Misschien wat voor jou? Lees het even als je wilt :-)

Hieronder een beetje uitleg van mijn oudste zoon Henri over waar hij en zijn vrouw me bezig zijn. Je kunt er altijd over nadenken om hen te gaan ondersteunen!



Beste,






Deze mail gaat naar mensen die we al een geruime tijd kennen of pas ontmoet hebben, en die onze regelmatige nieuwtjes nog niet ontvangen (misschien ontvangt U die toch wel, op een ander email adres?). We willen jullie even up to date brengen met ons werk en huidige situatie, zodat U na het lezen van deze brief, onze volgende nieuwtjes beter kunt volgen. Misschien ontbreken er belangrijke delen van het verhaal, breng ons aub op de hoogte als U iets niet goed begrijpt of als U vragen heeft! Een samenvatting kan soms te lang zijn en soms te bondig, ik probeer het in het midden te houden.






Leda en ikzelf kregen al voordat we elkaar kenden, beiden een hart voor zending. Uiteindelijk heeft God ons geleid naar België: waar we na ons trouwen in 2002 reeds woonden. Een bijzonder verhaal op zich, want het was niet zo vanzelfsprekend om in België te blijven.

Samen hebben wij 4 kinderen: Sean (2004), Sjoerd (2007), Sytske (2008) en Stian (2009). Het zijn schatten van kinderen :-)


We hebben een passie voor België en een passie voor jongeren. Bijna dagelijks zijn we in gesprek met jongeren en daardoor merken we dat België in grote nood is. Enerzijds zijn er jongeren die verloren lopen. Ze bevinden zich midden in een 21e eeuwse maatschappij waar alles in continue verandering en beweging is. Jongeren hebben zoveel druk op hun schouders. Ze moeten zoveel keuzes maken en hebben nauwelijks een houvast of leidraad om hen daarin te begeleiden. Hoe gaan jongeren in deze tijd Jezus leren kennen? Wie reikt hen een hand toe?
Anderzijds zijn er de jongeren die Jezus kennen. Velen zijn vol vuur voor God en dromen hardop wat ze willen bereiken in hun eigen land. Prachtige verhalen om te horen. Bijzonder hoe God die dingen in hun hart legt. Maar ook zij lopen in zekere zin verloren aan het begin van deze eeuw. Velen lopen rond met vragen zonder bevredigende antwoorden. Velen willen zich inzetten voor God, maar hebben geen idee waar en hoe ze eraan moeten beginnen. Wie reikt hen een hand toe?
Wij willen met ons leven een impact hebben op jongeren. Juist daarom ervaren wij dat God ons naar twee plaatsen heeft geleid waar we dit in praktijk kunnen brengen.

De eerste plek is Breeze. Breeze wil een frisse wind laten waaien en jongeren uitdagen voor God te gaan. Binnen Breeze gaan wij vaak hand in hand met jonge christenen en zetten we zo samen projecten op gericht op jongeren, zoals gebedscafé's, prijsavonden, seminars, jeugdweekends en een uitgebreide website. Breeze is een plek waar jongeren zichzelf durven zijn en bovenal waar ze meer houvast krijgen in hun geloof.

De tweede plek is OM. OM is een wereldwijde zendingsorganisatie en met OM willen we juist betrokken zijn bij het begeleiden van christenjongeren die op korte en lange termijn erop uit willen trekken. Deze jongeren helpen met de voorbereidingen, hen begeleiden op het veld en hun terugkomst in de juiste banen leiden, dat is onze passie. Daar gaat het niet enkel om de actie of het programma waaraan ze deelnemen, maar veeleer om de impact die die tijd heeft op hun eigen leven, en bij terugkomst ook in hun omgeving.

Concreet betekent dit dat Henri met OM werkt als personeelswerker en met Breeze tot voor kort als Project Coördinator. Momenteel werkt Henri niet voor Breeze wegens een tekort aan financiën bij Breeze zelf. Henri had een werknemerscontract dat onlangs is opgezegd om die reden. Wij (zowel wijzelf als Breeze) hopen dat dit binnen korte termijn wel opnieuw kan starten, maar dan op basis van eigen sponsors. Deze opzeg bij Breeze viel tegelijkertijd met het contract dat Henri bij zijn andere halftijdse baan ook net had opgezegd.
Henri had die baan opgezegd omdat de combinatie OM-sponsors en halftijds loon-Breeze, voldoende inkomsten gaf. Maar sinds 1 maart leven we dus enkel op basis van die sponsors (en op een paar gespaarde centjes van de laatste maanden), en zijn we dus op zoek naar sponsors voor de ontbrekende helft. Als die niet binnenkomen, kunnen we dit werk niet verder zetten.


Voor Leda betekent dit concreet dat zij dit ondersteunt door voltijds voor de kinderen te zorgen. Ons hart ligt bij ons beiden op dezelfde plek en zodra Leda in de toekomst de kans krijgt, zal ze directer betrokken zijn bij dit werk. Wij geloven dat God grote dingen aan het doen is in België. Wij geloven dat Hij daar jongeren voor wil inzetten. En daarom hebben wij het verlangen om fulltime met OM en Breeze aan de slag te gaan. Dit betekent dat wij voor 100% afhankelijk zullen zijn van giften.

Deze e-mail gaat vooral over onze werksituatie en visie. Onze mailtjes bevatten regelmatig ook persoonlijke nieuwtjes. Om meer te vertellen over wat God echt doet, de getuigenissen van jongeren, hoe God concreet werkt, enzovoort, wil ik, Henri, graag eens bij U langskomen in huiselijke kring, of in gemeentekring, om meer te vertellen over het werk waarmee we bezig zijn. Om meer te vertellen over het hart en de passie die er bij ons leeft voor God, voor Vlaanderen, België, voor jongeren. Om verhalen van jongeren toe te lichten als getuigenis van wat God doet. Tegelijkertijd willen wij mensen dan persoonlijk uitdagen om erover na te denken ons werk financieel te steunen. U mag zeker ook voor ons bidden! groetjes,
Henri Menheere




GIFTEN (eenmalig en maandelijks) mogen gestort worden op de rekening van OM Belgie: 290-0477964-66 of BE07 2900 4779 6466 (IBAN) met vermelding van "gift voor familie Menheere".

't Is me gelukt...

Echt waar, het is me eindelijk gelukt! Ik heb Jasper bang gemaakt voor vuurwerk :-(

Bij Raksha heeft het vier jaar geduurd voor ik haar bang had, maar Jasper heeft maar vijftien maanden in mijn gezelschap nodig gehad...

Ik was nog zo trots op hem, lees maar hier of hier...

Vandaag was het carnaval in Zaventem (ja, ik weet het, midden in de vastentijd *rolleyes*) en wij gingen toch maar weer eens naar de stoet kijken. Jasper mee natuurlijk... Alles goed en wel, hij vond het wel leuk en interessant, totdat... ja, totdat er ineens een van de praalwagens met vuurwerk begon te gooien! Nou ja, niet die praalwagen, de mensen die er op stonden, die gooiden natuurlijk. En wat deed ik? Ik schrok. En wat deed Jasper? Die schrok ook en werd bang. En toen werd hij nog banger en begon te trekken. En aangezien hij zo sterk is als een paard, heb ik nou een spier in mijn rug verrekt. Of zoiets. In elk geval doet het pijn :-(

't Is me gelukt :-(

Similar Souls eh... ik bedoel Similar Saints

Similar Saints komt naar Eernegem, ole ola
U weet wel, dat dorpje achter Ichtegem, ole ola
En wat ik daar zag heeft mij blij gemaakt, ole ola
Wat ik daar zag heeft mij diep geraakt, ole ola

Ik zag de vriendjes van Sunrise en ze leidden daar een kerkdienst, ole ola
Oeh beminde gelovigen, dat was eigenlijk geen kerkdienst, ole ola
Niet zoals hier waar menige uitgescheten kruidenier met een wezenloos grijs kostuum
komt luisteren naar een mummelende pastoor, ole ola
Nee het was een stel uitgelaten witte apen en de zotste stond van voor, ole ola

En ik bezweer u beminde gelovigen

Het ging vooruit (ging vooruit)
Het ging vooruit (ging vooruit)
Het ging vooruit (ging vooruit)
Het ging verbazend goed vooruit
Het ging vooruit (ging vooruit)
Het ging vooruit (ging vooruit)
Het ging vooruit (ging vooruit)
Het ging verbazend goed vooruit
Het bouwde op (bouwde op)
Het bouwde op (bouwde op)
Het bouwde op (bouwde op)
Het bouwde op (bouwde op)
Met zoveel vuur (zoveel vuur)
En zoveel stijl (zoveel stijl)
Het bouwde op (bouwde op)
Oh het bloed spat in mijn kop
Het bouwde op (bouwde op)
Het bouwde op (bouwde op)
Het bouwde op (bouwde op)
Oh het bloed spat in mijn kop

Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Oh, de liefde voor muziek
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Oh, de liefde voor de Heer
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Oh, de liefde voor muziek
Het was de lie, lie, lie, lie, lie, lie, lie, lie, lie, lie, lie, lie, liefde voor de Heer

En toen dacht ik beminde gelovigen

Waarom doen sommigen zoveel moeite om te starten, ole ola
Speelt de beschaving ons werkelijk zoveel parten, ole ola
Zwijg me van de laatste Praisegroep uit Nederland, ole ola
Spreek me liever van Similar Saints zonder kop in 't zand, ole ola
Zwijg me van de gasten die goed kunnen zuipen, ole ola
Je moest eens zien hoe ze 's nachts naar de WC-pot toekruipen, ole ola

Trek me uit de Vlaamse klei
Geef me een drummer en maak me blij (Peter!!!!!!!!!!!!!!!)
En geef me vuur (geef me vuur)
En geef me vuur (geef me vuur)
Nee geen lucifer natuurlijk maar passie elk uur
En geef me vuur (geef me vuur)
En geef me vuur (geef me vuur)
Nee geen lucifer natuurlijk maar passie elk uur

Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
De liefde voor muziek
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
De liefde voor de Heer
Het was een liefde (liefde voor)
Het was een liefde (liefde voor)
De liefde voor muziek
Het was een liefde (liefde voor)
De liefde (liefde voor)
De liefde (liefde voor)
De liefde voor de Heer

klikkerdeklikklik klikklik

Deze filmpjes zijn gemaakt voor een wedstrijd! Er staat nergens in het reglement dat je maar één keer mag klikken, dus klik maar een paar keer op de filmpjes :-)
Als je dit berichtje via Facebook leest, moet je maar even naar mijn blog gaan, want ik denk dat die filmpjes niet op Facebook te zien zijn :-)

Een dag later

Wie verwacht er nou in België dat het gaat regenen???

Te koop

Geloof het of niet, maar het huis van vrienden van ons staat te koop en op deze manier maakt hun huisbaas dit bekend aan de wereld....

De hondenfluisteraar

Dat ben ik! Dat wist je niet hè, maar het is echt waar!

Iedere ochtend als ik uit de badkamer kom en ik loop naar de kapstok voor mijn jas en mijn schoenen, begint Jasper te blaffen. Net zolang tot ik hem zijn riem aan heb gedaan en de deur uit ga. Dat vind ik niet zo leuk, dus ik probeerde er van alles aan te doen. Roepen, tieren, dreigen met een van mijn schoenen, negeren, alles! Niets hielp, meneertje bleef blaffen. En niet zachtjes hè!

Maar nu heb ik het gevonden:-)

Ik kom uit de badkamer en begin heel zachtjes tegen hem te fluisteren. Doe dan eerst zijn riem aan en dan pas mijn jas en schoenen. Ondertussen blijf ik tegen hem fluisteren. En het werkt! Hij blaft 's morgens niet meer als ik met hem ga wandelen! Hoera!

Ik hoop dat het zo blijft natuurlijk, want als Tjip en Cien hier over twee weken (twee weken!!!!) met de kids komen logeren, en ze willen een beetje uitslapen, is het wel errug handig als het beestje niet blaft 's morgens vroeg :-)

PS Ik weet nou eigenlijk niet zeker of het komt doordat ik fluister of doordat ik eerst zijn riem aan doe in plaats van eerst mijn jas en schoenen, maar een kniesoor die daar op let! Hij blaft niet meer :-)

Dat was leuk!!!!

Toen we met onze winkel gestopt waren, besloten we om een ander huis te zoeken. We woonden toen in Wilsele-Putkapel. Een leuk hoekhuis, vlakbij een klein bos, vlakbij verschillende wandelpaden, langs het spoor of door het veld, maar veel te groot voor ons tweeën. En als we dan toch gingen verhuizen, dan maar gelijk naar Zaventem, want daar was onze kerk (Evangelische Gemeente). Voor Theo maakte het niet zoveel uit. Nu moest hij ongeveer 7 à 8 km rijden met file, dan moest hij ongeveer 15 km rijden zonder file.

Dus wij aan het zoeken en zoeken, en hoe meer we aan het zoeken waren hoe meer Zaventem me tegen begon te staan. Het waren allemaal saaie straten met zo hier en daar een parkje, waar je in tien minuten doorheen was. Bluh! Maar ja, we hadden het nu eenmaal op ons hart gekregen, we bleven in Zaventem zoeken. We hadden de tijd. We hadden onze opzeg netjes aan het eind van ons 3-6-9 contract gedaan, dus er kon ons niets gebeuren. 1 april 2003 moesten we er pas uit.

Maar het was makkelijker gezegd dan gedaan. We bleven zoeken, maar het was of te duur, of er mocht geen hond mee... Zo langzamerhand begonnen we ook een beetje buiten Zaventem te zoeken, niet naar de stem binnenin ons luisterend...

Op een bepaald moment belde Iwan op dat er bij hun om de hoek, onderaan de Kesselberg een huisje te huur stond. Wij gebeld en gelijk een optie genomen. Zaterdags mochten we komen kijken. We kwamen binnen, het was klein, geen tuin, twee slaapkamertjes, maar... aan de voet van de Kesselberg. Terwijl Theo en ik heel even nadachten en overlegden, hoorden we de eigenaar tegen iemand anders zeggen:"Ok, dat is afgesproken, als u het contract tekent is het voor u!" Wij waren heel verontwaardigd, want we hadden toch een optie genomen? "Ach, na u hebben er nog zoveel gebeld, en die wilden allemaal een optie..." Ja ja, lekker zakendoen, dat wel. Maar dat huisje hadden we dus weer niet.

In Heverlee, daar stond een echt droomhuis! Op wandelafstand van Henri en Leda, niet ver van wandelpaden, veel natuur, een grote tuin... We gingen er een beetje vroeger naar toe dan het bezoekuur, dan zouden we het wel hebben. "Nee hoor, u was de negende beller, dus de andere acht hebben de eerste kans!" Oh nee, elke huisbaas heeft andere regeltjes. Nou, als we de negende zijn kunnen we het wel vergeten :-(

Theo reed na een vergadering nog even door Zaventem en zag ineens op de bovenverdieping op een raam, aan de zijkant van een huis, "te huur" staan. Hij belde aan, mocht rondkijken en had gelijk besloten. Hij reed naar huis, haalde mij op en hup, ik mocht ook kijken. En ja hoor, de buitenkant was lelijk, de binnenkant was klein, het kwam pas 1 juni vrij, wat bedoel je nou met: "Dit wordt ons droomhuis?" Tot ik buiten kwam... Een grote koer, met kasseien, alsof je in Zuid-Frankrijk was en een tuin... niet normaal meer! Ok, op de koer stond het onkruid kniehoog en in de tuin stond het gras anderhalf tot twee meter hoog, maar daar kon ik wel doorheen kijken, dat gaf niet! Op die manier zou het niet erg zijn om in dat saaie grauwe Zaventem te wonen... Alleen, 1 juni, kon dat niet veranderd worden? Nee, dat ging echt niet.

Nou ja, Henri en Leda hadden al een paar keer aangeboden dat we wel bij hun mochten logeren om een paar weken te overbruggen, maar twee maanden? Dat is veel... Ons oude huis in Putkapel was namelijk al verhuurd. Wij naar die nieuwe huurders gebeld, en gevraagd of ze er niet wat later in wilden. Nou, ok 1 mei kwam voor hun ook wel goed uit in plaats van 1 april, maar 1 juni, nee, dat werd te laat!

Tja, we wisten diep in ons hart dat het veel voordelen voor onszelf en voor de gemeente zou hebben als we in Zaventem zouden gaan wonen, dus, ok, het aanbod van Henri en Leda aangenomen. Mogen we dan toch een maand bij jullie logeren? We kregen daar een grote kamer, we namen ons eigen bed mee, ze hadden kasten voor ons leeggeruimd, maar toch was het natuurlijk behelpen. Al onze meubelen waren verdeeld over drie garages van lieve mensen die dat aan hadden geboden, Raksha mocht mee naar Henri en Leda, alles ok.

Na een week ging ik een week met Raksha naar Friesland, naar Tjipke en Francien. Gewoon om de maand wat korter te laten lijken en ook omdat het leuk was. Theo moest werken, dus die ging die week bij Johan in OM logeren. Henri en Leda zouden mij na een week in Friesland op komen halen. De ochtend van mijn vertrekdag, zei Francien ineens: "Kom, geef je was!" Ik vond het onzin, want ik kon toch bij Henri en Leda wassen? Nee, ze stond er op. Alles ging in de wasmachine en de droogtrommel, en ik heb het toen ook maar gelijk gestreken, want als we nou toch bezig waren...

's Middags kwamen Henri en Leda en na een bak koffie vertrokken we. "O ja," zei Henri, "we willen eens een andere weg uitproberen, een beetje binnendoor." Nou kan je mij van alles wijsmaken, want ik rijd sowieso zelf niet met de auto, maar ik ben ook nog eens altijd de weg kwijt. Ik was dan ook eigenlijk helemaal niet verbaasd dat we zomaar ineens langs de Kempervennen reden. Ons favoriete vakantieplekje in die tijd. Henri bedacht ineens dat hij wat folders wilde hebben, dus hij stopte en reed het vakantiepark in. Ik zei: "Laat mij er even uit, Raksha zit al keilang in de auto, dan ga ik even buiten het park met hem wandelen!" Lastig hoor, zo'n moeder, daar viel niet tegenin te gaan. Dus ik eruit en zij naar de receptie. Ik liep in het bos, en ineens begon het te regenen, niet gewoon, maar zoals het alleen in Nederland en België kan regenen! Bakken werden er over mij heen gegoten. Ik rende terug, zag gelukkig de auto van Henri en Leda aankomen en sprong er in. Helemaal doorweekt, met het vooruitzicht van minstens nog een uur in die auto te moeten zitten, werd mijn humeur er niet beter op...

"Hopelijk gaan we nu zo snel mogelijk naar huis," dacht ik. Toen zei Leda dat ze naar de wc moest. Henri reed het vakantiepark weer binnen en ik zuchtte eens diep. Het goot nog steeds verschrikkelijk, dus eigenlijk kon je geen hand voor ogen zien. Ineens werd de deur van de auto opengerukt en sprong er een kletsnatte man naast me in de auto :-o

"Theo!!! Wat doe jij hier nou????" Ik begreep er niets van. Theo zei een nummer tegen Henri, Henri keek op de bordjes en reed naar een bungalow. Theo pakte de sleutel en zei:"Kleed je nou eerst maar even om, je bent zeiknat!" Henri begon uit te laden, bakte nasi met saté voor ons allemaal en na het eten gingen Henri en Leda terug naar België! Theo had als verrassing een tweepersoonshuisje voor ons gehuurd, voor een week! Om de maand nóg korter te doen lijken!

Dat was leuk!!!!

De laatste week bij Henri en Leda vloog voorbij en voor we het wisten was het 1 juni en kregen we de sleutel van ons huis in Zaventem.

Nog een ander, niet onbelangrijk, detail: In die logeermaand organiseerde Erwin een Zaventem-wandeling voor onze gemeente. We begonnen bij OM, waar onze kerk op zondag samenkomt. Na twintig minuten waren we bij het huis waar wij zouden gaan wonen, wat ik al heel leuk vond, want we zouden dus echt op wandelafstand van de kerk komen te wonen. We liepen onze toekomstige straat uit, gingen de hoek om en.... Wow, we waren op het platteland :-o

Dat was leuk!!!!

We wonen nu bijna zeven jaar in Zaventem en het is het leukste gezelligste dorpje wat je je maar kunt voorstellen! Bij ons om de hoek begint het platteland en je kunt wandelen naar Nossegem, en nog verder naar Kortenberg enz. De mensen hier zijn vriendelijk en altijd in voor een babbel. Binnen een paar maanden kende ik hier meer mensen dan na negen jaar in Putkapel! En daar had ik ook honden hoor! Daar ging ik zelfs drie keer per dag wandelen, aangezien we geen tuin hadden...

Zaventem is leuk!!!!

Haha, en zelfs die parken vallen heel goed mee! Je kunt er echt wel langer in wandelen dan tien minuutjes! Vooral het Teletubbiepark, daar kun je nog genieten van reigers enal :-)

Maar het leukste was toch die verrassing van dat weekje Center Parcs!
Lang leve mijn desoriëntatie, dat ik helemaal niet door had hoeveel om het was van Tzum via de Kempervennen naar Heverlee :-)
Lang leve onze kinderen die ons gastvrij hebben ontvangen toen we geen huisje hadden!
Lang leve Theo, die die verrassing zo mooi verborgen had gehouden!
Lang leve God (mag je zoiets zeggen?) Die zo'n mooi cadeautje voor ons had toen we gehoorzaam waren en toch in Zaventem gingen wonen!

Als je goed kijkt op onderstaande foto, dan zie je een groen huisje en twee gele pinnetjes. Het groene huisje staat bij ons huis, het ene gele pinnetje is het voetbalveld, het andere gele pinnetje is het vliegveld. Tussen het voetbalveld en het vliegveld begint een wandelpad tussen de velden door. En als het noord-oostenwind is, kun je nog genieten van de dalende vliegtuigen ook! Zaventem rules!!!!

♥♥♥Verliefd♥♥♥

"Hoe kan dat nou, nee, na zo'n lange tijd ben je niet meer verliefd, dat gaat over in houden van en dat is helemaal anders..."

Dat zeggen ze, maar wij proberen daar altijd tegenin te gaan. En dan vind ik het zo moeilijk om onder woorden te brengen wat ik bedoel.

Op Facebook (hihi, ja op Facebook) kun je een dagelijks Woord van God krijgen. Niet een bijbeltekst, die krijg ik ook, van vele kanten, maar gewoon een wijs woord. Ik vind het frappant, want natuurlijk, ik krijg vandaag het 'woord' wat iemand anders morgen krijgt, en gisteren kreeg ik het 'woord' wat iemand anders overmorgen krijgt enz. enz., maar vaak zit er iets in, in het 'woord' van de dag. En gister ging het over verliefd zijn. Ik wil het hier even copy/pasten, want het brengt heel goed onder woorden wat ik bedoel met 'verliefd'. 't Is in het Engels, sowwy :-s


A successful relationship requires falling in love many times, always with the same person. Always with the same person, but deeper and deeper every time. Each time on a whole new level you together open in love and discover the truth of your beloved anew. There is no limit to the beauty of your beloved. If you think you've reached the end, stop generalizing.

En natuurlijk wordt hier ook de relatie met God bedoeld, maar het geldt zeker ook voor de relatie met je echtgeno(o)t(e)!!!

Jasper is toch een speciale :-)

Tja, al mijn honden waren dus altijd bang voor vuurwerk, ik heb het al eens gezegd. De een kroop onder ons bed, de ander kroop weg in de wc, maar bang waren ze allemaal! Maar Jasper niet. Nee, Jasper niet.

Toch was ik gisteravond een beetje bezorgd, je weet maar nooit. Hij wordt ook een dagje ouder, hij woont nu al dertien maanden bij deze angsthaas, je weet maar nooit.

We hadden gisteravond wat mensen op bezoek, en meestal als we bezoek hebben zitten we aan de grote tafel, gezellig te kletsen en wat te eten en/of drinken. Maar gisteravond was Oudejaar, dus we gingen iets anders doen. Via via hadden ze een PlayStation 2 geleend, met het spelletje SingStar. Het is een soort Karaoke, maar dan een wedstrijd in twee ploegen van vier. We hadden hiervoor de tv nodig, dus we zaten bij uitzondering in de living. Zo rond half twaalf kwam Jasper de kamer binnen, keek rond en begon te blaffen. Kroop achter mijn stoel en begon nog eens te blaffen. O o, dacht ik, hij is toch bang voor het vuurwerk...

Niet dus! Toen het twaalf uur werd, en wij allemaal opstonden om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen, slaakte hij een zucht van verlichting en ging heerlijk languit in de zetel liggen snurken. Hij was er niet meer weg te krijgen!

Hij was gewoon boos dat we zo lang in zijn slaapkamer waren blijven zitten! Meneertje wou naar bed, maar dat kon niet, want er zaten mensen op zijn bed. We hebben hem verder niet meer gehoord. Meneertje is nog steeds niet bang voor vuurwerk!

Zou hij de enige hond zijn die er niet bang voor is???

Vuurwerk...

Ik ben er bang voor... Echt waar! Altijd geweest!

Ik ben opgegroeid in Den Haag en daar konden ze er wat van.

't Is heel gek, want normaal stond ik met mijn neus vooraan als het op kwajongensstreken aan kwam, maar vuurwerk? Nee, dat heeft mij nooit kunnen bekoren.

Natuurlijk hielp het niet echt dat ik toen ik een jaar of twaalf was, een rotje (strijker?) in mijn nek kreeg. Gat in mijn jas, een stuk van mijn haar verbrand, brandwond in mijn nek, een oor dat het de volgende dag pas weer deed...

Nee, ik hou er niet van, en vanavond is het weer zover, bluh!

Gelukkig is het hier in de verste verte niet te vergelijken met Den Haag. Gelukkig niet. Maar toch wordt hier ook wel het een en ander afgestoken, en deze dame blijft dus binnen. Voor het eerst sinds meer dan veertig jaar ofzo zonder bange hond. Dat is wel gek! Al mijn honden waren tot nu toe vreselijk bang voor vuurwerk, maar Jasper kijkt niet op of om als hij een knal hoort. Nou maar zien dat ik mijn angst niet op hem overbreng. Ik zou dat kunnen, echt!

Als je meer wilt lezen over oud en nieuw, moet je hier even klikken, daar staat een verhaaltje van mij :-)

Mysterieuze griep

Onderstaand verhaal kreeg ik via via te pakken ik heb het letterlijk gekopieerd, zonder er ook maar iets aan te veranderen:

Zaaaaaaalig kerstfeest vandaag , en veel weerstand toegewenst ;-)Immanuel Boie

De dag is voorbij, je rijdt naar huis. Je zet je radio aan en hoort nog net een stukje van het nieuws over een klein dorpje in India waar een paar inwoners plotseling zijn overleden aan een soort griep waar nog nooit eerder iemand van gehoord heeft. Het is niet besmettelijk maar drie of vier mensen zijn dood, het is nogal interessant dus sturen ze er een paar internationaal beroemde dokters heen om dit te onderzoeken.Je denkt er niet meer echt over na maar zondag, als je thuis komt van de kerk, hoor je nog een radiobericht. Alleen deze keer zijn er geen drie maar 30.000 mensen overleden in dit specifieke deel ergens in de bergen van India. Het is op tv die avond; de nieuwszenders laten een stukje zien over mensen uit een ziektecentrum in Atlanta die erheen gaan want deze ziekte is nog nooit eerder gezien.Maandagochtend als je opstaat is het belangrijkste bericht van het nieuws. Maar nu is het niet alleen India meer, er zijn ook slachtoffers in Pakistan, Afghanistan, Iran, en voor je het weet hoor je het verhaal overal vandaan komen. Ze noemen het "de mysterieuze griep". De koningin van Nederland heeft haar volk opgeroepen te bidden voor die arme mensen maar iedereen vraagt zich af; hoe gaat dit aflopen? Dan maakt de president van Frankrijk een aankondiging die heel Europa doet schrikken. Hij sluit de grenzen van Frankrijk. Er mogen geen vluchten vanuit India, Pakistan of een van de andere landen waar deze ziekte is gezien in Frankrijk landen. Daarom kijk je die avond nog een beetje naar het nieuws. Je valt in slaap terwijl een huilende Franse vrouw wordt vertaald in het Nederlands; Er ligt een man in het ziekenhuis in Parijs die aan het doodgaan is door de mysterieuze griep. Het is in Europa.Paniek breekt uit.Zover al ze kunnen zeggen, zodra als je het hebt, heb je het een week voordat je erachter komt. Dan heb je vier dagen met vreemde symptomen. En dan ga je dood.Groot-Brittannië sluit ook zijn grenzen maar het is te laat. Ook in Groot-Brittannië liggen er al slachtoffers van de mysterieuze griep in het ziekenhuis.Binnen vier dagen is deze natie met een grote angst in aanraking gekomen. Mensen verkopen kleine gezichtsmaskers en hebben het over; "stel je voor dat het in ons land komt". Predikanten zeiden dinsdag op tv dat dit het oordeel van God is.Het is woensdagmiddag en je bent op een gebedsmiddag van de kerk om te bidden voor de slachtoffers van deze mysterieuze griep wanneer iemand schreeuwend naar binnen rent; "Doe de radio aan, doe de radio aan!!!!"Terwijl de kerk luistert naar de radio wordt het bericht gedaan; Er liggen twee slachtoffers met symptomen van de mysterieuze griep in het universitair ziekenhuis van Leuven. Binnen uren gaat deze ziekte het land door. Er zijn mensen die dag en nacht werken op zoek naar een geneesmiddel maar niks werkt. Ondertussen is de ziekte overal op aarde gezien.En dan, plotseling is er nieuws:"De code is gebroken. Er kan een geneesmiddel gevonden worden. Er kan een vaccin gemaakt worden. Het enige wat er nodig is, is het bloed van iemand die nog niet besmet is. Dus overal op aarde wordt er iets simpels gevraagd van de mensen; om naar een lokale plek te gaan en hun bloed te laten testen. Dat is het enige wat we van je vragen. Als je de sirenes hoort ga dan snel, stil en veilig naar het ziekenhuis of andere lokale plek waar normaal bloed afgenomen wordt."Die vrijdagavond wanneer jij en jouw gezin daar aankomen is er een lange rij. Iedereen wordt snel in de vinger geprikt en er wordt een labeltje bij gedaan. Er wordt je verteld dat je op de parkeerplaats moet blijven wachten op de uitslag, als je naam wordt geroepen kan je naar huis gaan en ben je dus ook besmet.Je staat daar met honderden mensen doodsbang en je vraagt je af wat er gebeurt en of dit het einde van de wereld is.Dan komt er een jonge man gillend uit het ziekenhuis die een naam gilt terwijl hij een naamkaartje vast heeft. Wat? Hij roept het nog eens en dan trekt je zoontje van vier aan je jas en zegt; papa, dat ben ik!Voordat je het weet hebben ze jouw jongen gepakt. "ho, wacht even, wat gaan jullie doen roep je" de arts zegt;" rustig maar, zijn bloed is puur". We willen zeker zijn dat hij de ziekte niet heeft of krijgt, hij heeft waarschijnlijk het goede type.Vijf intense en lange minuten later komen de dokters en verpleegsters huilend en elkaar omhelzend naar buiten. Sommige lachen zelfs. Het is een week geleden dat je iemand zag lachen. Een oude dokter komt naar je toe en zegt:" Dank u wel meneer, uw zoons bloed is schoon en puur en we kunnen een vaccin maken.”Het nieuws is snel ook op de parkeerplaats bekend, alle mensen daar schreeuwen en lachen en bidden en huilen. Maar dan pakt de grijsharige arts jou en je vrouw aan de kant en vraagt of jullie even mee willen komen. "We hadden ons niet gerealiseerd dat de donor een minderjarige zou zijn en we moeten uw handtekening op een formulier.Je begint met tekenen en dan zie je dat de hoeveelheid bloed dat nodig is niet is ingevuld. Hoe veel heeft u nodig?? Dat is wanneer de glimlach van de dokter wegvaagt en dat hij zegt: We hadden geen idee dat het een klein kind zou zijn, we waren niet voorbereid, we hebben het allemaal nodig!Maar kan hij geen transfusie krijgen?Als we puur bloed hadden… Dan deden we het. Kan je tekenen? Alstublieft? Na een moment van doodse stilte doe je het. Je mag nog even alleen met hem zijn voor ze beginnen.Kan jij teruglopen? Kan jij naar die tafel lopen waar hij op zit terwijl hij vraagt: papa?, mama? Wat gebeurt er? Kan jij zijn handen nemen en zeggen: "zoon, je moeder en ik houden van je en we zouden nooit wat met je laten gebeuren dat niet hoefde te gebeuren, begrijp je dat?"En wanneer de oude dokter terugkomt in de kamer en zegt "sorry, we moeten beginnen, mensen over de hele wereld zijn aan het doodgaan." Kan jij weggaan?Kan jij weglopen terwijl hij vraagt: papa? Mama? Papa? Waarom heb je mij verlaten?En dan een week later wanneer de herdenkingsdienst plaats vind en sommige mensen blijven in bed liggen, nemen niet eens de moeite om te komen, sommige komen niet omdat ze naar het meer gaan voor een picknick, en sommige komen met en schijnheilige glimlach op hun gezicht en doen net alsof het hun wat kan schelen. Je zou willen opspringen en roepen: "MIJN ZOON IS VOOR JULLIE GESTORVEN, KAN HET JULLIE DAN NIKS SCHELEN?!"Is dat wat God wil zeggen?MIJN ZOON IS ALS KLEIN MENSJE GEBOREN OM ALS VOLWASSENE VOOR JULLIE ZONDEN TE BOETEN, WETEN JULLIE HOEVEEL ME DAT KAN SCHELEN??!!

Gezegend Kerstfeest

Windows

Ha, dit gaat over 'ramen'! Hoe misleidend kan een titel zijn, terwijl hij toch juist is :-)

Als kind woonde ik op een appartement, vierhoog, onder het platte dak. (Aan het randje van Den Haag en aan de overkant van onze straat begon het platte land van Wateringen, dus jullie hoeven geen medelijden met me te hebben hoor. Ik kon schaatsen zoveel als ik wou en ik wist hoe een koe er uit zag :-) Maar daar gaat het nu niet over!)

We woonden dus op de hoogste verdieping en in de zomer was het vreselijk warm. Maar het raam van onze slaapkamer bleef dicht :-( Hoe mijn zus en ik ook smeekten, nee, het raam bleef dicht. Die nachtlucht is niet goed, daar word je maar ziek van...

Toen ik dus met Theo trouwde, en hij het raam 's avonds openzette, vroeg ik me af hoe hij het in zijn hoofd haalde :-o Met het raam open slapen? Dat doe je toch niet als normaal denkend volwassen mens... Dat je als kind daarom kon zeuren, ok, maar een volwassen mens? Het was trouwens februari toen wij trouwden :-)

Nou ja, hij zei dat hij hoofdpijn kreeg als het raam dicht ging, dus ik gaf maar toe hè, ik zou dan wel zien of ik kou vatte.

Niet dus.

En zo langzamerhand begon ik het te waarderen, en uiteindelijk wou ik zelf ook niet anders meer... Zelfs in Canada, waar we temperaturen van - 20° C en lager nog hebben meegemaakt, sliepen wij met ons raam open :-o

Ik vroeg me af of we de enige mensen op de wereld waren, die met dit weer het raam open lieten en wat doe je als je iets wil weten? Juist ja, je vraagt het op Facebook. Nou moet ik zeggen dat de meningen verdeeld zijn, maar gelukkig hebben er al drie mensen gereageerd die ook nog steeds met hun raam open slapen, ondanks de vriestemperaturen :-)

Wij hebben wel een elektrische deken sinds twee jaar, dat wel. Mijn bedje mag lekker warm zijn. Maar de lucht, die moet fris en koel zijn.

FW

Dit mailtje kreeg ik vanmorgen van iemand, en ik vind het té grappig!


"Hallo allemaal,

Omdat we het einde van het jaar 2009 ingaan, wil ik iedereen hartelijk bedanken voor al die e-mails die jullie me hebben doorgestuurd.

Ik bedank alvast iedereen die me de mail heeft gestuurd over die rattenpis in de lijm van enveloppen, want nu moet ik telkens een natte spons gebruiken bij iedere brief die ik wil dichtplakken.

Ik heb ook geen spaargeld meer, omdat ik alles al heb weggeven aan dat zieke kindje - dat jullie blijkbaar ook allemaal al jaren kennen - en dat al voor de 1.387.258ste keer aan het doodgaan is in het ziekenhuis.

Maar dat zal gelukkig vlug veranderen, wanneer ik die 15.000 dollar zal ontvangen van Bill Gates en Microsoft, omdat ik heb meegedaan aan hun speciale emailprogramma.

En ook van die oude bankbediende uit Nigeria die 7.000.0000 dollar met mij wil delen, omdat er een naamgenoot van mij plotseling is overleden door een auto-ongeval.

Ik hoef me ook geen zorgen meer te maken over mijn verloren zieltje, want - dankzij jullie - zorgen voortaan 363.214-engeltjes voor mij.

Ik heb ook geleerd, dat mijn gebeden alleen verhoord zullen worden als ik mijn e-mails binnen 5 minuten doorstuur naar minstens 7 vrienden en vooraf een wens doe.

Ik drink ook geen Coca Cola meer, omdat dit geldstukken kan oplossen en harde WC-vlekken verwijdert.


Ik zal voortaan ook geen pompstation binnenrijden, zonder een vriend mee te nemen die een oogje in het zeil houdt terwijl ik aan het tanken ben, zodat er geen seriemoordenaar de kans krijgt stiekem op mijn achterbank te kruipen.

'k Ben ook op mijn hoede als ik in een winkelcentrum binnen stap, want met die gratis proevertjes kunnen ze mij drogeren en bestelen.

Ik neem ook geen telefoons meer op, want iemand zou mij kunnen vragen om '#198#' in te toetsen, met als gevolg een gepeperde factuur waarop een groot aantal telefoontjes naar o.a. Jamaica, Oeganda, Singapore en Oezbekistan staat vermeld.

Als je deze mail nu niet doorstuurt naar 144.000 vrienden binnen de volgende 10 minuten, zal een grote vogel op je kop landen, met een acuut diarreeprobleem en zullen alle strontvliegen van de dichtstbijzijnde varkensfokkerij op je rug komen zitten.

Trouwens.... Wist je dat een Zuid-Amerikaanse geleerde na diepgaand onderzoek heeft ontdekt, dat mensen met een laag IQ en die onvoldoende aan hun trekken komen met seks, altijd hun mails lezen terwijl ze de muis van hun computer blijven vasthouden?


Je hoeft je hand nu niet meer van de muis af te laten; het is toch al te laat...

Blijf vooral doorgaan met lachen en ontvang de groetjes van mij"

I ♥ tienertjes

Dit is een paar jaar geleden gebeurd, maar het blijft leuk.

Tiener: "Reinie! Luister jij naar de weersvoorspelling? Dat is occult! Wij mogen de toekomst niet voorspellen!"

Ik: "Maar allez, dat is toch op wetenschappelijke basis, da's dan toch niet occult?"

Tiener: "Puh, de evolutietheorie is ook op wetenschappelijke basis, en daar geloven we toch ook niet in!"

2314

Zaventem, 12 juli 2314

“Pa, kom eens zien! Ik heb hier een code gevonden, waarmee je oude websites kunt lezen! Wist je dat er aan het begin van de eenentwintigste eeuw een Evangelische Gemeente in Zaventem was?”

Peter begon enthousiast aan zijn vader te laten zien hoe mensen vroeger een website bijhielden van dingen die ze aan het doen waren. Tja, eigenlijk vond vader het nogal saai, een hoop informatie waar je helemaal niks mee kon, tot ze op Picasa kwamen, en foto’s zagen.... Toen werd het wat interessanter...

Peter maakte een verslagje van wat hij had gezien. Hij deed nog wat opzoekingen, via andere oude archieven, die via zijn speciale code terug te vinden waren. Eerlijk gezegd begreep hij zelf niet helemaal hoe die Gemeente in elkaar stak. Op de adressenlijst stonden 165 namen. Ok, daar zullen de kinderen bij geteld zijn, dat begreep hij wel. Maar elke zondag stonden daar 120 stoelen. Hoe deden ze dat? Hadden ze beurtrollen? Mocht niet iedereen elke zondag komen? Wat gek, wat deden die andere mensen dan, als ze niet naar de dienst kwamen? Even verder kijken, er werden van die e-mails rond gestuurd, die in die tijd normaal waren. Soms werden er mensen gevraagd om iets te doen, zondagsschool of voordiensten of zoiets, helpen bij een actie in een ander dorp, vrijwilligers voor een bijbelschip of zoiets en dan kwam er één antwoord? Oh kijk, hier antwoordden er een keer twee... Hoe antwoordden al die andere mensen dan? Ah, natuurlijk in die tijd communiceerden ze ook met telefoons, dus die andere mensen belden dan natuurlijk op om hun diensten aan te bieden...

Ok, op zondag hadden ze een soort dienst, af en toe kwamen er kleine groepjes in huizen samen, soms om te eten, soms om koffie te drinken, soms om de bijbel te bestuderen... Jammer dat er van al de andere dagen van de week geen verslagjes of foto’s waren... Er moet toch veel meer geweest zijn. Het kon toch niet zijn dat de christenen elkaar in die tijd maar één of twee keer per week zagen? Ze mochten toen toch nog gewoon openlijk samenkomen? Jammer, Peter kon niet veel evangelisatie-materiaal terugvinden. Hoe zouden ze dan de mensen van het dorp bereikt hebben? Toen Peter verder bleef zoeken, was hij helemaal teleurgesteld. Hij schrok er van, met wat voor dingen de christenen bezig waren in die tijd! Ze hadden zoveel vrijheid, zoveel middelen, zoveel kansen om het evangelie te verspreiden, en wat deden ze? Ze maakten wat ruzie met elkaar, vonden dat het anders moest, vonden die te ‘postmodern’ wat dat dan ook mocht betekenen, (ze wisten het zelf blijkbaar ook niet helemaal) en die ander was juist veel te calvinistisch, daar konden ze echt niet mee samenwerken. Die? Die was toch veel te jong? En die andere? Nee hoor, veel te oud. Waar hielden ze zich mee bezig? Hun werk, dat vonden ze belangrijk. Natuurlijk, Peter begreep best dat de mensen bij een baas gingen werken, christenen mochten toen nog gewoon gaan werken en dingen kopen in de winkels van de niet-christenen en zo, dus dat leek wel normaal, maar dat werk boven God stellen? Dat werk belangrijker dan de gemeente vinden? Daar begreep Peter niks van....

Waar waren ze mee bezig in die tijd????

Je moet weten dat in het jaar 2314 België geen christelijk land meer was. Godsdienst was verboden. Geen kerk of moskee stond er nog, alles was afgebroken... De christenen kwamen stiekem bij elkaar, elke avond. Soms bij die, dan eens bij die en als iemand niet kwam opdagen, zaten de anderen met schrik naar elkaar te kijken en vroegen zich af: “Zou hij ziek zijn? Of.... veel erger, zou hij opgepakt zijn?”

Ja, de eindtijd was in volle gang en kerken waren er niet meer! Openlijk over Jezus vertellen aan iemand anders kon je dood betekenen. Werken voor een baas kon je vergeten als christen en in winkels kopen kon alleen maar als je het teken van het beest had, en dat kregen ze niet...

Peter begreep er niks van... Waarom deden die christenen in 2009 zo raar? Zo weinig? Zo onregelmatig?

En deze ook ja!

Maar deze is niet zo schattig als die andere twee filmpjes natuurlijk :-p

Op deze filmpjes moet zoveel mogelijk geklikt worden! Het is voor een prijs te winnen :-)

Mag dat?

Mag je zomaar iets wat je zelf niet kunt verklaren in de bijbel een antropomorfisme noemen? Gewoon omdat je graag met moeilijke woorden gooit, mag het dan? En als andere mensen dan andere stukjes uit de bijbel op een eigen manier interpreteren, hen ketters noemen? Mag dat?

Nou ja, ik vind het eigenlijk wel een mooi woord, en als ik het over Jaspers hoofd heb, of vroeger over Raksha's gezicht had, dan zijn dat dus ook antropomorfismen en dan vind ik het zelfs een leuk woord :-)

Mensen die vanmorgen niet dezelfde preek hebben gehoord als ik, begrijpen waarschijnlijk niet waar het over gaat, maar de rest wel :-p

Gebed

Het onderstaande gebed is van een onbekende, maar ik kreeg het via Facebook van Henri.

Henri wil je uitdagen om dit gebed voor jezelf uit te printen, naar een stille hoek te gaan en het gebed zin voor zin hardop te lezen. Pauzeer bij elke zin en denk na over mogelijke situaties in je eigen leven waarin je daar schuldig aan bent. Belijd die houding aan God en vraag Hem om je te bevrijden van dit denken en doen. Ga dan verder naar de volgende zin.

Als we dit gebed dagelijks zouden kunnen bidden, zou er heel wat veranderen. En dat is wat Paulus volgens mij bedoelde toen hij aan de Romeinen zei: "Wees hervormd in uw denken". Niet een nieuw religieus systeem, maar een diepe, werkelijke verandering van het hart.


O Jezus, zachtmoedig en nederig van hart, hoor mij aan.

Bevrijd mij, Jezus, van het verlangen geliefd te worden,
van het verlangen verheerlijkt te worden,
van het verlangen geëerd te worden,
van het verlangen geprezen te worden,
van het verlangen verkoren te worden boven anderen,
van het verlangen geraadpleegd te worden,
van het verlangen goedgekeurd te worden.

Bevrijd mij, Jezus, van de angst vernederd te worden,
van de angst geminacht te worden,
van de angst een berisping te ondergaan,
van de angst vergeten te worden,
van de angst uitgelachen te worden,
van de angst onrechtvaardig behandeld te worden,
van de angst veracht te worden.

En Jezus, verleen mij de genade om te verlangen dat men anderen meer liefheeft dan mij.
Dat men anderen meer waardeert dan mij.
Dat anderen meer aanzien in de wereld zullen genieten dan ik.
Dat anderen gekozen worden, en ik opzij gezet word.
Dat anderen geprezen worden, en ik onopgemerkt blijf.
Dat men te allen tijd aan anderen de voorkeur geeft.
Dat anderen heiliger mogen worden dan ik, als ik maar zo heilig word als nodig is.
(gebed overgenomen uit het boek "Honger naar Echtheid" van George Verwer, 1988)

Een beetje genant :-)

Ik heb dus een ontstoken voet. Jaahaa, dat weten alle Facebookers al, want ik doe niet anders dan zeuren en klagen. Maar ik heb er een grappig (?) verhaaltje over.

Gisteravond moest ik gelijk na het eten naar de dermatoloog en ik wou daar niet met een verbandje aankomen wat er al de hele dag op zat. Dus om vijf uur even naar de badkamer, voet gewassen, wond schoongemaakt, nieuw Iso-Betadine-compress erop, schone sokken aan. Alles helemaal feng shui :-)

De dermatoloog knipt mijn verbandje er af, kijkt naar mijn wond en plukt er twee lange zwarte Jasper-haren af! WAAAAAAH. Lekker hygiënisch hè.

Ze kon er nog mee lachen, ze zei dat hondenharen nou eenmaal overal inkropen. Pfff, ik voelde me wel stom :-/

Witte eend :-)

Henri en Leda gingen trouwen. Ze wilden als trouwauto een witte eend. We wisten dat meneer Pretorius van de ETF een witte eend had en via via vroegen we of die eend geleend kon worden. Nee, jammer maar helaas, meneer Pretorius was niet in het land in november, hij was naar Zuid-Afrika, dus dat ging niet...

Ok, Johan en ik gingen op eendenjacht. Normaal zijn wij tegen jagen, maar voor zo'n bruiloft moet je soms eens van je principes afstappen hè :-) We wisten een tweedehands eenden-dealer, en we gingen daar eens een kijkje nemen. Geen witte eend te zien, maar die meneer wist wel mensen die mensen kenden met een witte eend, en daar konden we misschien eens naar bellen, maar het was nogal vaag. Toch dat telefoonnummer maar aangenomen en weer weggereden.

Hé, wat zagen we daar rijden naar de andere kant? Een zwart met witte eend. Ok, het was geen witte eend, maar ja, een kniesoor die daar op let hè! Johan maakt een U-turn, midden in het drukke spitsuur, en wij beginnen die eend te achtervolgen. Het was nogal druk, en er reden een paar auto's tussen ons en die eend in, dus we konden geen teken geven of ze wilden stoppen. Dus wij bleven maar achtervolgen en achtervolgen en ineens, wat zien we daar rijden naar de andere kant? Een spierwitte eend! Een spierwitte eend! Niet te geloven! Dus, Johan maakt weer een U-turn, midden in het drukke spitsuur en we beginnen die eend te achtervolgen :-) We kwamen op wat stillere weggetjes, en die vrouw begon te beseffen dat we haar aan het achtervolgen waren. Op een bepaald moment zette ze haar auto aan de kant en wij stopten er achter. Ik zei tegen Johan: "Ga jij maar uitleggen, want ik, met mijn Hollandse accentje, dat komt niet goed!" Johan zei: "Ga jij maar, want ik, met mijn imponerende verschijning, dat komt niet goed!" Ok, dus maar samen uitgestapt. De vrouw stapt ook uit en het blijkt een Hollandse te zijn, die zich niet ergerde aan mijn accentje, en grote kerels gewend was en dus niet bang voor Johan was :-) Wij beginnen uit te leggen wat we wilden, dat het voor de trouw van onze broer/zoon was enz. De vrouw viel ons in de rede en zei: "Sorry, deze auto is niet van mij, en de eigenaar is in Zuid-Afrika, dus dat vind ik wel moeilijk..." Onze monden vielen open en tegelijk zeiden wij: "Is die van Pretorius?"

Nou, het was uiteindelijk heel makkelijk geregeld allemaal. De eend mocht geleend worden en Henri en Leda hadden hun witte eend voor hun trouw.

Het enige wat er ook nog even bij verteld moet worden, is dat toen de vrouw weg reed, wij om ons heen keken en geen flauw idee hadden waar we waren. We stonden in the middle of nowhere op een stil landweggetje waar we nog nooit geweest waren :-) We zijn geloof ik toch weer thuis geraakt :-)

By the way, Henri en Leda zijn vandaag 7 jaar getrouwd :-)

Echt lelijk aan de voorkant hoor!

Ik had op mijn vorige verhaaltje ook een foto van de lelijke voorkant van ons huisje gezet, maar die foto was zonder het te melden weggewandeld. Ik weet niet waarom, want ik heb altijd ruzie met foto's op mijn blog, dus we praten niet meer met elkaar. Hier dus een foto van de lelijke voorkant :-) En dat tuintje is by the way 80 x 20 meter² :-)


En die vlag is de vlag van Costa Rica, want die foto is tijdens de WK voetbal in 2006 getrokken tijdens een wedstrijd van Costa Rica :-)

Ik weet trouwens niet of je het op de foto kunt zien, maar de gevel heeft dus zo'n nepbaksteentjes aan de voorkant, van een halve cm, die er in platen tegen aan zijn geplakt! Als dat niet lelijk is, dan weet ik het ook niet meer :-p

Droom

Een mens moet kunnen dromen...

Wat mijn droom is? Ha, dit huis hè, waar we nu wonen.

Het lijkt een lelijk oud boerderijtje, maar voor ons is het het zaligste huis van de hele wereld!

Onze grote koer, waar je zelfs nu nog heerlijk in de zon kunt zitten, zalig beschut uit de wind...

Het grote afdak met bar en lange tafel waar je wel met vijftien mensen aan kunt eten...

Die supergrote tuin, waar honden en kinderen en tieners zich heerlijk kunnen uitleven...

De buurt waar we wonen is ook heerlijk. De deur uit, drie minuten stappen en je bent op het boerenland, waar alle honden uit de buurt gaan wandelen met hun baasjes. Of die baasjes gaan met hun hond wandelen, dat zou ook kunnen...

De kleine living, de kleine eetplaats, de ouderwets ingerichte keuken, de piepkleine badkamer, de ijskoude slaapkamers (het raam van onze kamer moet zomer en winter, dag en nacht openblijven, anders druipen de muren van het vocht) de ontzettend, belachelijk gewoon, kleine wc waar je geeneens met goed fatsoen kunt zitten als je de deur dicht doet, al die dingen nemen we er voor lief bij. We leven van maart tot oktober buiten, dus die paar wintermaandjes overleven we ook wel....

Nou over mijn droom: Er komt iemand langs, die ziet hoe gezellig het hier is en zegt dan verbaasd: "Wat? Huren jullie dit? Is dit niet van jullie zelf? Hier, hier is genoeg geld om het te kopen." En dan is het van ons, en hoeven we nooit meer bang te zijn dat we uit ons droomhuisje moeten :-)

Een mens moet kunnen dromen....

Raksha (in memoriam)

Ik ga proberen het te vertellen. Je hoeft het alleen maar te lezen als het je echt interesseert, en niet uit beleefdheid tegenover mij. Het is een droevig verhaal. Hier kun je lezen over de geboorte van Raksha en nu zal ik dus proberen uit te leggen hoe het verder is gegaan... Ik ben gewend om over een hond in de 'hij'-vorm te praten, maar Raksha was nou eenmaal een teefje, dus ik ga proberen 'zij' te zeggen :-)

In haar autobiografie kun je lezen dat het een superdruk maar ontzettend lief hondje was. Een echte allemansvriend, maar oh, zo gehecht aan haar eigen volk! Zo is ze haar leven lang eigenlijk gebleven. De laatste jaren had ze wel last van heupdysplasie en daardoor werd ze toch wel iets kalmer, maar het lieve vrolijke karakter heeft ze tot het eind toe gehad.

Ze is in haar leven toch wel een aantal keren door andere honden gebeten (Mops, NewFoundlander, Kooiker, Beagle, Border Collie en twee keer door een Labrador), maar ze heeft nooit, maar dan ook nooit terug gebeten. Als ze aan de lijn was en een hond gromde of kefte, gromde ze terug, maar als een hond echt beet, draaide ze haar kop om... En als ze los was speelde ze met alle honden! Twee van haar beste vrienden waren Staffords :-)

Ok, ik kan eindeloos door blijven gaan over hoe lief en hoe zacht ze was, maar dan word ik vervelend. Toch nog even zeggen dat het me goed deed om op Facebook te lezen dat er veel mensen normaal bang voor honden waren, maar niet voor Raksha! Eén persoon noemt Raksha: "Hond Waar Niemand Bang Voor Was". Ook hier op het dorp vonden veel mensen haar lief en wordt ze gemist. Iemand begon op straat te huilen, toen ik vertelde dat Raksha dood was...

Genoeg daarover!

Vrijdagavond wou ze haar kauwstokje niet, zaterdag heeft ze niet gegeten, maar was ze verder gewoon vrolijk. Johan was hier met Sunrise aan het oefenen en ze liep gezellig tussen al het lawaai aan de muzikanten te snuffelen. Ze kende ze niet allemaal, dus moest er even kennis gemaakt worden.... Dus over dat niet-eten maakten we ons eigenlijk geen zorgen, dat gebeurde wel eens vaker.

Zondagochtend is ze nog vrolijk mee gaan wandelen. Ze heeft nog met Mushka en Pukkie gespeeld en Lassieke bang gemaakt met haar wilde gedrag, niks aan de hand.

Zondagnamiddag werd ze stil en ging in de tuin liggen, een beetje afgezonderd. Dat vonden we raar, ze wou altijd bij de mensen zijn, waar wij waren, was Raksha. 's Avonds werd het erger, ze ging verder de tuin in en lag heel zielig te kijken. Er waren wat vrienden op bezoek en toen ze naar huis gingen stond ik te huilen en zijn ze echt afscheid van Raksha gaan nemen. Zondagavond zijn Johan en ik dan met haar naar de dierenarts gegaan. We hadden echt het gevoel dat ze afscheid aan het nemen was en niet meer verder wou leven. De dierenarts constateerde wel gelijk een hartprobleem, maar ook een fikse keelontsteking. Voor de zekerheid heeft ze ook bloed afgenomen en onderzocht. Dat bloed zag er vreemd uit, heel donker, bijna zwart. En het stolde al in het buisje. Toch het bloed onderzocht en dat leek redelijk normaal. Voor zover ze het kon zien, want door de stolling waren de waarden natuurlijk wat gestoord. Ik helemaal blij naar Theo gebeld, dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, alleen maar een keelontsteking en een probleem met haar hart. Ze kreeg een spuitje met antbiotica en cortisone, voor de zwakheid in de rug en poten en voor de keelontsteking. Opgelucht gingen we naar huis.

Die opluchting duurde niet lang. Raksha is nog zelf naar boven gekropen, ik moest wel haar achterpoten ondersteunen, maar op haar voorpoten kroop ze verder. 's Nachts begon ze over te geven en kreeg ze het wat benauwd. De volgende dag werd het steeds erger en om de beurt gingen Theo en ik met een kommetje water de tuin in om te zoeken waar ze nou weer lag. Ze kroop dan nog wat verder van ons weg. Precies of ze ons niet lastig wou vallen....

Toen Johan uit zijn werk kwam zijn we met ons drieën naar de dierenarts gereden en de dierenarts schrok ook, dat het zo snel achteruit was gegaan had ze totaal niet verwacht :-(
We hebben haar mand op de tafel gezet en daar heeft ze haar laatste spuitjes gehad.

Naam veranderd....

De meesten van jullie weten dat Raksha afgelopen maandag is gestorven. (Kijk anders even op Facebook bij mijn profiel) Ik ga hier later wel eens wat over vertellen, nu ligt het nog een beetje te gevoelig voor mij. Ik heb de naam van mijn blog veranderd, omdat ik mijn Google-account wou veranderen en ik hoop dat ik het nu goed gedaan heb. Ik vind het (vooral voor mezelf) nogal pijnlijk om uit naam van Raksha op andere mensen hun blog te reageren en ik hoop dat dat nu dus voorbij is. Johan, ik ga even op jouw blog reageren, dan weet ik zeker dat het veranderd is.

Hap - Slik - Weg - lol

Meer dan een maand ben ik twee keer per dag aan het worstelen met mijn lieve Jaspertje om zijn medicijnen bij hem binnen te krijgen en binnen te houden. Meer dan een maand! Twee keer per dag! 's Morgens een rode capsule en anderhalve gele tablet, en 's avonds nog een keer anderhalve gele tablet. Jasper heeft namelijk behalve zijn oogproblemen (lees hier ) ook nog eens huidproblemen. Hij krabt zich helemaal kaal onder zijn oksels en moet hiervoor twee verschillende soorten antibiotica slikken.

Die rode capsule was het moeilijkste, omdat die gelijk aan zijn gehemelte vastplakte en uiteindelijk kleverig en al op de grond viel, ik pakte hem dan op, stak hem weer in zijn mond, en dit herhaalde zich dan een paar keer, tot hij eindelijk doorslikte. Geluk dat ik zoveel rode bloesjes heb :-) Maar daar had Leda een oplossing voor: "Maak de capsule open, doe de inhoud op een plakje worst, vouw dit plakje dicht en geef het hem zo." Zo gezegd zo gedaan, dat lukte inderdaad. Of het mag of niet van de dierenarts weet ik niet, dus hopelijk leest hij dit niet :-s

Maar nu nog die gele. Mond openwringen, pillen achterin de keel, so far so good. Mond dicht houden, met twee handen, want het is dus een Berner Sennentje van 50 kg hè. Ja, hij slikt, handen weg: lap, ofwel de hele, ofwel de halve ligt op de grond, ofwel allebei. Opnieuw beginnen en nog eens en dan nog eens, tot hij met een diepe zucht eindelijk alles doorslikt. Ondertussen is mijn rug gebroken, mijn geduld op enzovoort en dan begint nog het gedoe van kammen met één hand aan zijn halsband, zodat hij niet kan ontsnappen om aan zijn ogen te krabben, eten en drinken met één hand aan zijn halsband enz.

Alles geprobeerd, de gele pillen in een stukje vlees, in een plakje worst, nee, lukt niet. Eerst iets lekkers in zijn mond, en terwijl hij daarop aan het kauwen is, vlug die pillen erbij, nee, lukt niet. Wel zere vingers, want een kauwende hond moet je niet in de bek kijken, laat staan je vingers in zijn bek steken. Maar kom, de Mexicaanse griep is erger.

Nou had Johan vandaag brood over van zijn werk. Brood met worst. En hij zei: "Doe het daar eens tussen, misschien lukt dat?" Ik zuchtte eens en zei:"Ja hoor, vast wel!" en schudde mijn hoofd. Toch maar geprobeerd, en, je raadt het al:

Hap - Slik -Weg!
LOL

De jeugd van tegenwoordig...

'De jeugd van tegenwoordig houdt van luxe, ze heeft slechte manieren, veracht alle gezag, heeft geen respect en praat wanneer ze zou moeten werken.' Je weet toch wie dat zei en wanneer hè? Juist ja, Socrates in de 5e eeuw voor Christus. En gelijk had hij, tjongejonge, die jeugd van tegenwoordig? Pffff...

Ik zal jullie eens iets vertellen over een van 'mijn' tieners. Niet normaal meer!

Vandaag is de opening van het nieuwe seizoen in onze kerk. Dat wordt heel feestelijk gedaan, met een gezinsdienst en een liefdemaal na de dienst. Bij ons betekent een liefdemaal dat iedereen thuis iets klaarmaakt (iets meer dan hij/zij zelf op kan, zodat er genoeg is voor mensen die niks bij hebben) en dat wordt in de kerk dan op grote tafels gezet en iedereen mag eten wat hij wil.

Een van de tieners vroeg mij wat ik ging maken en ik zei:"Ik ga niet, want ik wil Jasper voorlopig niet alleen laten, hij is al zo zielig met zijn kap enzo! En? Wat ga jij maken?" Ze zei dat ze amandelcake ging bakken met een laagje chocola, en ik zei toen dat ik het jammer vond dat ik dat niet zou proeven. "Oh, ik kom je dan voor de dienst wel een stukje brengen!" zei ze.

Nou vind ik het eigenlijk helemaal niet zo erg dat ik niet kan gaan vandaag, want het is tegelijkertijd ook de opening van het zondagsschooljaar en alle kinderen mogen dan naar voren komen met hun 'nieuwe' leiders. De leiders worden dan vriendelijk verzocht hun speciale Spoorzoekers t-shirt aan te trekken. En, je raadt het al: ten eerste vind ik het sowieso vreselijk om naar voren te komen, maar ten tweede heb ik helemaal niet zo'n t-shirt. Zie je mij al in een t-shirt? Ikke niet :-p

Al bij al was ik dus helemaal niet zo zielig vanmorgen, maar om twintig voor tien ging de bel, en wie stond daar voor de deur? Juist ja, die lieve tiener, met een heerlijk stuk gebak, zodat ik bij de koffie wat lekkers heb, als zij allemaal van hun liefdemaal zitten te genieten en ik zielig alleen thuis ben. Wat een schat hè!

Die jeugd van tegenwoordig toch...
Pffff...

Ps Ik ga stoppen, want het is koffietijd :-)

Jasper

Jasper is onze Berner Sennen, dat weten jullie. Hij heeft eigenlijk vanaf zijn geboorte problemen gehad met zijn ogen. Allerlei zalfjes en druppeltjes en huismiddeltjes geprobeerd, niets hielp, de ogen waren elke keer weer ontstoken. Wat bleek? De onderste oogleden krulden naar binnen, waardoor zijn wimpers dus in zijn ogen prikten. Drie jaar geleden hadden we een financieel meevallertje en we besloten om Jasper te laten opereren. Gelukkig was er zelfs iemand die er aan mee wou betalen, ze gaf zomaar 50 Euro! In totaal, vanaf de eerste afspraak tot en met de nazorg, kostte het ons toen meer dan 600 Euro. Hij was toen drie jaar oud. Ok, een operatie: Zo gezegd zo gedaan, maar dan, na de operatie... Eerst een lijdensweg van twee weken met een grote lampenkap op de kop en daarna maar hopen dat het genezen was. In eerste instantie leek dat ook wel zo, maar na een jaar ofzo begon de ellende opnieuw. Dat kwam waarschijnlijk omdat zijn ogen al beschadigd waren. Dachten we. Nu kwamen we in juli voor het eerst bij een andere dierenarts, David van Akuut in Kortenberg. We waren gelijk zeer tevreden over deze praktijk, maarrrrr... het eerste wat de dierenarts vroeg, was: "Hoe lang zijn die ogen al ontstoken?" Ik legde uit van zijn operatie en dat de ogen waarschijnlijk al beschadigd waren. Hij keek even en zei:"Het is weer precies hetzelfde, de oogleden zijn weer helemaal naar binnen gekruld. Ik zuchtte en zei dat we ons een nieuwe operatie echt niet konden veroorloven. Hij schrok van de prijs die we betaald hadden en zei dat het bij hem tussen de 250 en de 300 Euro zou kosten. We zouden er over nadenken. Thuis overlegd. Niet alleen met Theo, maar ook met Johan en met Henri en Leda. Uiteindelijk was onze conclusie dat we het arme beest zo niet konden laten lopen. Theo en ik naar de goeie nieuwe dierenarts om een afspraak te maken. De eerste schrik kwam bij het afrekenen. Die afspraak moesten we niet betalen :-o. Nu, gisteren is hij dus geopereerd, en de tweede schrik kwam bij het afrekenen. Hij had 250 Euro gezegd, maar hij had maar 210 Euro gerekend, omdat we al zoveel problemen met die hond hadden... Die man heeft een standbeeld verdiend!!!!



Nu nog even het ochtendritueel van de komende twee weken, vandaag dus begonnen.
Eerst de twee hondjes uitlaten, Jasper met kap op, want anders gaat hij gelijk met zijn kop in het gras wrijven. Dan Jasper thuisbrengen en met Raksha de krant halen. Maar dan begint het. Kap af bij Jasper, hem heel goed vasthouden aan zijn halsband anders gaat hij krabben. Zalf in de ogen (dat is hij al zo gewend, dat dat niet zo moeilijk is), maar dan, de dagelijks erger wordende vechtpartij om zijn medicijnen voor zijn huidontsteking binnen te werken. Nu is dit nog moeilijker geworden, omdat ik heel goed op zijn ogen moet passen, dat ik daar niet aan kom. Samen met Theo en een hele hoop zweetdruppels, lukt het dan om die pillen binnen te krijgen. Dan, terwijl ik hem aan zijn halsband vast houd, maakt Theo de kap aan de binnenkant schoon, na één nacht was dat al hard nodig. Dan geven we hem eten, terwijl ik de halsband nog steeds vast houd. Dan de kap weer op. Pffff, effe rust, tot we denken dat hij weer dorst heeft, dan moet de kap er weer af. Wil iemand mijn hondje lenen voor een paar weken?

Vakantie

Ik ga geen uitgebreide beschrijving geven van de vakantie, maar gewoon een paar opmerkelijke ontmoetingen vertellen...


*Mevrouw Mug(ik neem hierbij aan dat het 'mevrouw' was, want ze was zwanger, en het was een gristelijk vakantieoord)
We hadden in onze chalet een wel zeer bijzondere mug! Ze zeggen dat een kat negen levens heeft, nou, deze mug had er meer, ik ben er zeker van! (Of zouden er stiekem elke keer nieuwe muggen binnen zijn gekomen?)










*De tortelwesp (of was het nou toch gewoon een prikduif?)
Dit was werkelijk een opmerkelijke ontmoeting! Er kroop een wesp in Johans Rivella-blikje (als je in Nederland bent, drink je Rivella, dat hoort). Johan schudde een beetje met zijn blikje en plots vloog de wesp er terug uit. Met een man of tien keken we de wesp na, maar het was geen wesp, het was een tortelduif :-o



*Aardbeien
Ik kreeg op een dag een doorschijnend plastic potje met aardbeien als dessert. En ineens zagen we het! We dachten eerst nog dat ze zo'n populaire gristelijke mime aan het doen waren, zo met hun handen een onzichtbare glazen muur aftastend, omdat ze opgesloten waren. Maar toen beseften we het dus ineens! Ze waren geen mime aan het opvoeren, ze waren ècht opgesloten! Ze wilden eruit! Dus slecht nieuws voor de vegetariërs: Strawberries have feelings too :-o


Ok, was het flauw genoeg? Misschien vertel ik later nog wel meer. Voor nu is het even genoeg!

Een lichaam

Romeinen 12: 4 Zoals ons ene lichaam vele delen heeft en die delen niet allemaal dezelfde functie hebben, 5 zo zijn we samen één lichaam in Christus en zijn we, ieder apart, elkaars lichaamsdelen. 6 We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is.

Deze tekst kennen we allemaal. En we begrijpen ook meestal wel wat er mee wordt bedoeld. Maar toch....

Het volgende verhaal gaat niet over onze eigen gemeente, dat zou te persoonlijk zijn... Maar het zou wel over onze gemeente kunnen gaan, en ook over de jouwe :-)


Laatst was er bij ons het jaarlijkse liefdadigheidsfeest en er werd door een paar vrouwen afgesproken dat nou eens 'andere' mensen de salades moesten maken en 'andere' mensen de taarten moesten bakken. "Het moesten niet altijd dezelfde mensen zijn die niks doen en dezelfden die werken..."

Wij waren heel benieuwd wie er met salades af zouden komen deze keer, en wie met taarten, want wie waren dan die mensen die niks deden? Ik zag een zondagsschooleidster met een salade, een voordienstleidster met een salade, een van de zangeressen had taarten bij, een van de tienerleidsters liep met hele grote bakken en emmers te sjouwen (tien kg pasta-salade, bedoelden ze daar de rauwe of de gekookte pasta mee, met die tien kg?). De taarten zagen er een beetje raar uit, de salades waren niet zo lekker als de andere jaren, kortom, de opbrengst, bestemd voor 'de' zending, was niet zo hoog als andere jaren...

"Zo, die hebben hun lesje wel geleerd!" dachten wij, denkend aan de vrouwen die de organisatie hadden en dus de mensen hadden gevraagd om die dingen klaar te maken.

"Zo, die hebben hun lesje wel geleerd!" dachten de organiserende vrouwen, denkend aan de mensen die 'altijd in de schijnwerpers willen staan' en altijd op het podium waren te vinden...

"Tjonge, die hebben er nog altijd niks van begrepen," dacht de oude man, die het allemaal had zien gebeuren.

Hij riep de organiserende vrouwen bij zich en las bovenstaande tekst uit Romeinen voor.

Ja zeg, die tekst kenden zij ook wel, dat bedoelden ze juist, iedereen moest helpen, niet altijd dezelfden!

"Ok," zei de man, "Heleen, ga jij volgende week de voordienst doen? Nele, je mag een tieneravond leiden! En Corry, wil jij zondag een solo doen?"

"Wij op het podium? Nooit, wij willen niet op de voorgrond, wij willen onze Heer dienen!"

"Dat," zei de oude man, "zijn die anderen ook aan het doen, en dat wordt met die tekst bedoeld! Jullie zijn goed in bakken en braden en koken, jullie doen het graag, en jullie dienen de Heer daarmee! Zij kunnen goed zingen, goed met tieners omgaan, fantastische zondagsschool geven, ze doen het graag, en ze dienen de Heer daarmee!"

ergens anders gelezen

Niet te geloven.

Gisterenavond zaten mijn vrouw en ik aan tafel over koetjes en kalfjes te praten tot het gesprek op euthanasie kwam. Bij dit delicate onderwerp over de keuze tussen leven en dood zei ik tegen haar: "Laat mij nooit leven als een plant waarbij ik afhankelijk ben van machines en gevoed word met vloeistof uit een fles. Als je mij in die toestand ziet, koppel dan die toestellen die mij in leven houden maar af!"

Ze stond op, trok de stekkers van de tv en mijn computer uit het stopcontact en heeft al mijn bier weggegoten!


Pas op hè, ik ben tegen euthanasie, maar toen Theo me dit stukje liet lezen, moest ik toch wel erg lachen :-)

Niemand ziet het...

Ik heb al een week een nieuwe bril en niemand ziet het! Terwijl het voor mijzelf zo'n grote aanpassing is. Ik vroeg me eerst de hele tijd af of hij me wel zou staan, hij is zo ontzettend anders dan de vorige... Maar zo langzamerhand begin ik te twijfelen of mensen me eigenlijk nog wel echt aankijken als ze met me praten... Of ze vinden mijn bril natuurlijk vreselijk lelijk, en daarom zeggen ze maar niks. Dat kan ook natuurlijk :-/



Niemand is natuurlijk veel gezegd hè! Marianne en Judith (twee van onze tieners)! Die zagen het gelijk, na vijf seconden al! En Gunther, van de krantenwinkel, die zag het ook gelijk! In een flits zelfs! Ik was nogal gehaast maandag, liep de winkel binnen, pakte een krant en legde een Euro neer, wou weer naar buiten lopen, maar nee! Hij riep:"Reinie! Kom eens terug! Heb je een nieuwe bril?"

Maar voor de rest? Niemand... Honderd mensen waren er zondag op onze jaarlijkse gemeente-barbecue, niemand! Of ja, toch, Rosa! Die zag het! Maar verder? Niemand!

Ach, Theo vindt hem mooi, ik vind hem mooi, wat kan het me schelen! Pffff...

Op de foto kan je het niet zo goed zien, misschien komt er later nog eens een duidelijkere foto :-)

toilet deel drie

Hier staat deel 1

Klik hier voor deel 2

En dan nu dus deel 3

Geloof het of niet, maar de mensen beginnen er over te praten!

En mijn speculaties zijn te simpel, nee nee, de overbuurman van juist naast de appartementen heeft een veel betere uitleg:

"Een paar weken geleden zijn er werken aan de riolering geweest in de appartementen voor een paar dagen en toen heeft de aannemer dat toilet geplaatst voor de bewoners" :-s

Ik was toen waarschijnlijk net twee dagen in Verweggistan dus ik heb die mooie taferelen gemist. Al die snobs van de overkant, in hun pyjama naar het huur-toilet. Ik had ze wel in de rij willen zien staan... Ik zou er misschien zelfs wel met een stoeltje en een tafeltje naast zijn gaan zitten, met een mooi schoteltje en een klein bordje: 50 cent per beurt, elke vierde persoon uit één gezin gratis...

Toen ik aan de buurman vroeg waarom het toilet er dan nu nog steeds staat, was zijn antwoord: "Ze zullen nog wel terugkomen, om verder te werken..."

Ik blijf jullie op de hoogte houden :-)

Donder en Bliksem

Prachtig vind ik het! Ik kan er echt van genieten! en ik weet dat er gelukkig nog een heleboel mensen ook zo over denken :-)

Theo vindt het ook mooi, maar ziet ook beter het gevaar er van in....

Toen we pas getrouwd waren bleek duidelijk dat we elkaar nog niet zo goed kenden. Geen huwelijkscursus gedaan natuurlijk! Zouden ze dat trouwens in zo'n huwelijkscursus krijgen, de vraag of je van onweer houdt? Ze vragen geloof ik wel of je een honden- of kattenmens bent :-)

Nou ja, het moet eind september of begin oktober zijn geweest, want ik was met zwangerschapsverlof thuis. We woonden op een appartementje in Den Haag en hadden (hoe kan het anders) een hond. Het werd midden op de dag ineens donker en ik dacht:"Oh zalig! Onweer! Ik ga naar het strand!"

Zo gezegd, zo gedaan! In Den Haag is het heel normaal om met je hond in de bus te gaan, dus ik met de hond met de bus naar Kijkduin! Vlakbij eigenlijk! In de gietende regen heb ik daar genoten van het onweer als nooit tevoren! Wat was dat mooi! Al die bliksems boven de zee, dat gedonder! Je hoorde niet of het nou de storm was, de golven of de donder zelf! Het was zalig!!!! En de hond die we toen hadden was gelukkig niet bang voor onweer! Ik zou het met Raksha niet moeten proberen!

Doorweekt stapte ik weer in de bus naar huis, en daar aangekomen ging de telefoon! Theo! Hij had de hele middag geprobeerd me te bereiken. Dacht dat ik doodsbang zou zijn en begreep totaal niet waarom ik niet opnam....

Toen hij hoorde waar ik geweest was begreep hij helemaal niets meer van zijn vrouw. Met handen en voeten heeft hij me uitgelegd dat ik dat NOOOOOOIT meer mocht doen, ook al vond ik het nog zo mooi, het was gewoon gevaarlijk!

Nu weet ik dat helaas, dus het zal bij die keer blijven:-(

PS Ergens in mijn achterhoofd zegt iets me dat ik dit al eens verteld heb, maar kom, een oma van zes (bijna zeven) mag al eens beginnen te herhalen hè :-p

Een dagje Sean

Ik haalde hem vandaag uit school en had de hondjes niet bij.
"Oma, waarom heb je de hondjes niet bij?"
"We moeten nog even naar de bakker en daar mogen geen honden binnen."
"Waarom niet?"
"Anders komen er misschien haren in het brood?"
"Waarom komen er van mensen dan geen haren in het brood?"
"Tja, die letten goed op hun haar, denk ik..."
"Oh, letten kinderen ook goed op hun haar?"
"Ja."
"Let ik dan ook goed op mijn haar?"
"Ja."
"Ok dan."

Bij de krantenwinkel:
Gunther:"Tot straks!"
Sean:"Gaan we straks nog eens naar Gunther, oma?"
Oma:"Nee, dat zegt hij altijd."
Sean:"Liegt hij?"
Oma:"Nee, hij maakt een grapje."
Sean:"Als je iets zegt dat niet waar is, is dat liegen!"
En dit alles luid en duidelijk, midden in de krantenwinkel, zodat Gunther en de andere klanten het goed kunnen horen.

Opruimen!
"Het is wel veel voor mij om helemaal alleen op te ruimen!"
"Als je nou die motor even neer zet, heb je twee handen!"
"Huh? Als ik die motor niet neer zet, heb ik ook twee handen hoor, oma!"

Plantenbakken op straat
"Oma, die bloemen zijn dood aan het gaan!"
"Tja, ze hebben ze geen water gegeven."
Wijst op de plantenbakken en zegt:"Ik denk dat hier niemand in woont hoor, oma!"
"Weet ik wel, maar daarom moet iemand ze wel water geven."
"Ik denk dat God ze daar heeft gezet. Had Hij het moeten laten regenen hè!"

We komen één van de tieners van de kerk tegen
"Hé Joery, gefeliciteerd!"
"Is Joery jarig vandaag? Waarom heb je geen kroon?"

The continuing story of the toilet :-)

Lees hier deel 1!

Gisteren was er een druk bezochte voetbalwedstrijd bij ons achter op het voetbalplein. Het was een zeer belangrijke wedstrijd: Zaventem - Boussu Dour Borinage. Na deze wedstrijd moet Zaventem nog één wedstrijd winnen en dan mogen we door naar het tweede nationaal! Maar dit terzijde ;-)

De wedstrijd eindigde met 0-0 en de Waalse supporters hadden natuurlijk nog een lange thuisreis voor de boeg. Met bekers Cola en bier liepen ze hier door de straten op zoek naar hun (meestal fout-)geparkeerde auto.

En wat heeft een mens nodig na een niet gering aantal biertjes?
Juist ja: een toilet!

En wat staat er hier in de straat?
Juist ja: een toilet!

Dus waar werd dankbaar gebruik van gemaakt door de Waalse supporters?
Juist ja: het toilet hier aan de overkant :-)

Ze zullen gedacht hebben dat de gemeente Zaventem erg vriendelijk is voor de toevallige voorbijganger :-)

Ik blijf jullie op de hoogte houden!