27.5.11

Een meningsverschil maakt je nog geen dwaalleraar door Willem Ouweneel

Hij is in de loop der jaren zelf vaak uitgemaakt voor dwaalleraar. 


Theoloog en schrijver Willem Ouweneel laat dit vaak langs zich heen gaan. "Wanneer je verschilt van mening is dat niet een reden om iemand een dwaalleraar te noemen. Ik reserveer zelf de term dwaalleraar voor mensen die de fundamenten van het geloof loochenen, zoals de Godheid van Christus. Een dwaalleraar is in de Bijbel niet iemand die een andere opvatting heeft dan ik.  Romeinen 14 laat zien dat je meningsverschillen kan hebben. Je moet elkaar niet verketteren, en dat verketteren gebeurt massaal. Vooral op internet is het heel makkelijk omdat iedereen daar z'n zegje kan doen. Je moet je geestelijk leven niet laten vergallen door dat soort mensen. In Nederland in het algemeen zie ik wel een positieve tendens over hoe we met elkaar omgaan." 

Binnen specifiek gemeenten is er wel ruimte om gezamenlijk actie te nemen tegen iemand die bijvoorbeeld in overspel leeft. Maar als iemand een ander een dwaalleraar noemt omdat zo iemand verschilt over de plaats van de vrouw in de gemeente, of schepping en evolutie "dan weet zo iemand niet wat hij zegt." Willem: "Als je dat doet dan ben je sektarisch bezig. Zulke mensen willen vaak alleen een club van gelijkgezinden. Ze noemen vaak heel veel mensen een dwaalleraar." Het is wat anders wanneer iemand die je liefheeft je onder vier ogen wil spreken omdat hij of zij zich zorgen maakt over je. "Van zulke gesprekken kan je altijd iets leren."



Voor alle duidelijkheid, in Romeinen 14 staat dit:



1 Aanvaard mensen met een zwak geloof zonder hun overtuiging te bestrijden. 2 De een gelooft dat hij alles mag eten, maar iemand die een zwak geloof heeft eet alleen groenten. 3 Wie alles eet mag niet neerzien op iemand die dat niet doet, en wie niet alles eet mag geen oordeel vellen over iemand die dat wel doet, want God heeft hem aanvaard. 4 Wie bent u dat u een oordeel velt over de dienaar van een ander? Of hij wel of niet volhardt in het geloof gaat alleen zijn eigen meester aan – en hij zal volharden, want de Heer heeft de macht hem dat te laten doen. 5 De een beschouwt bepaalde dagen als een feestdag, voor de ander zijn alle dagen gelijk. Laat iedereen zijn eigen overtuiging volgen. 6 Wie een feestdag viert, doet dat om de Heer te eren; wie alles eet, doet dat om de Heer te eren, en hij dankt God voor zijn voedsel. Wie iets niet wil eten, laat het staan om de Heer te eren, en ook hij dankt God. 7 Niemand van ons leeft voor zichzelf, en niemand van ons sterft voor zichzelf. 8 Zolang wij leven, leven we voor de Heer; en wanneer wij sterven, sterven we voor de Heer. Dus of we nu leven of sterven, we zijn altijd van de Heer. 9 Want Christus is gestorven en weer tot leven gekomen om te heersen over de doden en de levenden.10 Wie bent u dat u een oordeel velt over uw broeder of zuster? Wie bent u dat u neerziet op uw broeder of zuster? Wij zullen allen voor Gods rechterstoel komen te staan, 11 want er staat geschreven: ‘Zo waar ik leef – zegt de Heer –, voor mij zal elke knie zich buigen, en elke tong zal God loven.’ 12 Ieder van ons zal zich dus tegenover God moeten verantwoorden.
13 Laten we elkaar daarom niet langer veroordelen, maar neem u voor, uw broeder en zuster geen aanstoot te geven en hun niet te ergeren. 14 Omdat ik één ben met de Heer Jezus weet ik, en ben ik ervan overtuigd, dat niets op zichzelf onrein is, maar dat iets onrein is voor wie het als onrein beschouwt. 15 Als u dus uw broeder of zuster kwetst door wat u eet, handelt u niet langer overeenkomstig de liefde. Laat hen voor wie Christus gestorven is niet verloren gaan door het voedsel dat u eet.16 Breng het goede dat God u schenkt geen schade toe, 17 want het koninkrijk van God is geen zaak van eten en drinken, maar van gerechtigheid, vrede en vreugde door de heilige Geest. 18 Wie Christus zo dient, doet wat God wil en wordt door de mensen gerespecteerd. 19 Laten we daarom streven naar wat de vrede bevordert en naar wat opbouwend is voor elkaar.20 Breek het werk van God niet af omwille van wat u eet. Weliswaar is alle voedsel rein, maar het is verkeerd om iets te eten dat iemand aanstoot geeft. 21 Vlees, wijn of iets anders waaraan uw broeder of zuster aanstoot neemt, kunt u beter laten staan. 22 Uw overtuiging is een aangelegenheid tussen u en God. Gelukkig is wie zich niet schuldig voelt over zijn overtuiging,23 maar wie twijfelt of hij alles mag eten, is op het moment dat hij alles eet al veroordeeld. Want het komt niet voort uit geloof, en alles wat niet uit geloof voortkomt is zondig.

23.5.11

Verlies nooit je geloof - David Maasbach

Ik ben geen fan van Maasbach. Niet van Johan en ook niet van David. Nooit geweest. Maar Johan (niet Maasbach maar Menheere ☼) vroeg me dit hoofdstuk te lezen en toen ik het las, dacht ik: "Ja, dat is mooi!" En daarom wil ik het met jullie delen:

Hoofdstuk 25
IN DE BENAUWDHEID

Midden in de crisis ging ik naar ons kindertehuis in India. Terwijl ik daar op bed lag, sprak de Here tot mij door Psalm 107:6 waar steeds herhaald wordt:

“Toen  riepen zij tot de  HERE in hun benauwdheid, en Hij voerde  hen uit  hun angsten”.

Benauwdheid is een plaats waarin elke ware christen die Christus volkomen wil volgen, vroeg of laat terechtkomt. Vreemd genoeg is de plaats van benauwdheid een plaats waar God je brengen kan. In vers 25 (van Psalm 107) staat duidelijk:

"Hij sprak  en deed  een  stormwind opsteken."

Er zijn dus stormen in het leven van een kind van God die niet door  de  duivel of door de zonde  komen.  God brengt je op die plaats voor Zijn heilig doel, om je geloof te testen. Hij brengt je op die plaats totdat je leert om volledig op God te vertrouwen wat er ook gebeurt.

Bij Israël zien we dat keer op keer en ze faalden telkens weer. Denk aan de plaats genaamd Pi-Hachiroth bij de Rode Zee. God Zelf bracht hen daar en sloot Zijn volk in. De zee was voor hen, links en rechts waren bergen en Farao’s leger was achter hen. Ze konden geen kant meer op, en dat, terwijl ze de belofte hadden van het beloofde land. God ging voor hen uit met een vuurkolom des nachts en een wolkkolom des daags.  God Zelf bracht hen dus in de plaats der benauwdheid. God brengt u op de plaats der benauwdheid omdat Hij wil zien of u Hem vertrouwt, want Hij heeft in Zijn hart reeds lang maatregelen getroffen om u te helpen. Hij wist allang dat Hij een weg zou banen door de Rode Zee. Toch wacht  God vaak  tot  op het laatste moment om te zien wat wij zullen doen, of we Hem vertrouwen of niet. Hij wil zien of we ons leven in Zijn hand durven leggen, door te zeggen:

“Kom ik om, dan kom ik om, maar ik zal op God vertrouwen!”

Israël faalde keer op keer en als je faalt moet je het overdoen. Je moet  weer opnieuw door de problemen heen. Terug bij  af!

Drie dagen nadat ze door de Rode Zee waren getrokken, kwam Israël weer in de benauwdheid. Er was geen water. Ze hadden dorst in die hete woestijn. Eindelijk vonden ze water te Mara, maar ze konden het niet drinken, want het was bitter. Mozes kreeg de schuld.

“Je hebt ons hier gebracht om te sterven!” 

Maar God had allang een plan. Er stond een boom bij het water en God zou het hout van die boom gebruiken om het bittere water zoet te maken. Die boom stond daar al jaren en God wist dat Hij eenmaal die boom nodig zou hebben om Zijn volk uit de nood te redden.

Er was nog een boom waarvan God wist dat Hij dat hout nodig zou hebben. Zijn eniggeboren Zoon zou daaraan sterven om ons het leven te geven.

Weer kwam het volk in benauwdheid en weer  werd het volk boos op God en op Mozes. Weer was er geen water. Nadat ze de plaatsen Pi-Hachiroth en Mara achter zich hadden gelaten, bracht God hen bij de plaats Rafidim. Weer wachtte Hij met het geven van water om te zien wat ze zouden doen; weer faalden ze.
God wist iets wat zij niet wisten, namelijk dat ze op een onuitputtelijk reservoir  van water stonden dat 38 jaar met hen mee zou reizen om hen  in de woestijn voortdurend van water te voorzien.

God heeft een plan voor uw probleem en voor uw ellende en God is bij machte om het wonder te doen!
Israël dacht echter niet aan al die wonderen die God reeds had gedaan.

U zegt misschien:

“Als God dit of dat bepaalde wonder doet, zal ik nooit meer twijfelen”. 

Maar hoe zit het dan met  al die wonderen die God reeds in uw leven heeft gedaan? Wonderen geven u dus niet het vaste vertrouwen in God. Als je op die plaats van benauwdheid komt kun je slechts twee dingen doen: je vertrouwt op God of op de mens voor je redding.

God zegt echter:

“Vervloekt is de man die op een mens vertrouwt”
(Jeremia 17:5).

"Laten wij ons vertrouwen op God stellen. Hij alleen is bij machte om in al onze behoeften naar  Zijn rijkdom heerlijk te voorzien, in Christus Jezus"
(Filippenzen 4:19).

13.5.11

Slak en schoenen in de bak a.u.b.

Spraakverwarring...

De kleinkinderen uit Canada begrijpen heel goed Nederlands, maar Vlaams soms een beetje minder. En soms vertalen ze de dingen ook wel heel letterlijk. Enkele grappige dingetjes van de afgelopen weken:

"Mag ik alsjeblieft een oranje?" (sinaasappel = orange)

Kijkend naar de stukjes bruin brood die ik aan Stian aan het voeren ben: "Het kijkt als vlees!" (It looks like meat)


En bij het ballenbad van Ikea zei de mevrouw tegen Marten: "Ge moogt uw klak en uw schoenen in de bak doen." Marten keek me verschrikt aan en ik zei: "Je pet!" "Oh, ik dacht mijn slak!"



Er was vast nog veel meer, maar daar kom ik later nog wel op :-)

17.4.11

Genezing door God? Of kan God ook dokters gebruiken? En ben je dan nog altijd genezen door God?

Wachten op redding ?

Een enorme overstroming, in het dorp. 
Het water stroomt door de straten en komt steeds hoger te staan. 
Een man is zo slim om op het dak van zijn huis te vluchten. 

Al snel komt er een vlot aan en iemand op het vlot roept: 
"Meneer, kom met ons mee, het is hier levensgevaarlijk!" 
Maar de man roept: "Nee, want God zal me redden!" 
De mensen op het vlot varen daarom weer verder.

Even later wordt het hem nat onder de voeten, zó hoog is het water al. 
Het water stijgt vrij snel, tot er een boot langskomt, waarvan de bestuurder roept: "Meneer, klim op de boot, u verdrinkt nog!" 
"Nee," zegt de man, "De Heer zal me redden!" 
De bestuurder kan hem niet overtuigen en vaart door.

Het water staat de man ondertussen aan zijn lippen. 
Een helikopter hangt nu boven hem en er wordt een touw uitgeworpen. 
De piloot roept: "Meneer, we verzoeken u onmiddellijk op te klimmen, want u gaat het anders niet redden hier! Dit is niet verantwoord!" 
Maar het antwoord van de man blijft hetzelfde: "Beste piloot, ik blijf hier, want God zal me redden!"

Uiteindelijk verdrinkt de man tóch en komt in de hemel voor God te staan. Erg verontwaardigd roept hij: "Mijn Heer, ik heb al die tijd op U vertrouwd en om U geroepen! Waar was U? Waarom redde U mij niet?"
God zucht daarop diep en antwoordt dan: 

"Beste man, Ik stuurde een vlot, een boot 
en zelfs een complete helikopter op u af..!!"

22.3.11

Re: Re: Re: Re: Re: Whose spider is that? (Van Johan gekregen :-))

From: Jane Gilles
Date: Wednesday 8 Oct 2008 12.19pm
To: David Thorne
Subject: Overdue account

Dear David,
Our records indicate that your account is overdue by the amount of $233.95. If you have already made this payment please contact us within the next 7 days to confirm payment has been applied to your account and is no longer outstanding.
Yours sincerely, Jane Gilles
From: David Thorne
Date: Wednesday 8 Oct 2008 12.37pm
To: Jane Gilles
Subject: Re: Overdue account

Dear Jane,
I do not have any money so am sending you this drawing I did of a spider instead. I value the drawing at $233.95 so trust that this settles the matter.
Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Thursday 9 Oct 2008 10.07am
To: David Thorne
Subject: Overdue account

Dear David,
Thankyou for contacting us. Unfortunately we are unable to accept drawings as payment and your account remains in arrears of $233.95. Please contact us within the next 7 days to confirm payment has been applied to your account and is no longer outstanding.
Yours sincerely, Jane Gilles
From: David Thorne
Date: Thursday 9 Oct 2008 10.32am
To: Jane Gilles
Subject: Re: Overdue account

Dear Jane,
Can I have my drawing of a spider back then please.
Regards, David.
From: Jane Gilles
Date: Thursday 9 Oct 2008 11.42am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Overdue account

Dear David,
You emailed the drawing to me. Do you want me to email it back to you?
Yours sincerely, Jane Gilles
From: David Thorne
Date: Thursday 9 Oct 2008 11.56am
To: Jane Gilles
Subject: Re: Re: Re: Overdue account

Dear Jane,
Yes please.
Regards, David.
From: Jane Gilles
Date: Thursday 9 Oct 2008 12.14pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Overdue account

Attached

From: David Thorne
Date: Friday 10 Oct 2008 09.22am
To: Jane Gilles
Subject: Whose spider is that?

Dear Jane,
Are you sure this drawing of a spider is the one I sent you? This spider only has seven legs and I do not feel I would have made such an elementary mistake when I drew it.
Regards, David.
From: Jane Gilles
Date: Friday 10 Oct 2008 11.03am
To: David Thorne
Subject: Re: Whose spider is that?

Dear David,
Yes it is the same drawing. I copied and pasted it from the email you sent me on the 8th. David your account is still overdue by the amount of $233.95.
Please make this payment as soon as possible.
Yours sincerely, Jane Gilles
From: David Thorne
Date: Friday 10 Oct 2008 11.05am
To: Jane Gilles
Subject: Automated Out of Office Response

Thankyou for contacting me.
I am currently away on leave, traveling through time and will be returning last week.
Regards, David.
From: David Thorne
Date: Friday 10 Oct 2008 11.08am
To: Jane Gilles
Subject: Re: Re: Whose spider is that?

Hello, I am back and have read through your emails and accept that despite missing a leg, that drawing of a spider may indeed be the one I sent you. I realise with hindsight that it is possible you rejected the drawing of a spider due to this obvious limb ommission but did not point it out in an effort to avoid hurting my feelings. As such, I am sending you a revised drawing with the correct number of legs as full payment for any amount outstanding. I trust this will bring the matter to a conclusion.
Regards, David.

From: Jane Gilles
Date: Monday 13 Oct 2008 2.51pm
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Whose spider is that?

Dear David,
As I have stated, we do not accept drawings in lei of money for accounts outstanding. We accept cheque, bank cheque, money order or cash. Please make a payment this week to avoid incurring any additional fees.
Yours sincerely, Jane Gilles
From: David Thorne
Date: Monday 13 Oct 2008 3.17pm
To: Jane Gilles
Subject: Re: Re: Re: Re: Whose spider is that?

I understand and will definitely make a payment this week if I remember. As you have not accepted my second drawing as payment, please return the drawing to me as soon as possible. It was silly of me to assume I could provide you with something of completely no value whatsoever, waste your time and then attach such a large amount to it.
Regards, David.
From: Jane Gilles
Date: Tuesday 14 Oct 2008 11.18am
To: David Thorne
Subject: Re: Re: Re: Re: Re: Whose spider is that?

Attached



13.3.11

Visjes en indianenverhalen...

Vanaf nu zwemmen er visjes. Punt.

En die indianenverhalen, die lees ik steeds vaker in de krant. Ze gaan over Facebook, en zoals ze er over schrijven, lijkt Facebook verskrikkulluk gevaarlijk!

Wat lees ik bijvoorbeeld?

-Steeds meer ouders zetten er foto's van hun kinderen op, zodat IEDEREEN ze kan zien...
(Klopt niet, je kunt precies bepalen wie het wel of niet kan zien)

-Personeel zet er dingen op dat bazen niet zouden mogen zien...
(Bazen kunnen het alleen zien als jij daar toestemming voor geeft)

-Mensen worden verraden door hun eigen foto's en statussen bij de sociale dienst, ziekenkas, belastingen...
(Klopt niet, tenzij het je 'vrienden' zijn)

-Kortom: De journalisten en andere paniekzaaiers hebben gewoon hun huiswerk niet gedaan en zijn waarschijnlijk zelf nog nooit op Facebook geweest.

Ik, en alleen ik, bepaal wie mijn vrienden zijn.

Ik, en alleen ik, bepaal wie mijn foto's mogen zien. En lang niet al mijn 'vrienden' mogen ook al mijn foto's zien.

Ik, en alleen ik, bepaal wie er wel en wie er niet op mijn prikbord mag schrijven/kijken.

Die dat zelf op Facebook zitten weten dit...
Die dat dit niet weten, zitten waarschijnlijk niet op Facebook...

Het soort mensen dat op Facebook zit, is niet hetzelfde soort mensen als het soort mensen dat niet op Facebook zit ;-)

Ach, waar maak ik me toch druk om? Ik vind het gewoon niet leuk dat mijn lieve Facebook steeds weer onterecht negatief in het nieuws komt :-(

4.3.11

Wat ik mij afvraag...

Hoe kun je nou 'op beide oren slapen'?

En hoe kun je door je wimpers iemand verleidelijk aankijken? Heb je dat al eens geprobeerd?

Een olijfkleurige huid, is die dan groen? Of zwart? Ik weet welke kleur ze er mee bedoelen, maar dat is meer de kleur van olijfolie... Toch?

Of lees ik gewoon de verkeerde boeken?

21.2.11

PrrrijzenPrrrijzenPrrrijzen

De titel zegt het al, het gaat over Prijzen! Gisteravond was de achtste PAL (PrijsAvondLeuven) en ik keek er echt naar uit! Mijn Facebookvrienden werden misschien een beetje overspoeld met mijn 'spam', want ik was aan het aftellen, samen met de website van Sunrise... Zaterdagavond was de Generale Repetitie en daarna kwam een deel van de band en van het geluidsteam hier nog even nababbelen. Twee bleven hier logeren en drie gingen in OM slapen.

Rond twee uur, half drie gingen we slapen, maar toen ik in bed kroop klaagde Theo over pijn links van zijn borstbeen en benauwdheid en een druk op zijn borst. Ik zei eerst dat hij even moest gaan zitten, toen dat hij moest proberen te slapen en toen ging ik voor hem bidden. Het werd me duidelijk dat ik de dokter van wacht beter maar kon waarschuwen! Ik kroop mijn bedje dus weer uit, trok mijn kleren aan die op de grond klaar lagen voor de wasmand, en ging met Theo naar beneden. Johan was gelukkig nog wakker, en na veel vijven en zessen besloten we de dokter van wacht te bellen.

Die kwam vrij snel en onderzocht Theo eens goed, en zei: "Ik geloof niet dat het je hart is hoor. Heb je geen gekneusde rib? Daar kun je soms ook pijn van hebben bij het ademhalen... Of anders artritis?" We begrepen niet hoe hij het ene moment nog vrolijk met iedereen kon babbelen en een tel later ineens een gekneusde rib zou hebben. Toen pakte de dokter twee kleine pilletjes en vroeg Theo ze onder zijn tong te leggen. Theo deed het en binnen de vijf minuten voelde hij zich een stuk beter! Verschrikt keek ik de dokter aan en zei: "Dat is niet goed hè?" "Nee," zei de dokter, "dat is niet goed. Ik ga een ambulance bellen."

De ambulance kwam, er sprongen drie potige Vlamingen met fluo-vestjes uit en die onderzochten Theo even en zeiden van alles, en ineens kwamen er nog drie potige kerels met fluo-vestjes binnen, dit keer Walen =-O

(Heel even dacht ik: Oh nee! Jullie krijgen hem niet mee! Niks te Brussel-Halle-Vilvoorde! We gaan naar Leuven, naar het Heilig Hart en niet naar een Franstalig ziekenhuis! En trouwens, de Vlamingen waren hier het eerst! Hij gaat niet met jullie mee! Toen keek ik naar buiten en zag dat het een auto van de MUG was! Ik lees te veel!)

Ik zei verlegen: "Eh, excuzes-moi, mais mon mari ne parle pas Français...." "Dat keeft niet, want wij spgeken Nedeglands!" Oké, de dokter van wacht was er ook nog steeds, dus ineens stonden er zeven mannen om Theo heen, er werd een hartfilmpje gemaakt, spuitjes gegeven, een brancard gehaald, kortom het was een heksenketel!

Ondertussen had Johan Janneke, één van onze logees, wakker gemaakt, om te zeggen dat we weggingen, en wat ze met Jaspertje moest doen enzo. We stapten in de auto en reden achter de ambulance aan. Toen we wegreden was het tien over vier, en  we hadden nog niet geslapen...

Bij aankomst in het zkh werden er gelijk allerlei onderzoeken gedaan en langzamerhand drong het tot ons door dat hij niet in levensgevaar was. Rond half acht is Johan naar huis gereden, er zou nog een groepje komen ontbijten voor ze zouden beginnen met het klaarzetten van PAL...

Ik zat nog steeds met Theo op de Spoedafdeling en langzamerhand begonnen er resultaten binnen te komen. Hij heeft geen hartinfarct  gehad, zijn cholesterol was prima, en alle andere waarden leken ook goed. Maar: met een man van zestig met pijn in de borststreek wordt geen enkel risico genomen. Hij kreeg een bed op cardiologie.

De uurtjes gingen voorbij en Theo was door de morfine erg rustig en slaperig geworden, dus er was voor mij geen reden om nog langer in het zkh te blijven. Ik had klappende koppijn ondertussen, van het te lang wakker zijn, te weinig eten, de spanning? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik geen Paracetamol bij me had. Dus, wat kan een mens beter doen als hij al 36 uur wakker is, klappende koppijn heeft, stijf staat van de stress? Natuurlijk! Naar de PrijsAvondLeuven gaan! Zeker als je weet dat je favoriete rock-praise-band Sunrise the Praise leidt!

Zo gezegd zo gedaan. Het zkh lag om de hoek van de Pieter De Someraula, waar PAL altijd is, dus nog geen kwartier lopen en ik was er! Buiten kwam ik nog een zeer emotionele oververmoeide Johan tegen, en ik vroeg me af of het niet beter was als hij niet mee zou zingen, maar gelukkig kwam Joachim Johan halen om te gaan bidden, en, guess what? Johan deed dat goed! Het was de beste PAL tot nog toe! Er was nog meer volk dan de vorige keren, ik schat 700 man, toch in ieder geval 650 :-) en het was fantastisch! Vooral het nummer 'Thief' vond ik prachtig, maar ook andere liederen spraken me enorm aan. Er was een quiz, die leuk in elkaar was gezet, met PrrrijzenPrrrijzenPrrrijzen, een goeie preek van Horace en na de preek nog wat stevige nummers om keihard God te prijzen! En dat heb ik gedaan! Met een halve blik op mijn gsm, om te zien of er geen bericht uit het zkh was, kon ik toch helemaal los komen van mijn zorg om Theo, en kon ik echt PrrrijzenPrrrijzenPrrrijzen!!!! En geloof het niet, onder het zingen van 'Jesus Freak' ebde mijn hoofdpijn zelfs weg! De echte Sunrise-sfeer was volop aanwezig. Ik kan die sfeer nog steeds niet beschrijven, maar je moet zelf maar eens komen!!!!

Ik vond het een supergezegende avond en ik ben heel blij dat ik zo ver ben gekomen dat ik onder moeilijke omstandigheden toch de Heer heb kunnen prijzen! In plaats van thuis te zitten met een halfslachtig, angstig gebedje, zoals een andere keer. Zie hier...

En het was fantastisch dat Johan zo sterk was op het podium! Dat was kracht van God! Dat kan niet anders!

Over die fantastische kinderen moet ik toch dringend ook eens wat schrijven hoor! Want ik heb ook Henri, die vandaag speciaal voor mij naar Leuven reed, terwijl hij er 's morgens al geweest was en later op de middag nog eens naar toe moest gaan, en Francien, die om half vijf 's morgens Canadese tijd haar bedje uit kwam om mij te bellen, voor ik naar het zkh vertrok...
En niet te vergeten mijn schoonkinderen! Twee schatten!

Ik ga daar echt ook nog eens iets over schrijven!

PS Ik ben 40 uur wakker geweest, want ik was om 23.30 uur thuis! En dat voor een vrouw die eind deze week 55 wordt! =-O

18.2.11

Maskers af!

Nooit alleen - Adrian Plass
blz. 35 halverwege ongeveer:

..."Op bijeenkomsten of in een kerkdienst praten we meestal over ons geloof in stellige bewoordingen en op formele toon. Twijfel lijkt dan een ziekte, waar maar weinig christenen aan lijden. Maar in de persoonlijke sfeer gaat het vaak heel anders. Dat wijst erop dat, in veel gevallen, zulk publiek spreken over het geloof misschien niet zo heel waarheidsgetrouw is. Eerder optimistisch en aangepast aan de gelegenheid."...

8.2.11

De kat, de vogel en de koe...

Gisteravond hoorde ik een verhaaltje van Johan, die het weer van Martin had gehoord:

Er was eens een vogel en die vloog vrolijk, hoog in de lucht. Hij vloog, en vloog, en vloog... Steeds hoger vloog hij, en hoger, en hoger... Maar hoe hoger hij kwam, hoe kouder het werd...De vogel werd moe en door-en-door koud, maar kon maar niet stoppen met vliegen, en vliegen, en vliegen...

Tot hij plots doodmoe en helemaal koud neerplofte in een weiland.


"Hè bah, zie mij hier nu koud en moe liggen in dat weiland!" dacht de vogel verdrietig. Toen kwam er een koe, en die scheet op de vogel. Een grote warme plak koeienstront... "Oh nee! Ook dat nog! Schijt er iemand op mijn kop!" fluisterde hij zachtjes.

De vogel baalde en voelde zich verschrikkelijk zielig, tot hij zich ineens realiseerde dat het wel heerlijk warm was in die koeienvlaai. Hij begon te genieten en koesterde zich in de warmte van de stront.

Toen kwam er een kat. Hij pakte de vogel bij zijn kop, trok hem uit de stront en vrat hem op =-O


Moraal van dit verhaal?

Het is niet altijd degene die op uw kop schijt die het slecht met u meent...
En het is niet altijd degene die u uit de stront haalt die het goed met u meent...

5.2.11

Compliment of belediging?

Al en Julie zijn allebei 60 geworden en ook nog eens 40 jaar getrouwd, dus dat was een feestje waard. De hele Watertorenlaan was uitgenodigd, en er was toch zeker een vijftiental buren op komen dagen.

De een ken je goed, de ander vaag, de ander helemaal niet... Het ligt er net aan op welk uur van de dag je altijd voorbij komt hè.

Maar één meneer, Emiel, begreep het niet goed. Hij zei: "U bent toch de dochter van die vrouw met haar Duitse Scheper? Die Duitse Scheper is nu dood, en toen heeft die dochter zo'n kalf gekocht. Bent u die dochter niet? Ik zie u toch altijd met zo'n kalf lopen?"

Ik bleef even stil, en zei toen dat ik dat allebei was...

En toen vroeg ik me dus af of dat nou een belediging was of een compliment?

Hij ziet me voor mijn dochter aan, dus dat is een compliment. Of niet?

Hij ziet me voor mijn moeder aan, dus dat is een belediging. Of niet?

En dan heb ik nog geeneens aan Jaspertje gevraagd hoe hij het vindt om een 'kalf' genoemd te worden....

4.2.11

Nachtlawaai in Zaventem (deel 3)

Deel 1 en Deel 2

Ze zijn een nieuw alarm komen plaatsen bij de taxiburen. Het klinkt anders, maar even luid. En het is 'pas' twee keer afgegaan...

2.2.11

Nachtlawaai in Zaventem (deel 2)

Voor deel 1, lees hier...

Vannacht was het erger dan erg! Ik kroop om kwart na tien mijn bedje in en toen begon het al. Het alarm van het taxibedrijf van precies naast ons. Onder ons slaapkamerraam. En niet zo als anders, nee, zo van A... Awi... Awieawieawie... Awieawie... Awie... A...Awi...A... A... A...Awieawieawieawie dan een paar minuten niks, en dan weer A... Awi... Awieawieawie... Awieawie... Awie... A...Awi...A... A... A...Awieawieawieawie, dan weer een paar minuten niks, soms wel een half uur niks, en dan begon het weer van voor af aan :-(

Toen ik vanmorgen met Jasper ging wandelen, zag ik dat hun poort op een kiertje staat, misschien is het dat? Dat de poort kapot is, en elke keer dat hij door de wind, of voorbijgaand verkeer, of door een vlieg, een klein eindje verder open gaat en contact maakt? Ik weet het niet... en ik ga het niet vragen ook, laat de andere buren dat maar doen, die worden er voor betaald... We horen het dan wel...

 Ik ben een zombie in elk geval. KOFFIEEEEEEE!!!!

3.1.11

Martens solo :-)

http://franciens-place.blogspot.com/2010/12/martens-school-concert.html

Overgenomen van de website van de cultuurraad....Op de een of andere manier zijn we daar vaak geweest :-s

Vogelmuseum en Oud Kempisch dorp staan te koop

Langs de Liersesteenweg 27 te Booischot staat het voormalig vogelmuseum en oud Kempisch dorp” te koop, een handelspand met woning dat aan renovatie toe is. Het museum werd open gehouden door initiatiefnemer Theophiel Meurs van 1963 tot 1992. Dat jaar overleed Fil op 82-jarige leeftijd.  Sindsdien staat het museum leeg.
Booischot
Fil  verzamelde meer dan 2.000 opgezette vogels en dieren. Een groot deel van deze vogels en dieren staan nog altijd in het museum.
Hij kreeg heel wat van zijn dieren van zeekapiteins en missionarissen. Het ging om tropische dieren, roofvogels uit bergen, zelfs 200 dieren die ze zelfs in de Zoo niet hadden.  “De opgezette dieren zijn nog in goede staat. Ik ben de dieren blijven verzorgen met een vochtvreter, mottenbollen muizenverdelger. Maar ik heb er heel wat verbrand, voornamelijk stukken die niet goed opgevuld waren”, vertelt zoon Willy. “De beste opvulling is met tabak”. Er is zelfs een postkaart van het museum uitgegeven.
Fil zelf begon zijn verzameling in het café van zijn moeder te Heist-Goor. Van in 1978 zette hij vogels en eekhoorntjes op voor mensen die dat vroegen.
GELAGZAAL
Rond het museum langs de Liersesteenweg  bouwde Fil later een gelagzaal met een mooi interieur. Zo staat er een namaakburcht in met torentjes, nog altijd in perfecte staat.  De stoelen en tonnen uit de gelagzaal werden ondertussen al verkocht.
 “Het oud Kempisch dorp bestond in den beginne over nagebootste lemen hutten, die we echter om veiligheidsredenen hebben moeten vervangen door stenen gebouwtjes. Er is ook een oven in gemaakt, een paardenstal, tegen de muur hangen foto’s en spreuken, staan schilderingen. Een ploeg werkmannen werkte er een hele winter aan samen de rotsen in het museum”, vertelt Willy.
AUTOBUSSEN
“Toen vader nog leefde kwamen hier dagelijks autobussen vol volk op bezoek in het museum en naar de gelagzaal. De zaak was opgenomen in toeristische routes van verenigingen en autobussen. Ik kwam altijd in de gelagzaal helpen als er bussen kwamen. Vader gidste ondertussen in het museum”, vertelt Roza.
“Mijn broer Willy heeft de gelagzaal nog een tijdje open gehouden voor de buurtbewoners die er kwamen kaarten”.
400.000 EURO
Met Pasen 2007 is Emma Goossens, de vrouw van Fil, overleden op 94-jarige leeftijd.  Zij wilde tijdens haar leven liever geen “vreemden” op haar hof. De kinderen hebben nu besloten het geheel te verkopen. Daar is ook een oud orgel bij en een aantal fonteinen bij.
De kostprijs voor museum, Oud Kempisch dorp en woning, alles samen 2.150m2 en daterend uit 1920, bedraagt 400.000 euro maar is wel aan restauratie toe.
“Spîjtig dat dit allemaal weg moet”, mijmert dochter Roza nostalgisch.. Info tel. 0476-22.93.49.
FIL VAN MANDUS DE KOSTER
Stichter Theofiel Meurs werd in 1910 geboren. Hij was vooral gekend als “Fil van Mandus de keuster”. Fil was de zoon van Mandus Meurs en die werd als weesjongen door het gezin van de plaatselijke “koster” opgenomen werd.
Fil trouwde met schlagerdochter Emma Goossens. Zij hielden café op ‘t Goor tot ze in 1963 verhuisden naar het Vogelmuseum te Booischot.
Zij hadden drie kinderen: Willy (nu 75), dochter Roza (74) en Johnny (73), die in Bredene woont.
Hij gidste zelf de vele groepen, scholen, verenigingen, bezoekers. Als er Walen kwamen kon Fil niet tegen hen praten en vroeg altijd een vertaler uit de groep. Op 5 november 1992 stierf Fil. Emma stierf  met Pasen 2007 op 97-jarige leeftijd. PA.
Het Vogelmuseum.

En we waren nog zo trots op hem... Leda en ik....

Onze Jasper hè, die was nooit bang voor vuurwerk!

Ik zeg wás...

De dagen voor 31 december werd er al af en toe een strijker afgestoken, Jasper trok het zich niet aan. Tijdens de jaarwisseling werd er meer vuurwerk afgestoken, niet te vergelijken met Nederland natuurlijk, maar toch genoeg om de meeste honden goed bang te krijgen, maar Jasper trok het zich niet aan.

1 januari kwamen de Meneertjes hier gourmetten en voor het eten maakte Johan een paar flessen schuimwijn open voor het feestelijk begin van de maaltijd. Hij schudde eens flink met de fles, om een echte knal te krijgen (het was Pêche, dus dan mag het wel hè, Johan DC?) en lap, de kurk kwam op Jasper terecht. Als door een wesp gestoken sprong hij op en vluchtte naar de andere kamer. Wij moesten nog lachen: Haha, voor vuurwerk is hij niet bang, maar voor zo'n stomme kurk wel....


En ja hoor, gisteravond (2 januari) liep Jasper ineens te piepen, te bibberen als een juffershondje (van 50 kg, dat wel), te ijsberen, staart tussen de poten.... Wat heeft hij nou? Kom, moet je naar buiten? No way, hij durfde zelfs niet bij de achterdeur in de buurt te komen.... Zou hij pijn hebben? Toch niet aan zijn nek of zijn poten in ieder geval. Oké, er werd buiten nog wat vergeten vuurwerk afgestoken, maar daar was Jasper toch zeker niet bang voor?

Toch wel dus :-( Toen na een uurtje het vuurwerk buiten was afgelopen, was Jasper weer vrolijk. Het gebibber was gedaan en hij ging weer rustig liggen...

Van die stomme kurk? Ik denk het, anders zou ik het echt niet weten, waarom hij ineens wél bang is voor vuurwerk...


En we waren nog zo trots op hem... Leda en ik...


PS Er is nog één hoop: Jasper is een beetje dom (een beetje maar hoor), dus misschien is hij over een poosje weer vergeten dat hij er bang voor is :-p

20.12.10

Zonnebeke

Het was in 1977 tijdens de eerste tentcampagne van de Jesus People. Ik zal misschien later eens meer over de JP schrijven. We stonden in Brugge met de tent, toen  Denise Iweins, een oudere vrouw van rond de 75, naar Ron toe kwam en zei: "Ik heb een kasteeltje voor jullie."

Meer zei ze niet, maar dat was genoeg voor ons. We hadden tussen Brugge en de volgende plek, Roeselaere, een weekje over, iets was weggevallen, ik weet het niet meer precies. Dus in plaats van op Het Zand in Brugge te blijven kamperen, trokken we in karavaan naar Zonnebeke. Naar het kasteeltje. We parkeerden de vrachtwagens en de caravans ergens in het dorp en gingen eerst eens poolshoogte nemen.

Er was een muur, met een poort en een poortwachterswoning. Daar alleen al droomden we bij weg... Hoe romantisch! Eenmaal de poort door, zagen we metershoog gras en onkruid en daar ergens tussen kwam een waar kasteeltje tevoorschijn....

Wow, we waren er stil van.









Denise gaf ons een rondleiding. Ze vertelde ons eerlijk dat ze er bijna twintig jaar niet meer binnen was geweest, omdat het spookte. Nu met ons erbij durfde ze eindelijk zelf ook weer naar binnen. We waren met een groepje van een man of twintig, en we konden onze ogen niet geloven! Alles was helemaal vervallen en verwaarloosd, maar het was van binnen nog helemaal ingericht! In de eetzaal stond het ontbijt voor twee personen nog op tafel, alleen zag het er niet zo smakelijk meer uit. Het moet er een jaar of twintig hebben gestaan =-O Eierdopjes met half opgegeten eitjes enal....

Ze schijnt er samen met iemand gewoond te hebben en gillend tijdens het eten te zijn gevlucht. Voor de spoken. Die zich aan ons helaas niet hebben laten zien.

In één van de kamers stond er een grote glazen pot met iets rozes in sterk(?) water. Ze schrok er zelf van, we mochten die kamer niet in en de volgende dag was, onder andere, deze kamer afgesloten... In onze verbeelding werd het 'roze' dus een baby... Op sterk water...

Na helemaal onder de indruk de binnenkant te hebben bewonderd, mochten we buiten zelf gaan rondkijken. Er stonden op het terrein (11 ha) verschillende bijgebouwen. Een bakkerij, een botenhuis, een rokerij, een wasserij (met houtvuurtjes, om de was op te warmen) en nog meer denk ik. Ik weet het allemaal niet meer helemaal, want het is natuurlijk al jaren geleden hè!



Er was onder andere een grote boomgaard, met fruitbomen die jarenlang niet verzorgd waren.

We mochten onze caravans ophalen en op het terrein kamperen. Supercool, maar ook supereng af en toe!

Tussen het hoge onkruid vonden we een kever die ooit wit was geweest! Geen kever, maar een kever! Je weet wel, een VW Kever! Die had ze gewoon achtergelaten toen ze vluchtte...

En wij, de Jesus People, mochten dat hele terrein hebben! Ron zag het helemaal zitten, dit zou het JP-centrum van België worden! Ze zou het allemaal officieel maken bij een notaris en voor een symbolisch bedrag zou het ons eigendom worden!!!!  Er werd zelfs een datum vastgelegd voor toen en binnen drie weken! We begonnen met het koetshuis of zo leeg te ruimen, zodat we met elkaar konden eten aan lange tafels, die we zelf bij hadden vanwege de tentcampagne. Gasvuurtjes om op te koken hadden we ook, dus het was perfect!!!

De jongens gingen het terrein ontginnen. Er werd een tractor gehuurd. Grote bomen werden omgehakt, onkruid werd met een zeis weggeslagen of het niets was, en zo langzamerhand begonnen we zelfs al te verdelen waar we gingen wonen. Wij in de bakkerij, Fred en Lut in het botenhuis, Jan en Franneke in de portierswoning enz.... We zagen het helemaal zitten.

Ondertussen was de 'vrije' week voorbij en moest de tent in Roeselaere worden opgezet.. Elke middag en avond was daar een evangelisatiesamenkomst in de grote tent. 's Middags voor de kinderen en 's avonds voor de volwassenen. Ik had toen Henri (19 mnd) al en moest dus 's avonds in de caravan blijven. Hm, toch wel een beetje eng hoor! En na een paar avonden werd er besloten dat één van de 'jongens' ook bij het kasteeltje moest blijven... Vaak was het Mark, of Shane of Aad, en die kwamen dan gezellig bij mij een warme choco drinken. Maar ik zat daar toch ook vaak alleen. Brrrr, zo'n held was ik nou ook weer niet! Het was precies in een hondloos tijdperk. We hebben maar weinig hondloze tijdperken gehad in ons huwelijk, maar juist ja, toen was dat zo :-(

Op een avond werd er geklopt en stond Denise voor mijn deur. Ze had een geschenkje voor Henri bij. Ze zei alleen maar: "Hier, dit is voor uw zoontje. Schorpioenen hebben graag zo'n speelgoed!" Toen ik het later na keek, zag ik dat Henri inderdaad een 'Schorpioen' is. WAAAAAAH!!!

We zijn in totaal drie weken op het terrein aan het werk geweest. Aad had ondertussen een koppel bevers in de grote vijver (of was het een meertje?) ontdekt, en er waren onderaardse gangen en gewelven, die van de ingang helemaal naar de andere kant van het terrein liepen. Aad is er in gekropen en er helemaal doorheen kunnen gaan! Het was een heel avontuur.

Maar toen kwam er verre familie opdraven en werd Denise onder curatele gesteld en weg was de droom....

Helaas heb ik geen foto's van de tijd dat wij er waren. Kom aan, we waren Jesus People, we hadden geen geld, geen fototoestel (sommigen wel hoor :-), maar wij niet) Maar om toch een sfeerbeeld te geven, hier onder wat foto's van hoe het er nu uitziet. Nu de gemeente Zonnebeke het gekocht heeft (in 1980) en er een museum van heeft gemaakt....


7.12.10

Kerstsfeer, wat is dat eigenlijk, en wat zou het moeten zijn?

Lang geleden voelde ik me verplicht om als vrouw van een oudste toch minstens één keer per jaar naar een vrouwenavond te gaan, en dan ging ik dus netjes naar het vrouwenkerstfeest. Maar die ene keer ben ik zo afgeknapt dat ik zelfs daar allang niet meer naar toe ga. Ik hou niet van vrouwenavonden, met vrouwendingen (zoals stomme kerstkaarten maken *rolleyes*) en vrouwelijke spreeksters... Ik hou er gewoon niet van... Eigenlijk hou ik gewoon niet van vrouwendingen :-s

Waarom ik die laatste keer, jaren geleden dus al, afgeknapt ben? De vrouwelijke spreekster (ik vind het niet netjes om namen te noemen) vertelde dat ze het jaar daarvoor maar niet in de kerststemming raakte. Ze had het hele huis versierd, ze had van alles gebakken, pakjes gekocht, een kerstboom gezet, inkopen voor een fantastisch diner gedaan, en toch, en toch, kwam die kerststemming maar niet...

Ze zette kerstmuziek op in huis, ze schreef kerstkaarten, ze hing de ontvangen kerstkaarten allemaal met wasknijpertjes op aan een rood lint, maar de kerststemming? Die kwam maar niet...

Op kerstavond dacht ze: "Misschien als ik naar de nachtmis in de R.K.-kerk ga, zoals vroeger, misschien komt dan de kerststemming wel."  Maar nee hoor, de mis zei haar niet veel, en met een teleurgesteld gevoel stond ze na de mis op. Ze liep met gebogen hoofd naar buiten, maar toen ze buiten kwam: je raadt het nooit! Het had gesneeuwd! En ineens was die kersstemming daar! Ineens kwam het echte kerstgevoel! En helemaal blij ging ze naar huis!

Ik was naar die avond gegaan met Dolores, die ook niet van vrouwenavonden hield. We durfden elkaar niet aan te kijken, we vielen bijna van onze stoel van het ingehouden lachen!!! Komaan, kerststemming omdat het sneeuwt??? Wat is dat dan? Kerststemming? Lichtjes in de boom? Sneeuw op straat? Lekker eten? Kerstkaarten? Hoeveel heb jij er al? Zo weinig pas? Wij al zoveel!


Wat is voor jou kerststemming? Dit?


Of dit?
Johannes 3:16 Want God had de wereld zo lief dat hij Zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

6.12.10

Toilet deel 4 (of deel 5, ligt er aan of je de nachtmerrie ook meetelt)

Lees hier voor deel 1, deel 2 en deel 3 en ook nog hier: nachtmerrie

Het toilet aan de overkant, uit deel 1, 2 en 3, is zonder ophef op een dag gewoon verdwenen. We zullen helaas nooit te weten komen waarom het er stond...

Maar onze straat zou onze straat niet zijn als er ondertussen geen nieuw toilet geplaatst zou zijn. Nu niet recht over ons, maar een huis of tien naar rechts! Om zeker te zijn dat die voetbal-supporters er geen gebruik van maken is het heel strategisch opgesteld deze keer. Het staat er nu al een week of vijf, en ja, de mensen beginnen er weer over te praten. Maar niemand heeft een verklaring voor dit toilet. Zie foto, genomen door onze huisfotograaf Kansel. Let vooral op de deur en de lantarenpaal...


Deze keer mogen jullie verzinnen waarom het toilet er staat, oké?

29.11.10

Een boodschap voor mij...

Gisteravond PAL, voor het eerst zonder Sunrise. Wij, als fans van het eerste uur van Sunrise, gingen toch maar naar de PAL, want: we houden ook van Yuri, dus zal zijn band ook wel goed zijn :-)

En het was goed!  Anders, het echte Sunrise-sfeertje was er niet, maar toch was het goed! En met het echte Sunrise-sfeertje bedoel ik niet alleen het podium met de rode zetel, het lelijke tapijt (eigenlijk mijn strijkmat), al de gitaren, maar ook een ander soort sfeertje. Dat was er dus niet, maar toch was het goed :-) En dan de 'preek', die was super! Voor herhaling vatbaar. Het was namelijk geen preek, maar Nieuwe Zakken. Ik hou niet zo van een preek, maar deze korte sketches afgewisseld door liedjes, brachten een fijne boodschap over 'roeping'. Wat ik het beste onthouden heb is dat God zei: "Wat vind je leuk? Waar ben je goed in?"

Op de een of andere manier drong de betekenis van het lied Blessed be Your Name gisteravond ineens helemaal door tot in mijn hart. Zo vaak gehoord, zo, vaak gezongen, nu pas echt doorgedrongen in mijn hart.

Als klap op de vuurpijl kreeg ik deze tekst op een roze briefje mee naar huis: God heeft een overvloed aan mededogen. Hij vindt jouw angsten niet dom of dwaas.

Ik ging met een blij gevoel naar huis! En later, ooit, zal ik nog wel eens uitleggen waarom deze dingen me zo aanspraken!

PS 1 Joachim, ik had beloofd om een kort stukje over de 1 november-praise te schrijven, sowwy, ik heb het niet gedaan, maar ik beloof dat ik de eerste de beste keer dat ik nog eens naar Sunrise ga, gelijk de volgende ochtend een stukje schrijf. Als alles nog vers in mijn geheugen zit. Ok?

PS 2 Hier de tekst, voor de zekerheid :-)


Blessed Be Your Name
In the land that is plentiful
Where Your streams of abundance flow
Blessed be Your name

Blessed Be Your name
When I'm found in the desert place
Though I walk through the wilderness
Blessed Be Your name

Every blessing You pour out
I'll turn back to praise
When the darkness closes in, Lord
Still I will say

Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your name
Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your glorious name

Blessed be Your name
When the sun's shining down on me
When the world's 'all as it should be'
Blessed be Your name

Blessed be Your name
On the road marked with suffering
Though there's pain in the offering
Blessed be Your name

Every blessing You pour out
I'll turn back to praise
When the darkness closes in, Lord
Still I will say

Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your name
Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your glorious name

Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your name
Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your glorious name

You give and take away
You give and take away
My heart will choose to say
Lord, blessed be Your name

26.10.10

Kerkhof

Door onvoorziene omstandigheden, (PDS) moest ik vanmorgenvroeg op het kerkhof zijn. Het was ongeveer 7.15 of 7.30 of zo, en nog pikkedonker. Oké, in Zaventem is het nooit echt pikkedonker, dus dat was dit keer echt wel een voordeel... Als je wilt genieten van een heldere nachtlucht vol sterren is het een nadeel, maar dit keer was het dus een voordeel.

Op de een of andere manier hing er een eigenaardige sfeer en Jasper vond het daar helemaal niet leuk! Hij liep piepend naar de uitgang te trekken en was helemaal blij toen we die richting op gingen. Toen ik eerst nog even op een bankje ging zitten, bleef hij piepen en onrustig heen en weer lopen tot we eindelijk weer weggingen. Buiten het kerkhof was het precies even donker (of niet donker, zoals je wilt), maar daar gedroeg hij zich gelijk weer normaal!

Op zich was het best mooi, de silhouetten van de graven af zien steken tegen het licht van het vliegveld.... En toch, toch hing er een rare sfeer! En dat vond Jasper ook!

Johan zei dat ik gewoon mijn angst weer op Jasper projecteerde, maar ik was helemaal niet bang! Waarom zou ik nou bang zijn in het donker op een kerkhof? Nou? Waarom?

12.10.10

Oh boy, wat schrijft ze nou weer allemaal????

Waarom eten (de meeste) christenen wél mosselen, garnalen, paling, varkensvlees enz. maar vinden we homofilie een zonde? Ok, God heeft de mens geschapen als man en vrouw, samen kunnen ze kinderen krijgen, dat is allemaal waar. Maar dan zou niét trouwen dus ook een zonde zijn :-s

Als de discussie (op Facebook) te heftig wordt, haal ik het weg, ik zou gewoon wat mooie, onderbouwde reacties willen...

Citaat van iemand voor wiens mening ik veel respect heb:
"Het verschil tussen de theorie en praktijk. Christenen zijn bang om God de controle te geven en houden daarom graag de controle zelf over de dingen die ze kennen. Daarbij is heel vaak de prioriteit dat men hetgeen men kent, behoudt zoals het is, en niet hetgeen de Bijbel ons leert.


Teksten over homofilie in de Bijbel:


Leviticus 18 & 21: het is een verbod, maar ook bijvoorbeeld garnalen eten is een verbod, of een hek op je dak zetten is een verplichting. Een wettekst waaraan niemand zich vandaag nog houdt. En zelfs niet moet houden volgens Jezus!


Romeinen 1: hier gaat het duidelijk over overspel.


1 Korinthe en 1 Timotheus: "knapenschenders" wordt vertaald als homofilie, maar dit gaat eigenlijk heel duidelijk over het aanranden van te jonge jongens!


Met andere woorden: Geen enkele tekst wijst homofilie letterlijk af. De enige bijbelse reden die ik kan bedenken en die voor mij toch wel sterk genoeg is, is de manier waarop God alles geschapen heeft: van heteroseksuele relaties komen kinderen en dat lijkt volgens mij een duidelijke reden om te zeggen dat God man en vrouw voor elkaar gemaakt heeft. Als je kijkt naar The Bee Movie, zie je wat er gebeurt als de natuurlijke orde wordt verstoord. Daarmee wil ik niemand overtuigen, dit is wat ik zelf geloof.


Dit wil echter niet zeggen dat we OOIT maar een excuus hebben om andermans rechten af te pakken. Welke vorm van xenophobie (angst voor het onbekende) is uit den boze en moet ZEKER in de KERKEN een taboe worden, ipv alles wat we niet gewoon zijn als een taboe te lanceren."

24.9.10

Blood, Sweat and Tears

Donderdag, natuurlijk, de dag dat de herfst officieel begon, een rare dag gehad...

Kwart over zes ging de wekker. Koffie en thee, Jasper uitlaten, de was en de strijk, want om kwart over acht kwam Sytske. Met Sytske naar de krantenwinkel en de Aldi en daarna gespeeld. Om kwart voor een werd Sytske gehaald. Vlug grasmaaien, want het zou gaan donderen en regenen. Nou ja, vlug.... 1600 m² gaat nou ook weer niet zooo vlug natuurlijk :-). Kwart voor drie klaar met het gras, doodmoe natuurlijk, nog wat kleine dingetjes doen en toen zei Theo: "Ga jij nou maar lekker zitten, dat heb je wel verdiend!" Dus ik ging onder het afdak zitten en Theo ging aan het eten beginnen.

Plots, een harde klap!

Ik spring op, ren de koer over, zie door de keukendeur een paar bruine benen op de grond liggen... Gelukkig, ze bewegen! Ik begin te roepen: "Ben je gestruikeld? Ben je uitgegleden? Je bent toch niet zomaar gevallen hè?" Verdwaasd kijkt Theo me aan en zegt: "Ik weet niet wat er gebeurd is..."

Hij lag met zijn hoofd tegen de afwasmachine midden in een plas bloed! En ook zijn kleren hingen helemaal onder het bloed. Ik keek eerst of het niet uit zijn mond kwam (de maagbloeding van twee jaar geleden nog niet vergeten natuurlijk!), maar nee, het kwam uit een diepe snee op zijn achterhoofd... Ik belde gelijk naar Isabelle, maar die vroeg of we niet naar haar konden komen, ze zat midden in de consultaties... Henri en Leda gebeld, in gesprek. Henri gsm, voicemail. Leda gsm, voicemail. Ondertussen ik een acute aanval van stress-diarree, ik kwam terug, gelukkig, Henri nam op.

Henri bracht ons naar Isabelle, maar die schrok van de diepe wond en stuurde ons gelijk door naar de Spoed. "Ga maar naar Vilvoorde! Als je nu naar Leuven rijdt, kom je in de file!" zei ze.

Zo gezegd, zo gedaan. Niet dus. File, file, en nog eens file. Dat kwam door U2, hoorden we later! En midden in die file een geweldige klap, het leek een bom, maar het was maar een donderslag...Toen we eindelijk in het ziekenhuis waren, werden we gelijk geholpen, dat was super! Een hartfilmpje, even aan de monitor, alles oké! Vier draadjes, en klaar was Kees... En het grappige was dat Karin Van Hoey onze verpleegster was :-)

Het is een snee van 8 centimeter. Niet mis hè!

En de schrik zit me nog steeds in de benen :-(

11.9.10

Ontmoetingen deel 2

*De Koreanen
Zoals gewoonlijk waren 'de' Koreanen weer bang voor Jasper. Er zat een groepje Koreanen op het terras aan een tafeltje naast ons en toen Jasper een vlieg achterna sprong, vloog het hele groepje minstens een meter verder, gillend met hoge stemmen! Bijna in het water! Oh nee, er was geen water, maar geef toe, dat maakt het spannender :-)

*Youn Sook
Dat was ook een Koreaanse vrouw, maar... niet bang voor Jasper. Ze zat in het cleaning-team, en ik viel daar als laundry-woman ook onder. De mensen van het cleaning-team moesten hun kuisgerief altijd bij mij op komen halen en ook voor warm water moesten ze bij mij en Jasper zijn. Ik had netjes de eerste dag gevraagd of er iemand bang was voor Jasper, en dat bleek niet het geval. Ik, met al mijn vooroordelen, dacht: ach die Koreaanse vrouw zal wel bang zijn, maar die heeft mij natuurlijk niet verstaan. Maar nee hoor, Youn Sook was totaal niet bang voor Jasper! Ze stapte over hem heen alsof het niets was! Eén keer heb ik haar met een heel hoge stem tegen Jasper horen roepen en tieren, en toen ik naar buiten vloog stond ze hem helemaal te aaien en zei met een verontschuldigende stem: "Ik stond op zijn staart, en hij beet geeneens, wat een schat!"

*Rik, en Evert en Lydia
Rik had ik vorig jaar al leren kennen. Hij was er nu alleen de eerste week en vertelde dat zijn broer Evert en schoonzus Lydia de tweede week zouden komen. Ik vroeg of hij foto's kon laten zien, zodat ik ze zeker zou herkennen en ja hoor, toen ze uit de OM-auto stapten, herkende ik ze gelijk.
Evert en Rik zijn de broers van Maartje. Berend en Riejan, de ouders, en Annemarie, het jongste zusje, waren er ook nog even. Wat een dappere, lieve familie! Ze komen zo positief over, terwijl je weet, dat ze van binnen huilen :-(

*De Egyptenaar (denk ik toch, hij zag er zo uit, vooral zijn neus)
De Egyptenaar kwam vragen of Jasper 'dangerous' was. Nee hoor, die is zo mak als een lammetje! "Can I take pictures?" Tuurlijk, geen probleem! Maar elke keer als de brave man zijn fototoestel voor zijn neus hield, bewoog Jasper en sprong de man naar achteren. Hij ging steeds verder staan en vroeg uiteindelijk of ik de foto niet wou maken. Tuurlijk geen probleem! Maar dan moet jij er ook op! Jij samen met de hond op de foto, dat is leuk. Voorzichtig kwam hij weer wat dichterbij en stak van een afstandje een hand uit naar Jasper. Ik maakte vlug wat foto's en vroeg of ze goed waren.
Hij keek en zei verbaasd: "I look so scared..."
En ik zei: "That's reality!"

*De Aziaat
Het leek een Japanner, maar ik weet het niet zeker. Hij stond op een afstandje foto's te nemen. Ik was al gewend dat iedereen foto's van Jasper aan het nemen was, dus ik vroeg: "Zal ik hem even apart zetten, dan kun je betere foto's nemen?" En hij zei: "I do'nt take pictures of animals , I take pictures of people . My speciality is old ladies."
En of ik nou al vroeg waar die 'old lady' was, hij bleef maar foto's van me nemen en Leda en Sanne kwamen niet meer bij van het lachen...

*De rode trolley
Ja, en dan tot slot nog even vertellen dat Jasper niet dom is. Sorry Jasper! Jasper lag daar twee weken aan een lang touw aan een paal en of ik nou het washok binnen ging, de eetzaal binnen ging, de afwaskeuken binnen ging, of zelfs helemaal naar de kleedkast van de keuken ging, Jasper bleef rustig liggen wachten tot ik terug was. Nooit zelfs maar een blafje als ik weg liep!

Tot de zaterdag dat we naar huis gingen.

Ik had mijn rode trolley mee en elke morgen pakte ik heel mijn hebben en houwen in mijn rode trolley: mijn eigen vuile was, een boek, een vest, een paraplu en dan liepen Jasper en ik met de rode trolley naar het washok. En 's avonds als ik klaar was in het washok, pakte ik alles weer in mijn rode trolley en dan liepen Jasper en ik met de rode trolley naar de chalet.

Tot de zaterdag dat we naar huis gingen.

Ik zag plots dat Theo en Adri de auto al hadden ingeladen en ik dacht: "Oh nee, mijn rode trolley moet er nog bij!" Ik pakte de rode trolley en rende naar de parking. Op dat moment hoorde ik Jasper voor het eerst als een wolf huilen! Hij dacht dat ik hem was vergeten...

Jasper is niet dom!

6.9.10

Ontmoetingen in Ambt-Delden

We waren in Delden en ik wil jullie gewoon wat vertellen over bijzondere ontmoetingen.

*Regen
Het regent hier ook wel eens. En ook wel eens heel hard en lang. Maar wat we op donderdag 26 augustus naar beneden zagen vallen, dat was niet gewoon meer :-O Het begon 's nachts al, en elke keer als je dacht dat je het nog nooit zo hard had zien regenen, begon het nog harder te regenen! Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat! Na twee paar natte kousen en schoenen, heb ik met blote voeten in mijn crockies rondgewandeld. Mijn broek nat tot mijn knieën. De koeien stonden tot hun ellebogen in het water. De weilanden leken meer op rijstvelden. Het was het natste plekje van Nederland op dat moment! Werd zelfs in het nieuws gezegd!

*Pony's
Op vijf minuten wandelafstand van ons terrein waren weilanden met pony's. Echt schattig. Rechts tien mama's met elf veulentjes en links zes papa's met zes veulentjes. Of zoiets dacht ik. Ik kon er geen genoeg van krijgen, tot Theo opmerkte dat die allemaal voor de slacht gekweekt werden :-O
Eten mensen pony's???? Ja, en ook kalfjes en lammetjes en dat vind ik heel lekker. We zijn barbaren!

*Ruben
Het vriendelijkste negenjarige jongetje van de wereld. De hele dag kwam hij een praatje maken, de hond aaien, gewoon zomaar even naast me zitten... Een schat!

*De droogtrommel
Doet-ie-et-of-doet-ie-et-niet, heette het ding. Soms deed hij het na één druk op de knop, soms na tien keer drukken, bij Lien een keer na negentig keer :-O Maar uiteindelijk deed hij het altijd, en op het moment dat het krakerige lawaai weer begon waren Lien en ik de dankbaarste mensen van de wereld. Een kinderhand is gauw gevuld hè!

*Onderbroeken van onbekende mensen
Een van de conferentiegangers werd tijdens de conferentie naar het ziekenhuis gebracht. Iemand moest zijn was doen en dat was natuurlijk de laundry-woman, dus ik :-) Wil je ook het verhaaltje van die andere onderbroek van een onbekend mens weten, dan zeg je het maar, dat schrijf ik liever persoonlijk en niet in het openbaar :-s

*Meneer (of mevrouw) Hermelijn
Die zat ineens bij de open deur van de eetzaal en toen Adri en ik er naar toe wilden lopen, rende hij naar binnen :-O
(Het kan trouwens ook meneer Fret of nog iets heel anders zijn geweest, maar het was lang, bruin en dun, met een lange nek en bijna geen staart)

*Anna Denise
Een bijzondere vrouw. Ik zou eerder zeggen 'een bijzonder meisje', maar ze beweert dat ze 39 is, dus dan is het een vrouw hè! Stiekem geloof ik haar niet, want ze zag er eerder uit als 23 ofzo. Maar ze had een bijzonder verhaal!

*Kasten
Aan allebei de kanten van ons bed, precies naast het hoofdeinde, stonden de kleerkasten in onze kamer. Wie er vaker zijn hoofd of elleboog gestoten heeft, Theo of ik, weet ik niet, maar het was vaak!

Er schieten me later vast nog wel meer ontmoetingen te binnen, die komen dan in deel 2 hè!