontwormingskuur, dat vindt hij minder leuk. Ze heeft een beetje ontlasting meegenomen om op te sturen naar Gent. Dat hij zo moe was, en zo diep sliep, kwam omdat hij er vannacht vier keer uit was geweest.

30 juni 1998
Ondertussen dacht ik dat ik wel wist wie hier allemaal woonden, maar vandaag is er weer eentje bijgekomen. We wonen nou met baasje, vrouwtje, Henri, Francien en een nieuwe, Johan. Ik had hem wel eens eerder gezien, maar nu woont hij hier ook.

Johan is vandaag thuisgekomen van internaat van de Bijbelse Vormingschool. Ik geloof dat Raksha het wel leuk vindt hoor, hoe meer zielen hoe meer vreugd , en lekker weer een speelkameraadje erbij!
5 augustus 1998

Sorry dat ik zolang niet heb geschreven hoor, maar ik heb ook zoveel meegemaakt! In de auto gaan vind ik al heel leuk, zelfs als we er heel lang in blijven. Ik ben al een paar keer uit eten geweest en toen gingen we op vakantie! Het was daar heel leuk. Ik mocht elke dag in het meer zwemmen, en ik mocht binnen en buiten als ik wilde, alleen zat ik vast aan een ketting, dat was wel even wennen hoor. Hier zijn nog twee jongens bij komen wonen, Tjipke en Sjoerd. Vooral Sjoerd vind ik een hele toffe, die is altijd bereid voor een spelletje, of een knuffel. Francien speelt liever met Tjipke, maar ik niet hoor, geef mij Sjoerd maar. Ik moest daar ook wel werken hoor, een heleboel eenden en konijnen wegjagen, twee rare hondjes van de buren van ons erf jagen, kuilen graven, om goed aan iedereen te laten ruiken dat het ons terrein was! Er was daar trouwens ook zo'n olifant, die ging nog meer te keer dan thuis. Ik weet trouwens allang dat de mensen er stofzuiger tegen zeggen, maar ik vind het een olifant. Er kwam ook nog een vrouw mij aaien, en dat vond ze dan nog eens heel bijzonder dat ze dat durfde, nou ja, ik doe alleen maar vliegen kwaad, verder niks! Die vrouw leek ergens wel een beetje op ons eigen vrouwtje, maar die is gelukkig voor geeneen hond bang. Ik wel in het begin hoor, ik wou ze allemaal wegjagen, maar op vakantie waren er steeds mensen die net zo gek praten als mijn eigen baas en vrouwtje, en die zeiden dat ze gingen 'sosjaliseiren'. Ik weet niet wat dat is hoor, maar het kon me niks schelen, ondertussen maakte ik kennis met hun hond, en ik heb ontdekt dat het toch wel een beetje niet-eng is om met een hond te spelen. Op een dag kwam er ineens een lichtstraal uit de hemel, en daarna een vreselijke klap. Ik schrok me dood! Maar iedereen vond het heel normaal, en het vrouwtje bleef gewoon doorlezen, nou dan zal het wel geen kwaad kunnen. Daarna heb ik het nog weleens gezien en gehoord, en inderdaad, er gebeurt verder niks, dus het zal wel goed zijn. Vrijdagavond zijn we naar het huis van de vogels teruggegaan. Ook wel leuk, maar er is geen meertje!! Zaterdagavond gingen we naar Koos, daar was ik al eens geweest, maar nu zat er een bokser! Dat was me daar een groot beest! Maar hij was heel lief, en ik heb besloten dat ik vanaf nu honden echt leuk vind om mee te spelen! Maandagavond zijn we naar 'de les' geweest. Ik dacht van te voren dat er heel wat bijzonders zou gebeuren, want het vrouwtje was zo zenuwachtig, maar we gingen gewoon naar Philippe, die rare kwast, waar ik al eens geweest was. Nu waren er nog een paar andere honden bij, maar we gingen gewoon spelen en koekjes eten, dus als dat les is, dan vind ik het wel leuk.

Nou, de vakantie is goed meegevallen, Raksha is niet bang voor onweer. Hij heeft daar heel veel gezwommen, en ook veel met honden gespeeld. Steeds als er Hollanders met een hond voorbij kwamen, en ze zagen dat Raksha bang was, vonden ze dat er dringend "gesocialiseerd" moest worden. Het hielp wel, maar nu denkt hij ongeveer dat alle honden van hem zijn, en dat is ook weer niet de bedoeling. We hebben hem in het huisje aan een heel lange ketting vast gemaakt, zodat hij binnen en buiten kon wanneer hij wilde. Zo konden we de deur openlaten. De eerste puppy-les vond hij heel leuk. Alleen na de kennismakingsles op 16 juli (de dag voor we met vakantie vertrokken!!!) is hij vreselijk ziek geweest van de beloningen, dus nu geven we nic-nacjes als beloning Hij heeft trouwens geen diarree meer, sinds hij alleen Hills Lambs and Rice krijgt. Het enige aan snoep wat hij kan verdragen zijn droge beschuiten en droge kaakjes, en af en toe een beetje cola. Hij begint steeds beter te eten, en is niet meer zo erg mager. Hij is trouwens ook zindelijk, hij heeft sinds de winkel dicht is voor de vakantie (en ik dus veel beter op hem kan letten) op 11 juli nog een keertje en daarna pas weer 2 augustus voor het laatst in huis geplast, dus ik denk dat hij het nu wel echt door heeft. In het begin dacht ik dat hij het nooit zou leren, maar uiteindelijk had hij het dus binnen een maand door, en dat is redelijk. Natuurlijk zijn er honden die het op drie dagen leren, maar de meeste leren het pas na vier of vijf maanden, dus dan is de onze nog een 'goeie'. Dankzij de bokser van Koos' ouders is hij trouwens helemaal over z'n angst voor honden heen!

10 augustus 1998
Vanavond weer naar de les geweest. Er stond een lekkere bak drinken klaar. Ha, de andere honden zijn er nog niet, dan ga ik eerst met water spelen. Hé, dat mag hier blijkbaar niet! Ik was dolblij dat ik m'n vrienden weer zag. Hoewel, die Beagle was er niet, in plaats daarvan was er een Berner Sennen hond. Nou, samen met die Golden Retriever gaat het wel. Ik had liever wat pittigers gehad, maar kom, een kniesoor die daar op let. Kom jongens we gaan spelen. Althans, dat dacht ik. Maar nee hoor, ze willen eerst koekjes eten. Hé, ik wil spelen!! Wat doet die vent nou? Hij bindt me aan het hek vast, ja daar kom ik niet voor hoor. Hè, eindelijk mag ik spelen. Het was juist zo leuk, want ik had Henri, Francien en Sjoerd meegenomen. Nou die mochten niet mee spelen. Ik begrijp het niet helemaal.

Nou, vanavond was de les dus een ramp. Het eerste wat Raksha deed, was met z'n poten in de drinkbak (dat doet hij thuis ook steeds nu het zo warm is, wij vinden dat heel grappig), Philippe kon er dus niet mee lachen. Hij ging nieuw water halen en vroeg koeltjes of "de Duitse Herder" uit de buurt van de bak gehouden kon worden. Raksha zag de andere honden en was gelijk door het dolle heen. Toen werd hij voor straf aan het hek gebonden. Pas bij het speelkwartiertje mocht hij weer los. Ik weet niet of ik de les nog wel zo leuk vind.
17 augustus 1998
Vanavond weer naar de les geweest. Nu waren de anderen er al. Kom baas, doorlopen, ik kan nu even niet "volg", ik heb haaaaast!! Hé, toch niet weer aan dat hek hè! hé, gaan we nu al naar huis? Ik heb zelfs niet gespeeld, en daar kwam ik voor!!

We zijn midden in de les naar huis gestuurd, omdat Raksha te lastig was. Nu moeten we woensdagavond apart komen. Hij gaat dan eerst met Raksha alleen "volg" leren, en daarna één van z'n eigen honden erbij, en dan twee van z'n eigen honden erbij. Ik ben benieuwd. Ik heb nu echt geen zin meer, maar Theo wil dat we woensdag nog even afwachten.
19 augustus 1998
Hé, alwéér naar de les! Waar blijven die anderen? Nou eerst maar even met Philippe spelen, hoewel ik het eigenlijk maar een rare snijboon vind. Ja hè hè, "volg", dat kan ik al. Nou, leer me eens wat nieuws! Hé we gaan samen rennen, leuk!

Dat was dus de laatste keer. Hij ging eerst "zit, af, staan" met hem doen, daarna "volg". Maar dat kon hij al toen hij acht weken was bij wijze van spreken Toen hij de hele oprijlaan netjes gevolgd was (van ons weg), moest hij terug, nu naar ons toe. Ik was benieuwd hoe hij dat op zou lossen, want dan lukt het niet zo goed, als je naar iets leuks toe gaat (ja, in Raksha's ogen zijn wij echt iets leuks). En guess what, toen hij zag dat Raksha begon te trekken, begon hij zelf mee te rennen, gaf Raksha aan ons terug, en zei:"volgende week weer apart komen, bel me nog even om af te spreken." Ik heb zijn honden niet gezien, hij heeft niets gedaan om ons "probleem" op te lossen. Ik ga niet meer. Ik oefen nu lekker zelf met hem op de manier uit het boekje van Gaus, en eigenlijk is het enige probleem dus het trekken als hij een andere hond ziet, of als één van ons vooruit loopt. Dat ga ik nu met Henri en Francien af en toe oefenen, en dan zal het wel lukken. Het enige wat ik hem nu nog bij ga leren is:"pootje geven", want anders denkt opa Rijswijk weer dat het een domme hond is, en verder is het onze hond, en hij hoeft van mij geen nuttig lid van de maatschappij te worden, en zeker geen marionet! En ik ben GEEN hond!! Ik ben een mens, en daar moet hij maar aan wennen (misschien wist hij dat zelfs al!)
20 september 1998
Vannacht hoefde ik eindelijk niet meer in dat stomme konijnenhok te slapen, ik kon me er amper nog in omdraaien (overdreven hoor), joepie, nu ben ik groot!

Gisteravond heb ik een mand op onze slaapkamer gezet, en nu heeft Raksha vannacht dus voor het eerst niet meer in z'n konijnenhok hoeven te slapen, het leek op het laatst wel een kistkalfje. Ik bind hem nog wel vast aan een poot van het bed, want ik wil niet dat hij op ons bed slaapt. Dat mag alleen als ik in de badkamer ben, en hij Theo wakker maakt.
Joepie na de kerstvakantie ga ik naar de hondenschool van Martin Gaus!!!!
wat dat dan ook mag zijn!

PS Zou iemand dit ooit gelezen hebben???