Op Facebook heb je zo allerlei van die spelletjes, je doet er aan mee, of je doet er niet aan mee :-)
Deze leek me wel leuk, dus ik deed mee, in de verwachting trouwens, dat het niks op zou leveren!
Dit waren de spelregels:
Here's how you play:
a. Go to Google
b. Type your name and the words "needs" all in quotation marks (e.g., "Reinie needs")
c. Report back on the first ten things that come up for your name. Here's mine:
Bij sommige namen krijg je dan natuurlijk een hele lijst, maar mijn naam is nou niet direct de meest gebruikte naam en zeker niet in het Engels. Ik was dan ook verbaasd toen er toch wat kwam op Google, en wel het volgende:
I'm not really much of a Christian, and I'm not really religious, but Reinie needs to learn a few things: 1) hate the sin, not the sinner. 2) Forgiveness ...
Nu zat ik de laatste tijd in een worsteling. Ik ga niet in details treden, maar er waren mensen waar ik het moeilijk mee had. Ze bleven ergens in volharden en de oudsten traden in mijn ogen redelijk laks op en het bleef maar duren en duren. Ik werd boos op die mensen, boos op de oudsten... Het werd zo 'groot' dat ik zelfs niet meer aan het Avondmaal mee wou doen. Ondertussen is dit 'gedoe' opgelost, op een volgens mij juiste manier, en kan ik er weer vrede mee hebben. Ook met de manier waarop de oudsten het hebben opgelost ben ik achteraf blij.
Maar toen kwam dat zinnetje van Google en ik dacht: "Ja, inderdaad, dat moet Reinie leren!"
Reinie needs to learn a few things: 1) hate the sin, not the sinner. 2) Forgiveness ...
27.2.09
20.2.09
Maartje is naar huis...
Dat schrijven haar ouders op haar blog en op haar Facebook-pagina. Ik vind ze heel dapper... Ik weet niet of ik zo dapper zou zijn :-(
Maartje is gisteren rustig overleden, ze was drie maanden ziek. Deze keer. Ze had namelijk al twee keer kanker overwonnen in haar jonge leventje. Deze derde keer heeft de kanker gewonnen.
Maar gelukkig is ze een kind van God en is ze nu bij de Hemelse Vader tot in de eeuwigheid. Voor hen die achterblijven is dit een troost, hoewel het gemis groot zal zijn.
Weer zo'n jong leven... Vorig jaar Eva, het jaar daarvoor Luc... De 'Waaroms' blijven in mijn hoofd hangen...
Ik ben niet zo'n superfan van Rick Warren, maar deze woorden vind ik echt mooi: ‘Kort samengevat is het leven een voorbereiding op de eeuwigheid. We zijn niet gemaakt om hier voor altijd te blijven. God wil ons bij Zich hebben in de hemel.’
Vraag me niet of dit theologisch klopt, maar ik vind het een mooie zin om me aan vast te houden...
14.2.09
Valentijn of Vrijdag de Dertiende of.... Gewoon een gek verhaaltje
Toen wij jong waren (ik spreek nu dus over heeeel lang geleden, vlak na de tijd dat de dieren nog konden spreken) vierde niemand Valentijn. Toch niet in Nederland voor zover ik me kan herinneren...
We doen er zelf dan ook nog steeds niet veel aan. Soms een lieve kaart, soms een lieve bos bloemen, soms een ontbijt op bed, soms gewoon niks... Je moet elkaar het hele jaar laten zien dat je van elkaar houdt en niet alleen maar op één dag.
Gisteren (vrijdag de dertiende) ging ik nog even vlug met Johan mee naar de GB, en de man voor ons had een hartvormige plastic doos met aardbeien. Ik stootte Johan aan en zei: "Zie, hoe romantisch!" Johan vond het ook leuk en dat was dat.
's Avonds zei ik tegen Theo, zonder bijbedoelingen (echt!): "Bij de GB verkopen ze hartvormige plastic dozen met aardbeien, de meneer voor ons aan de kassa had er zo eentje gekocht, schattig hè!" Theo keek me een beetje vreemd aan en zei dat hij niet begreep waar ik het over had... Ik probeerde het uit te leggen, maar toen zei ik: "Laat maar."
Even later kwam Johan binnen en ik zei: "Leg jij eens uit wat die man voor ons bij de GB had gekocht, want papa begrijpt niet wat ik bedoel." Nou had die man natuurlijk ook nog wat andere dingen gekocht, dus Johan begon met: "Pringles, een peer, die stak hij zomaar in zijn jaszak! O ja, en een hartvormige doos met aardbeien." Theo keek weer een beetje onnozel en met handen en voeten probeerden wij uit te leggen hoe die doos er dan uit zag. Johan had er nog een hele fantasie bij, zo van: "Ja, zijn vrouw noemt hem natuurlijk 'Peertje' en dan zou hij zeggen dat de aardbeien voor haar waren en de peer voor hemzelf..." Toen Theo raar bleef reageren, en ons pestkoppen begon te noemen, zelfs vroeg of hij er een mandarijntje bij moest doen, sprongen Johan en ik tegelijk op, renden naar de keuken, trokken de koelkast open, en ja hoor, jullie hadden het natuurlijk allang geraden, achter een stapel pannenkoeken verborgen, stond hij: een hartvormige doos met aardbeien, bedoeld als verrassing op Valentijn...
Theo dacht dat wij dat gezien hadden en hem aan het pesten waren, maar dat was echt niet zo! Theo, echt niet!!!!
Natuurlijk heeft Theo het er niet bij laten zitten en bracht hij mij vanmorgen ontbijt op bed, aardbeien met slagroom (is mijn favoriete ontbijt en krijg ik zo heel af en toe), niet in die ordinaire hartvormige plastic doos van de GB, maar in een rood hart!!!
We doen er zelf dan ook nog steeds niet veel aan. Soms een lieve kaart, soms een lieve bos bloemen, soms een ontbijt op bed, soms gewoon niks... Je moet elkaar het hele jaar laten zien dat je van elkaar houdt en niet alleen maar op één dag.
Gisteren (vrijdag de dertiende) ging ik nog even vlug met Johan mee naar de GB, en de man voor ons had een hartvormige plastic doos met aardbeien. Ik stootte Johan aan en zei: "Zie, hoe romantisch!" Johan vond het ook leuk en dat was dat.
's Avonds zei ik tegen Theo, zonder bijbedoelingen (echt!): "Bij de GB verkopen ze hartvormige plastic dozen met aardbeien, de meneer voor ons aan de kassa had er zo eentje gekocht, schattig hè!" Theo keek me een beetje vreemd aan en zei dat hij niet begreep waar ik het over had... Ik probeerde het uit te leggen, maar toen zei ik: "Laat maar."
Even later kwam Johan binnen en ik zei: "Leg jij eens uit wat die man voor ons bij de GB had gekocht, want papa begrijpt niet wat ik bedoel." Nou had die man natuurlijk ook nog wat andere dingen gekocht, dus Johan begon met: "Pringles, een peer, die stak hij zomaar in zijn jaszak! O ja, en een hartvormige doos met aardbeien." Theo keek weer een beetje onnozel en met handen en voeten probeerden wij uit te leggen hoe die doos er dan uit zag. Johan had er nog een hele fantasie bij, zo van: "Ja, zijn vrouw noemt hem natuurlijk 'Peertje' en dan zou hij zeggen dat de aardbeien voor haar waren en de peer voor hemzelf..." Toen Theo raar bleef reageren, en ons pestkoppen begon te noemen, zelfs vroeg of hij er een mandarijntje bij moest doen, sprongen Johan en ik tegelijk op, renden naar de keuken, trokken de koelkast open, en ja hoor, jullie hadden het natuurlijk allang geraden, achter een stapel pannenkoeken verborgen, stond hij: een hartvormige doos met aardbeien, bedoeld als verrassing op Valentijn...
Theo dacht dat wij dat gezien hadden en hem aan het pesten waren, maar dat was echt niet zo! Theo, echt niet!!!!
Natuurlijk heeft Theo het er niet bij laten zitten en bracht hij mij vanmorgen ontbijt op bed, aardbeien met slagroom (is mijn favoriete ontbijt en krijg ik zo heel af en toe), niet in die ordinaire hartvormige plastic doos van de GB, maar in een rood hart!!!
13.2.09
Wie kaatst...
...moet de bal verwachten :-)
Ik had niet verwacht zoveel reacties te krijgen op mijn laatste post. Ik had gewoon zoiets van: hier kan ik schrijven wat ik wil, wie het wil lezen, leest het, wie het niet wil lezen, leest het niet...
Op het christelijke forum waar ik het over had, zijn verschillende heftige discussies aan de gang over de Schepping, en vandaag las ik een echt mooie zin, geschreven door een zekere Kansel:
Read the Book
Trust the Writer
Ik had niet verwacht zoveel reacties te krijgen op mijn laatste post. Ik had gewoon zoiets van: hier kan ik schrijven wat ik wil, wie het wil lezen, leest het, wie het niet wil lezen, leest het niet...
Op het christelijke forum waar ik het over had, zijn verschillende heftige discussies aan de gang over de Schepping, en vandaag las ik een echt mooie zin, geschreven door een zekere Kansel:
Read the Book
Trust the Writer
10.2.09
De laatste der Mohikanen
Wie ik? Jaaaa! Want ik geloof dat God de hemel en aarde in zes dagen heeft geschapen! Ik geloof dat Adam en Eva de eerste mensen waren en dat dat ruim zesduizend jaar geleden is geweest.
Waaaah! Zo dom! Zeker niet gestudeerd... Zeker nooit de artikels gelezen van Professor Doctorandus Flapflop! Zo dom! Evolutie, daar kun je niet meer omheen hoor, in deze tijd!
Ik dus wel :-)
Ooit heb ik op een discussieforum (een christelijk, ja) geschreven: "Ik geloof in de zes-dagen-schepping, zelfs als het tegendeel bewezen wordt!" Er kwam een reactie op dat ze dat dus echt niet begrepen, zèlfs als het tegendeel bewezen wordt? Dat bedoel je niet zo, toch?
Jaaaa! Dat bedoel ik wèl zo! Ik geloof namelijk in de zes-dagen-schepping...
Ik geloof ook in de maagdelijkheid van Maria. Ik geloof dat Maria maagd was toen ze zwanger werd en ik weet zeker dat elke gynaecoloog kan bewijzen dat het onmogelijk is voor een maagd om zwanger te zijn. Dat kan helemaal niet. Je kunt als maagd géén kind baren! Iemand die nog nooit gemeenschap heeft gehad met een man, kan geen kind krijgen. Nee, inderdaad, dat kan niet, dus moet je het geloven :-)
Ik geloof ook in de opstanding van Jezus Christus, drie dagen na Zijn dood. Ik geloof dat Jezus uit de dood is opgestaan en ik weet zeker dat elke patholoog-anatoom, of hoe heet zo iemand, kan bewijzen dat het onmogelijk is om drie dagen dood te zijn en dan op te staan. Dat kan helemaal niet. Je kunt als je drie dagen dood bent niét opstaan! Nee, inderdaad, dat kan niet, dus moet je het geloven :-)
Er blijven steeds minder van mijn soort over, dus vandaar mijn titel.
Ik ga hier geen moeite doen om met mensen te discussiëren, die weer gaan beweren en 'bewijzen' dat de Schepping echt niet in zes dagen kan zijn gebeurd, dat er langer dan zesduizend jaar mensen op deze aardkloot rondlopen en al zulk soort dingen. Ik ga namelijk helemaal niet proberen om de zes-dagen-schepping te bewijzen. Ik wil het helemaal niet bewijzen. Ik geloof het gewoon...
Waaaah! Zo dom! Zeker niet gestudeerd... Zeker nooit de artikels gelezen van Professor Doctorandus Flapflop! Zo dom! Evolutie, daar kun je niet meer omheen hoor, in deze tijd!
Ik dus wel :-)
Ooit heb ik op een discussieforum (een christelijk, ja) geschreven: "Ik geloof in de zes-dagen-schepping, zelfs als het tegendeel bewezen wordt!" Er kwam een reactie op dat ze dat dus echt niet begrepen, zèlfs als het tegendeel bewezen wordt? Dat bedoel je niet zo, toch?
Jaaaa! Dat bedoel ik wèl zo! Ik geloof namelijk in de zes-dagen-schepping...
Ik geloof ook in de maagdelijkheid van Maria. Ik geloof dat Maria maagd was toen ze zwanger werd en ik weet zeker dat elke gynaecoloog kan bewijzen dat het onmogelijk is voor een maagd om zwanger te zijn. Dat kan helemaal niet. Je kunt als maagd géén kind baren! Iemand die nog nooit gemeenschap heeft gehad met een man, kan geen kind krijgen. Nee, inderdaad, dat kan niet, dus moet je het geloven :-)
Ik geloof ook in de opstanding van Jezus Christus, drie dagen na Zijn dood. Ik geloof dat Jezus uit de dood is opgestaan en ik weet zeker dat elke patholoog-anatoom, of hoe heet zo iemand, kan bewijzen dat het onmogelijk is om drie dagen dood te zijn en dan op te staan. Dat kan helemaal niet. Je kunt als je drie dagen dood bent niét opstaan! Nee, inderdaad, dat kan niet, dus moet je het geloven :-)
Er blijven steeds minder van mijn soort over, dus vandaar mijn titel.
Ik ga hier geen moeite doen om met mensen te discussiëren, die weer gaan beweren en 'bewijzen' dat de Schepping echt niet in zes dagen kan zijn gebeurd, dat er langer dan zesduizend jaar mensen op deze aardkloot rondlopen en al zulk soort dingen. Ik ga namelijk helemaal niet proberen om de zes-dagen-schepping te bewijzen. Ik wil het helemaal niet bewijzen. Ik geloof het gewoon...
8.2.09
34 jaar
Gisteren waren we 34 jaar getrouwd! Dat lijkt superlang, en toch is die tijd voorbij gevlogen :-)
Als ik om me heen kijk en ik zie al die gebroken gezinnen, dan vraag ik me af hoe het komt dat wij nog bij elkaar zijn... En ook nog gelukkig met elkaar hè, niet zomaar uit gewoonte, of omdat het nou eenmaal zo hoort voor een oudste, maar omdat we nog steeds gek zijn op elkaar.
Zijn wij volmaakter? Beter? Iets minder slecht? Nee, dat is het echt niet, daar kunnen onze drie kinderen van getuigen. Om nog maar te zwijgen over onze schoonkinderen, die zullen ons echt ook niet volmaakt vinden :-) (Natuurlijk moet je zoiets niet aan de kleinkinderen vragen, die vinden ons wel perfect:-))
Ik denk dat de grootste reden is dat wij allebei God als Vader hebben en de Bijbel als Zijn Woord erkennen... Dat wel, maar helaas pindakaas, er zijn ook steeds meer christenen die uit elkaar gaan...
Hoe komt het dan nog?
Kwenie, gewoon omdat we nog steeds heel veel van elkaar houden en nog steeds niet zonder elkaar kunnen! En dat ook tegen elkaar zeggen en aan elkaar laten zien!
Of gewoon omdat Theo de beste en de geduldigste man van de wereld is. Misschien heb ik gewoon geluk gehad... Heel veel geluk!
TOEN
EN NU
Niet veel veranderd toch, in al die jaren?
Als ik om me heen kijk en ik zie al die gebroken gezinnen, dan vraag ik me af hoe het komt dat wij nog bij elkaar zijn... En ook nog gelukkig met elkaar hè, niet zomaar uit gewoonte, of omdat het nou eenmaal zo hoort voor een oudste, maar omdat we nog steeds gek zijn op elkaar.
Zijn wij volmaakter? Beter? Iets minder slecht? Nee, dat is het echt niet, daar kunnen onze drie kinderen van getuigen. Om nog maar te zwijgen over onze schoonkinderen, die zullen ons echt ook niet volmaakt vinden :-) (Natuurlijk moet je zoiets niet aan de kleinkinderen vragen, die vinden ons wel perfect:-))
Ik denk dat de grootste reden is dat wij allebei God als Vader hebben en de Bijbel als Zijn Woord erkennen... Dat wel, maar helaas pindakaas, er zijn ook steeds meer christenen die uit elkaar gaan...
Hoe komt het dan nog?
Kwenie, gewoon omdat we nog steeds heel veel van elkaar houden en nog steeds niet zonder elkaar kunnen! En dat ook tegen elkaar zeggen en aan elkaar laten zien!
Of gewoon omdat Theo de beste en de geduldigste man van de wereld is. Misschien heb ik gewoon geluk gehad... Heel veel geluk!
TOEN
EN NUNiet veel veranderd toch, in al die jaren?
1.2.09
Je hebt gelijk! En jij ook!
Calvinisme - Emerging Church - Postmodern Christendom - Old Time Religion - Willow Creek - Toronto - Pinkster - Evangelisch - Gereformeerd - Baptist - Hervormd - Opwekkingsliedjes - Johan de Heer - Creationisme - Intelligent Design - Vul zelf maar aan...
Het interesseert me ineens niet meer. Het kan me niets meer schelen! Weet je wat? Jullie hebben gewoon allemaal gelijk!
Ik las op Facebook bij iemand die een stukje over Paul Washer had geschreven het volgende: "Indien iemand anders zin heeft om te reageren op een halsstarrige calvinist (al zullen de meeste calvinisten hem ook niet zo fijn vinden), onderaan vind je zijn commentaar (en nee, ik ga helemaal niet akkoord met reformatieNL)"
Mijn eerste indruk was dat hij dit over Paul Washer zei, maar bij nader inzien had hij het over iemand die had gereageerd op zijn stukje over Washer...
Nou ja, het kan me toch niet meer schelen!
Iemand die fel tegen 'Emerging Church' is, maar niet erg thuis is op het internet, gaf me een link naar een 'anti' site... Het grappige was dat het juist een site was die niet zo erg 'anti' was, maar ze konden me nou ook weer niet overtuigen hoor!
Weet je, ik heb er gewoon genoeg van! De Bijbel van kaft tot kaft is eventjes (hopelijk eigenlijk zelfs heel lang) genoeg voor mij!
En interpreteer ik die dan zelf ook alweer, gelijk als ik het lees? Pffff!!! Het kan me niks meer schelen! Ik doe niet meer mee aan nutteloze discussies! Ik laat me niet meer verleiden! Nee!
2 Timoteüs 2: 14 Blijf dit de gelovigen voorhouden en roep hen ten overstaan van God dringend op om niet te redetwisten. Dat heeft geen enkel nut en leidt er alleen maar toe dat de toehoorders ten onder gaan. 15 Span je in om voor God te staan als iemand die betrouwbaar is. Zorg dat je je niet voor je werk hoeft te schamen en verkondig regelrecht de waarheid. 16 Luister niet naar zinloos en leeg gezwets, want het voert steeds verder van God weg. 17 Wat dwaalleraren vertellen, woekert voort als een gezwel. Ook Hymeneüs en Filetus 18 zijn van de waarheid afgedwaald door te beweren dat de opstanding al heeft plaatsgevonden. Daarmee ondermijnen ze het geloof van anderen. 19 Maar het fundament dat God gelegd heeft, ligt onwrikbaar vast en draagt het opschrift: ‘De Heer weet wie hem toebehoren’ en ‘Laat ieder die de naam van de Heer noemt, onrecht uit de weg gaan’.
Het interesseert me ineens niet meer. Het kan me niets meer schelen! Weet je wat? Jullie hebben gewoon allemaal gelijk!
Ik las op Facebook bij iemand die een stukje over Paul Washer had geschreven het volgende: "Indien iemand anders zin heeft om te reageren op een halsstarrige calvinist (al zullen de meeste calvinisten hem ook niet zo fijn vinden), onderaan vind je zijn commentaar (en nee, ik ga helemaal niet akkoord met reformatieNL)"
Mijn eerste indruk was dat hij dit over Paul Washer zei, maar bij nader inzien had hij het over iemand die had gereageerd op zijn stukje over Washer...
Nou ja, het kan me toch niet meer schelen!
Iemand die fel tegen 'Emerging Church' is, maar niet erg thuis is op het internet, gaf me een link naar een 'anti' site... Het grappige was dat het juist een site was die niet zo erg 'anti' was, maar ze konden me nou ook weer niet overtuigen hoor!
Weet je, ik heb er gewoon genoeg van! De Bijbel van kaft tot kaft is eventjes (hopelijk eigenlijk zelfs heel lang) genoeg voor mij!
En interpreteer ik die dan zelf ook alweer, gelijk als ik het lees? Pffff!!! Het kan me niks meer schelen! Ik doe niet meer mee aan nutteloze discussies! Ik laat me niet meer verleiden! Nee!
2 Timoteüs 2: 14 Blijf dit de gelovigen voorhouden en roep hen ten overstaan van God dringend op om niet te redetwisten. Dat heeft geen enkel nut en leidt er alleen maar toe dat de toehoorders ten onder gaan. 15 Span je in om voor God te staan als iemand die betrouwbaar is. Zorg dat je je niet voor je werk hoeft te schamen en verkondig regelrecht de waarheid. 16 Luister niet naar zinloos en leeg gezwets, want het voert steeds verder van God weg. 17 Wat dwaalleraren vertellen, woekert voort als een gezwel. Ook Hymeneüs en Filetus 18 zijn van de waarheid afgedwaald door te beweren dat de opstanding al heeft plaatsgevonden. Daarmee ondermijnen ze het geloof van anderen. 19 Maar het fundament dat God gelegd heeft, ligt onwrikbaar vast en draagt het opschrift: ‘De Heer weet wie hem toebehoren’ en ‘Laat ieder die de naam van de Heer noemt, onrecht uit de weg gaan’.
24.1.09
Grrr!
Die van die steekpartij bleek dus 20 te zijn en geen 28, en al enkele keren onder psychiatrische behandeling geweest... Eng hè! Dat zou de buurjongen dus kunnen zijn, of die van twee huizen verderop... Weet ik veel of die al eens bij een psychiater zijn geweest?
Maar nu hoorde ik weer zo iets, bluh! De broer van Celia (vriendin van Eva, wel eens bij ons op de tieners geweest, en nu vriend via Facebook) stapte op de trein en vergat de deur te sluiten. Een gast zegt:"Doet die deur eens toe!" De jongen gaat terug rechtstaan om de deur te gaan sluiten, maar gelijk krijgt hij al stampen in zijn maag en tegen zijn hoofd... Hij is gister in de scanner geweest en heeft gelukkig alleen een zware hersenschudding. Vandaag krijgt hij nog een maagonderzoek en al bij al is hij er dus redelijk goed van afgekomen...
Maar... De andere treinreizigers deden niets! Iedereen bleef zitten! Waaaaah! Wat gebeurt er toch allemaal.... En erger nog: Wat gebeurt er niet?
Zijn we zo bang met ons allen om in te grijpen als iemand in elkaar geslagen wordt?
Hoe zou ikzelf reageren?
Hopelijk niet zo passief...
Hopelijk niet!
Maar nu hoorde ik weer zo iets, bluh! De broer van Celia (vriendin van Eva, wel eens bij ons op de tieners geweest, en nu vriend via Facebook) stapte op de trein en vergat de deur te sluiten. Een gast zegt:"Doet die deur eens toe!" De jongen gaat terug rechtstaan om de deur te gaan sluiten, maar gelijk krijgt hij al stampen in zijn maag en tegen zijn hoofd... Hij is gister in de scanner geweest en heeft gelukkig alleen een zware hersenschudding. Vandaag krijgt hij nog een maagonderzoek en al bij al is hij er dus redelijk goed van afgekomen...
Maar... De andere treinreizigers deden niets! Iedereen bleef zitten! Waaaaah! Wat gebeurt er toch allemaal.... En erger nog: Wat gebeurt er niet?
Zijn we zo bang met ons allen om in te grijpen als iemand in elkaar geslagen wordt?
Hoe zou ikzelf reageren?
Hopelijk niet zo passief...
Hopelijk niet!
23.1.09
Steekpartij Dendermonde
"Drie doden, twaalf gewonden
Een 28-jarige psychiatrische patiënt drong vanmorgen binnen in OCMW-kinderdagverblijf Fabeltjesland en de naschoolse opvang De Rakkertjes en begon er in het wilde weg uit te halen met een mes."
Toen ik dit nieuws hoorde vanmorgen, liepen gelijk de koude rillingen over mijn rug. Je ziet het voor je... En de ouders, de grootouders, horen die dat ook op de radio? Of waren die al ingelicht? Wat gaat er dan door je heen? De eerste berichten telden vijf doden, toen drie, toen toch vier, en nu weer drie... Die onzekerheid of jouw kleintje daar ook bij zit...
Wat een leed is er toch in de wereld en zoveel 'waaroms'...
Waarom was die man niet opgesloten voor hij zoiets kon doen? Hij was onder behandeling. Was dit een inschattingsfoutje van zijn behandelende psychiater? Hoe voelt die zich nu? Ook schuldig?
Zulke dingen gebeuren in Amerika, maar toch niet hier? In België?
't Is moeilijk te plaatsen. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. 't Is moeilijk om uit je gedachten te zetten. Hopelijk hebben de nabestaanden begrijpende en lieve vrienden om zich heen. Hopelijk zal de plaatselijke kerk/gemeente zich ook een beetje om deze mensen bekommeren.
Wat is dit moeilijk...
PS Geven jullie dit ook nog door aan anderen: De laatste wens van Maartje
voor België
Een 28-jarige psychiatrische patiënt drong vanmorgen binnen in OCMW-kinderdagverblijf Fabeltjesland en de naschoolse opvang De Rakkertjes en begon er in het wilde weg uit te halen met een mes."
Toen ik dit nieuws hoorde vanmorgen, liepen gelijk de koude rillingen over mijn rug. Je ziet het voor je... En de ouders, de grootouders, horen die dat ook op de radio? Of waren die al ingelicht? Wat gaat er dan door je heen? De eerste berichten telden vijf doden, toen drie, toen toch vier, en nu weer drie... Die onzekerheid of jouw kleintje daar ook bij zit...
Wat een leed is er toch in de wereld en zoveel 'waaroms'...
Waarom was die man niet opgesloten voor hij zoiets kon doen? Hij was onder behandeling. Was dit een inschattingsfoutje van zijn behandelende psychiater? Hoe voelt die zich nu? Ook schuldig?
Zulke dingen gebeuren in Amerika, maar toch niet hier? In België?
't Is moeilijk te plaatsen. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. 't Is moeilijk om uit je gedachten te zetten. Hopelijk hebben de nabestaanden begrijpende en lieve vrienden om zich heen. Hopelijk zal de plaatselijke kerk/gemeente zich ook een beetje om deze mensen bekommeren.
Wat is dit moeilijk...
PS Geven jullie dit ook nog door aan anderen: De laatste wens van Maartje
voor België
18.1.09
De wens
De wens van Maartje
vanuit België is het: IBAN/SEPA No.: NL16RABO013637298, BIC No.: RABONL2U, Bank: Rabobank
vanuit België is het: IBAN/SEPA No.: NL16RABO013637298, BIC No.: RABONL2U, Bank: Rabobank
8.1.09
Van beneden naar boven lezen
Anders begrijp je er niks van!
The End
ps Zie je? Het waren er maar drie in plaats van tien, en ik had echt supergoeie titels gevonden hoor, vannacht. Maar ze liggen nog boven denk ik :p
The End
ps Zie je? Het waren er maar drie in plaats van tien, en ik had echt supergoeie titels gevonden hoor, vannacht. Maar ze liggen nog boven denk ik :p
Slapeloosheid
Maar ook daar heb ik niks over te melden, maar houd mijn 'counter' in de gaten, je zult zien dat het bezoekers lokt! Hoera!
Nu hoop ik nog één ding:
(wordt vervolgd)
Nu hoop ik nog één ding:
(wordt vervolgd)
Kaupthing
Ha, daar weet ik heus niks zinnigs over te melden, maar Henri zegt dat je door bepaalde titels veel mensen naar je blog kunt lokken. Experimentje dus :-)
Nou ja, en dan komen ze hier via Google en dan lezen ze dit en ben ik die lezertjes gelijk weer kwijt, weten ze gelijk dat ik niks te melden heb...
Vannacht lag ik de hele nacht op mijn blog te schrijven. In mijn gedachten dan hè, ik heb geen laptop. Ik kon zo een heleboel van die titels verzinnen, die mensen op Google opzoeken, en ik lag te bedenken dat ik dan een stuk of tien van die titels zou gebruiken en dat mensen met een abonnement dan helemaal gek van me zouden worden, zo van: "Oh nee, tien nieuwe berichten van Reinie, neeeeee". Nu is het weer dag en weet ik dat zulk soort snode plannen het daglicht niet kunnen verdragen, dus ik zal jullie niet lastigvallen met tien nieuwe berichtjes :-)
Goed, ik heb dus last van
(wordt vervolgd)
Nou ja, en dan komen ze hier via Google en dan lezen ze dit en ben ik die lezertjes gelijk weer kwijt, weten ze gelijk dat ik niks te melden heb...
Vannacht lag ik de hele nacht op mijn blog te schrijven. In mijn gedachten dan hè, ik heb geen laptop. Ik kon zo een heleboel van die titels verzinnen, die mensen op Google opzoeken, en ik lag te bedenken dat ik dan een stuk of tien van die titels zou gebruiken en dat mensen met een abonnement dan helemaal gek van me zouden worden, zo van: "Oh nee, tien nieuwe berichten van Reinie, neeeeee". Nu is het weer dag en weet ik dat zulk soort snode plannen het daglicht niet kunnen verdragen, dus ik zal jullie niet lastigvallen met tien nieuwe berichtjes :-)
Goed, ik heb dus last van
(wordt vervolgd)
7.1.09
Ik houd van roze ♥ :o
Nee, niet van roze bloesjes! Niet van roze schoenen, zelfs niet van Nikes -70% met een beetje roze (Johan kon me nog juist tegenhouden, anders had ik ze gekocht, ze zaten wel errug lekker).
Niet van roze tafelkleedjes, niet van een roze caddy (gelukkig hadden ze nog één rode bij de Blokker, anders had Theo echt een roze gekocht, want de oude was kapot!) Niet van roze tassen (niet van de Hollandse
en niet van de Vlaamse),
niet van roze sokken, niet van roze stropdassen, niet van roze overhemden. Niet van roze bussen...
En ook niet van paarden met een roze jasje...
Neehee, alleen maar van dit:
Niet van roze tafelkleedjes, niet van een roze caddy (gelukkig hadden ze nog één rode bij de Blokker, anders had Theo echt een roze gekocht, want de oude was kapot!) Niet van roze tassen (niet van de Hollandse
en niet van de Vlaamse),
niet van roze sokken, niet van roze stropdassen, niet van roze overhemden. Niet van roze bussen...
En ook niet van paarden met een roze jasje...
Neehee, alleen maar van dit:
2.1.09
Oud en Nieuw - Hollands of Belgisch
Zoek de verschillen :-)
Piet en Truus ontmoeten Jef en Trui op vakantie in Zuid-Frankrijk. Omdat Piet en Truus geen woord Frans spreken, klampen ze zich een beetje vast aan Jef en Trui. Ze sluiten een soort vakantie-vriendschap en aan het eind van de vakantie zegt Piet: "Hé, wat doen jullie met Oud en Nieuw?" Jef en Trui hebben hier nog helemaal niet over nagedacht en spontaan zegt Truus: "Kom het gezellig bij ons vieren, in Den Haag!" Beleefd nemen Jef en Trui de uitnodiging aan. Er wordt afgesproken dat ze vanaf een uur of acht welkom zijn en gerust mogen blijven slapen...
31 december
Jef en Trui bellen om kwart over acht aan en worden vrolijk binnengelaten door iemand die ze nog nooit gezien hebben, met de woorden: "Oh, jullie zijn zeker de Belgjes, zie ik gelijk, haha haha!" Ze komen binnen in een propvolle kamer, waar met moeite nog twee stoelen worden bij gezet.
Iedereen koffie? Ja zeker? De kopjes worden rondgedeeld met de woorden: "De melk en suiker staat op tafel, 't is zelfbediening hoor!"
Jef en Trui kijken elkaar een beetje verbaasd aan, maar drinken beleefd hun kopje leeg. "Willen jullie geen oliebol? Er zijn er nog veel meer in de keuken hoor!" Trui zegt verlegen: "Nee dank je, dan kan ik straks niks meer op..." "Ha," roept Piet "dan kan ik straks niks meer op, wat een grapjanus!"
De koffiepot gaat nog eens rond, en de schaal met oliebollen wordt aangevuld, leeggegeten en weer aangevuld en nog eens leeggegeten en nog eens aangevuld... Jef en Trui bedanken beleefd voor die vette bollen, dat lusten ze echt niet...
Dan komen de borrelglaasjes boven en de zoutjes en pinda's. Tegen twaalf uur komen de champagneglazen op tafel en wordt de tv even aan gezet en om 10 seconde voor twaalf begint iedereen luid af te tellen: "Tien, negen, acht ... twee, één, Gelukkig Nieuwjaar!" Iedereen neemt een slokje champagne, geeft vlug wat mensen een kus, rent naar de gang, doet zijn jas aan en rent naar buiten.
Een beetje overdonderd kijken Jef en Trui elkaar nog maar eens verbaasd aan. Buiten lijkt het wel oorlog, een geknal dat het niet normaal meer is. Jef en Trui besluiten dan om ook maar hun jas aan te trekken en eens buiten te gaan kijken. Op straat weten ze echt niet wat hen overkomt! Een lawaai, echt niet gewoon, vuurwerk aan alle kanten, in de hele straat en in de hele stad, in heel het land. Niet alleen opgeschoten jongens steken het af, volwassen kerels staan daar voor honderden Euro's aan te steken! Wildvreemde mensen omhelzen hen en wensen hen Gelukkig Nieuwjaar...
Een beetje verdwaasd gaan Jef en Trui weer naar binnen en wachten gelaten af wat hen nog te wachten staat. Langzamerhand komen de andere gasten ook weer binnen en uiteindelijk zijn ook Piet en Truus weer boven water. Er wordt een grote huzarensalade op tafel gezet en er wordt gezegd: "Tast maar toe." En na het "slaatje" gaat iedereen naar huis en naar bed...
De volgende ochtend zijn Jef en Trui eigenlijk geeneens meer verbaasd als er wordt gezegd: "Nou, er zijn nog oliebollen zat hoor, lekker makkelijk ontbijtje altijd hè, op Nieuwjaarsochtend! Neem maar zoveel je wilt!"
Op de terugweg naar België stoppen ze bij een wegrestaurant en halen de geleden schade dapper weer in door eens lekker te gaan eten!
Piet en Truus ontmoeten Jef en Trui op vakantie in Zuid-Frankrijk. Omdat Piet en Truus geen woord Frans spreken, klampen ze zich een beetje vast aan Jef en Trui. Ze sluiten een soort vakantie-vriendschap en aan het eind van de vakantie zegt Piet: "Hé, wat doen jullie met Oud en Nieuw?" Jef en Trui hebben hier nog helemaal niet over nagedacht en spontaan zegt Truus: "Wat vind je er van als wij het bij jullie komen vieren?" Beleefd zegt Trui dat dat een goed idee is en dat ze om een uur of acht welkom zijn en gerust mogen blijven slapen...
31 december
Piet en Truus eten al om vijf uur, stevige kost, want het is koud en ze moeten nog een end rijden. Ze bellen om precies acht uur aan bij Jef en Trui. Trui doet open en zegt: "Welkom, welkom, jullie zijn de eersten! Kom binnen en doe je jas uit!" Piet en Truus gaan naar binnen en zien een lange gedekte tafel staan. Ze kijken elkaar verbaasd aan, maar zeggen niks. Langzamerhand komen er meer mensen binnen, er wordt een aperitiefje geserveerd met hapjes waar Piet en Truus alleen maar van kunnen raden wat het is, en dan zegt Jef: "Ik denk dat iedereen er is, laten we aan tafel gaan." Nog een beetje verbaasd gaan Piet en Truus zitten. Dan komt er soep op tafel. Piet zegt: "Soep? Nou, daar heb ik nou geen trek in hoor!" Truus zegt: "Nou het ligt er aan wat voor soep, maar eigenlijk heb ik ook geen trek." Het blijkt Witlofroomsoep met grijze garnaaltjes te zijn. Piet en Truus denken: "Ben ik effe blij dat ik geen soep heb genomen! Soep van lof en dan met garnaaltjes, die vieze beestjes!"
Na de soep worden er bordjes geserveerd en Truus roept: "Wat is dat oranje spul? Toch geen vis hè!" Het blijkt gerookte zalm te zijn. Piet en Truus proeven eens voorzichtig en zeggen: "Nou, dat is nou wel lekkere vis eigenlijk! Valt best wel mee." Maar ondertussen kijken ze rond en denken: "Waar blijven de oliebollen?"
Na de gerookte zalm komen er weer nieuwe bordjes op tafel. Toch niet weer vis hè? Trui stelt ze gerust door te zeggen dat het een Orloff is van lamsfilet en ganzenlever bereid met Porto. "Nou," roept Piet "daar zakt mijn broek van af! Ganzenlever! Die Belgen lijken wel gek. Dat is je reinste dierenmishandeling! Dat vreet ik niet!"
Dan komt het hoofdgerecht: Zuid-Afrikaanse struisvogel met groene boontjes, omwikkeld met reepjes spek. Piet en Truus kijken elkaar vertwijfeld aan en denken: "WAAR BLIJVEN DE OLIEBOLLEN?"
Tegen twaalf uur komen de champagneglazen op tafel en wordt de tv even aan gezet en om 10 seconde voor twaalf begint iedereen luid af te tellen: "Tien, negen, acht ... twee, één, Gelukkig Nieuwjaar!" De champagne vloeit rijkelijk en iedereen wenst elkaar een Gelukkig Nieuwjaar. Heel in de verte hoor je wat geknal en er wordt gezegd: "Ach, dat is in die sociale woonwijk, die jongens moeten weer vuurwerk afsteken..."
Na twaalf uur wordt het dessert geserveerd: Een torentje van amandelmousse en merengue, schuim van pistache, aardbeiencoulis en een bolletje Baileys-ijs.
Daarna was er nog koffie met versnaperingen en toen kwam de kaasschotel op tafel. Maar Piet en Truus lagen toen allang onder de tafel...
Het ontbijt de volgende ochtend met verse pistolets en croissantjes van de bakker (die dus open was op Nieuwjaar) maakte het compleet. Piet en Truus zijn niet meer teruggegaan naar Den Haag!
Verhaal 1
Piet en Truus ontmoeten Jef en Trui op vakantie in Zuid-Frankrijk. Omdat Piet en Truus geen woord Frans spreken, klampen ze zich een beetje vast aan Jef en Trui. Ze sluiten een soort vakantie-vriendschap en aan het eind van de vakantie zegt Piet: "Hé, wat doen jullie met Oud en Nieuw?" Jef en Trui hebben hier nog helemaal niet over nagedacht en spontaan zegt Truus: "Kom het gezellig bij ons vieren, in Den Haag!" Beleefd nemen Jef en Trui de uitnodiging aan. Er wordt afgesproken dat ze vanaf een uur of acht welkom zijn en gerust mogen blijven slapen...
31 december
Jef en Trui bellen om kwart over acht aan en worden vrolijk binnengelaten door iemand die ze nog nooit gezien hebben, met de woorden: "Oh, jullie zijn zeker de Belgjes, zie ik gelijk, haha haha!" Ze komen binnen in een propvolle kamer, waar met moeite nog twee stoelen worden bij gezet.
Iedereen koffie? Ja zeker? De kopjes worden rondgedeeld met de woorden: "De melk en suiker staat op tafel, 't is zelfbediening hoor!"
Jef en Trui kijken elkaar een beetje verbaasd aan, maar drinken beleefd hun kopje leeg. "Willen jullie geen oliebol? Er zijn er nog veel meer in de keuken hoor!" Trui zegt verlegen: "Nee dank je, dan kan ik straks niks meer op..." "Ha," roept Piet "dan kan ik straks niks meer op, wat een grapjanus!"
De koffiepot gaat nog eens rond, en de schaal met oliebollen wordt aangevuld, leeggegeten en weer aangevuld en nog eens leeggegeten en nog eens aangevuld... Jef en Trui bedanken beleefd voor die vette bollen, dat lusten ze echt niet...
Dan komen de borrelglaasjes boven en de zoutjes en pinda's. Tegen twaalf uur komen de champagneglazen op tafel en wordt de tv even aan gezet en om 10 seconde voor twaalf begint iedereen luid af te tellen: "Tien, negen, acht ... twee, één, Gelukkig Nieuwjaar!" Iedereen neemt een slokje champagne, geeft vlug wat mensen een kus, rent naar de gang, doet zijn jas aan en rent naar buiten.
Een beetje overdonderd kijken Jef en Trui elkaar nog maar eens verbaasd aan. Buiten lijkt het wel oorlog, een geknal dat het niet normaal meer is. Jef en Trui besluiten dan om ook maar hun jas aan te trekken en eens buiten te gaan kijken. Op straat weten ze echt niet wat hen overkomt! Een lawaai, echt niet gewoon, vuurwerk aan alle kanten, in de hele straat en in de hele stad, in heel het land. Niet alleen opgeschoten jongens steken het af, volwassen kerels staan daar voor honderden Euro's aan te steken! Wildvreemde mensen omhelzen hen en wensen hen Gelukkig Nieuwjaar...
Een beetje verdwaasd gaan Jef en Trui weer naar binnen en wachten gelaten af wat hen nog te wachten staat. Langzamerhand komen de andere gasten ook weer binnen en uiteindelijk zijn ook Piet en Truus weer boven water. Er wordt een grote huzarensalade op tafel gezet en er wordt gezegd: "Tast maar toe." En na het "slaatje" gaat iedereen naar huis en naar bed...
De volgende ochtend zijn Jef en Trui eigenlijk geeneens meer verbaasd als er wordt gezegd: "Nou, er zijn nog oliebollen zat hoor, lekker makkelijk ontbijtje altijd hè, op Nieuwjaarsochtend! Neem maar zoveel je wilt!"
Op de terugweg naar België stoppen ze bij een wegrestaurant en halen de geleden schade dapper weer in door eens lekker te gaan eten!
Verhaal 2
Piet en Truus ontmoeten Jef en Trui op vakantie in Zuid-Frankrijk. Omdat Piet en Truus geen woord Frans spreken, klampen ze zich een beetje vast aan Jef en Trui. Ze sluiten een soort vakantie-vriendschap en aan het eind van de vakantie zegt Piet: "Hé, wat doen jullie met Oud en Nieuw?" Jef en Trui hebben hier nog helemaal niet over nagedacht en spontaan zegt Truus: "Wat vind je er van als wij het bij jullie komen vieren?" Beleefd zegt Trui dat dat een goed idee is en dat ze om een uur of acht welkom zijn en gerust mogen blijven slapen...
31 december
Piet en Truus eten al om vijf uur, stevige kost, want het is koud en ze moeten nog een end rijden. Ze bellen om precies acht uur aan bij Jef en Trui. Trui doet open en zegt: "Welkom, welkom, jullie zijn de eersten! Kom binnen en doe je jas uit!" Piet en Truus gaan naar binnen en zien een lange gedekte tafel staan. Ze kijken elkaar verbaasd aan, maar zeggen niks. Langzamerhand komen er meer mensen binnen, er wordt een aperitiefje geserveerd met hapjes waar Piet en Truus alleen maar van kunnen raden wat het is, en dan zegt Jef: "Ik denk dat iedereen er is, laten we aan tafel gaan." Nog een beetje verbaasd gaan Piet en Truus zitten. Dan komt er soep op tafel. Piet zegt: "Soep? Nou, daar heb ik nou geen trek in hoor!" Truus zegt: "Nou het ligt er aan wat voor soep, maar eigenlijk heb ik ook geen trek." Het blijkt Witlofroomsoep met grijze garnaaltjes te zijn. Piet en Truus denken: "Ben ik effe blij dat ik geen soep heb genomen! Soep van lof en dan met garnaaltjes, die vieze beestjes!"
Na de soep worden er bordjes geserveerd en Truus roept: "Wat is dat oranje spul? Toch geen vis hè!" Het blijkt gerookte zalm te zijn. Piet en Truus proeven eens voorzichtig en zeggen: "Nou, dat is nou wel lekkere vis eigenlijk! Valt best wel mee." Maar ondertussen kijken ze rond en denken: "Waar blijven de oliebollen?"
Na de gerookte zalm komen er weer nieuwe bordjes op tafel. Toch niet weer vis hè? Trui stelt ze gerust door te zeggen dat het een Orloff is van lamsfilet en ganzenlever bereid met Porto. "Nou," roept Piet "daar zakt mijn broek van af! Ganzenlever! Die Belgen lijken wel gek. Dat is je reinste dierenmishandeling! Dat vreet ik niet!"
Dan komt het hoofdgerecht: Zuid-Afrikaanse struisvogel met groene boontjes, omwikkeld met reepjes spek. Piet en Truus kijken elkaar vertwijfeld aan en denken: "WAAR BLIJVEN DE OLIEBOLLEN?"
Tegen twaalf uur komen de champagneglazen op tafel en wordt de tv even aan gezet en om 10 seconde voor twaalf begint iedereen luid af te tellen: "Tien, negen, acht ... twee, één, Gelukkig Nieuwjaar!" De champagne vloeit rijkelijk en iedereen wenst elkaar een Gelukkig Nieuwjaar. Heel in de verte hoor je wat geknal en er wordt gezegd: "Ach, dat is in die sociale woonwijk, die jongens moeten weer vuurwerk afsteken..."
Na twaalf uur wordt het dessert geserveerd: Een torentje van amandelmousse en merengue, schuim van pistache, aardbeiencoulis en een bolletje Baileys-ijs.
Daarna was er nog koffie met versnaperingen en toen kwam de kaasschotel op tafel. Maar Piet en Truus lagen toen allang onder de tafel...
Het ontbijt de volgende ochtend met verse pistolets en croissantjes van de bakker (die dus open was op Nieuwjaar) maakte het compleet. Piet en Truus zijn niet meer teruggegaan naar Den Haag!
uǝʌoqǝʇsɹǝpuo
uǝʌoqǝʇsɹǝpuo
Wie verzint er nu zoiets? Op het Breeze-forum heeft iemand in 'Nonsens' een ondersteboven-topic geopend, en ik kan dan weer niet rusten voor ik weet hoe je dat doet hè! Maar de aanhouder wint, het is me gelukt!
Fijn hè! Tjongejonge, waar ik me al niet mee bezig kan houden hè...
Maar dit is gelijk een goeie gelegenheid om iedereen een Gezegend Nieuw Jaar toe te wensen!
Volgende keer zal ik weer iets interessanters posten, beloofd! :-)
Wie verzint er nu zoiets? Op het Breeze-forum heeft iemand in 'Nonsens' een ondersteboven-topic geopend, en ik kan dan weer niet rusten voor ik weet hoe je dat doet hè! Maar de aanhouder wint, het is me gelukt!
Fijn hè! Tjongejonge, waar ik me al niet mee bezig kan houden hè...
Maar dit is gelijk een goeie gelegenheid om iedereen een Gezegend Nieuw Jaar toe te wensen!
Volgende keer zal ik weer iets interessanters posten, beloofd! :-)
26.12.08
Katjes en hoop en belofte enzo.... En ook oud worden :-)
Geloof me of niet, maar de eerste wilgenkatjes beginnen uit te lopen!
De knopjes zaten er allang en die gaven mij alweer een fijn gevoel. In de herfst word ik altijd een beetje triest, dat die mooie (of minder mooie) zomer nou alweer voorbij is. Maar als ik dan die veelbelovende knopjes zie, word ik weer blij! Bij ons om de hoek staan heel veel wilgen en er zijn echt al katjes uitgekomen! Hoera! De lente komt! Morgen nog niet gelijk, maar hij komt!!!!
Mijn vader zei op Nieuwjaarsdag altijd (echt waar, altijd!): "Je kunt al goed merken dat de dagen beginnen te lengen hè!" Wij moesten daar altijd om lachen, zo gelijk tien dagen na de kortste dag zag hij de lente al aan komen, maar nu begrijp ik hem toch wel ietsje beter, met mijn katjes :-)
Wedden dat ik daar nu ieder jaar over begin te zeuren? Zo van, hebben jullie het al gezien? De katjes beginnen alweer uit te komen!
Ouwe mensen toch hè :-)
De knopjes zaten er allang en die gaven mij alweer een fijn gevoel. In de herfst word ik altijd een beetje triest, dat die mooie (of minder mooie) zomer nou alweer voorbij is. Maar als ik dan die veelbelovende knopjes zie, word ik weer blij! Bij ons om de hoek staan heel veel wilgen en er zijn echt al katjes uitgekomen! Hoera! De lente komt! Morgen nog niet gelijk, maar hij komt!!!!
Mijn vader zei op Nieuwjaarsdag altijd (echt waar, altijd!): "Je kunt al goed merken dat de dagen beginnen te lengen hè!" Wij moesten daar altijd om lachen, zo gelijk tien dagen na de kortste dag zag hij de lente al aan komen, maar nu begrijp ik hem toch wel ietsje beter, met mijn katjes :-)
Wedden dat ik daar nu ieder jaar over begin te zeuren? Zo van, hebben jullie het al gezien? De katjes beginnen alweer uit te komen!
Ouwe mensen toch hè :-)
23.12.08
Kerst
Deze vind ik het leukste! Ik kreeg die van Henri op mijn Facebook....
Dit liedje is het mooiste. De foto lijkt op een van de foto's die Johan gemaakt heeft, die ene keer dit jaar, dat er bij ons sneeuw lag....
Deze foto vind ik dan weer zo supermooi! Het lijkt echt op het dorpje waar Francien woont, in Canada.... Het eerste filmpje trouwens ook, en het tweede ook :-)
Het ene is wat serieuzer, het andere wat vrolijker, het volgende doet je dan weer herinneren aan je kindertijd.... Maar het betekent voor mij eigenlijk allemaal Kerst! Zowel de vrolijke als de serieuze liedjes en plaatjes. Natuurlijk, Kerst is de herdenking van de komst van de Here Jezus naar deze aarde. Hij is gekomen om voor ons te sterven! Natuurlijk, dat is Kerst! Dat is het belangrijkste!!!
Maar toch, die sfeerbeelden, dat gezellige, dat mag toch ook wel hè, in deze donkere dagen....
Een heel gezegend Kerstfeest voor iedereen die dit leest!!!!
19.12.08
Dagelijks bijbelvers eens nader bekeken :-)
Rechts naast mijn blogberichtjes kun je elke dag een andere bijbeltekst vinden. Ik zag dit op de blog van Henk en ik vond dit een goed idee, dus nu heb ik dat ook :-)
De tekst van vandaag (Romeinen 5 vers 3 en 4, voor wie dit morgen pas leest) sprak me erg aan en ik heb hem dus even opgezocht om het hele gedeelte te kunnen lezen. Voor wie ook het hele gedeelte wil lezen en geen zin heeft het op te zoeken, hier komt het:
Romeinen 5: 1 Wij zijn dus als rechtvaardigen aangenomen op grond van ons geloof en leven in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus. 2 Dankzij hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en in de hoop te mogen delen in zijn luister prijzen we ons gelukkig. 3 En dat niet alleen, we prijzen ons zelfs gelukkig onder alle ellende, omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, 4 volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop. 5 Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is. 6 Toen wij nog hulpeloos waren is Christus immers voor ons, die op dat moment nog schuldig waren, gestorven. 7 Er is bijna niemand die voor een rechtvaardig mens wil sterven; slechts een enkeling durft voor een goed mens zijn leven te geven. 8 Maar God bewees ons zijn liefde doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren. 9 Des te zekerder is het dus dat wij, nu we door zijn dood zijn vrijgesproken, dankzij hem zullen worden gered en niet veroordeeld. 10 Werden we in de tijd dat we nog Gods vijanden waren al met hem verzoend door de dood van zijn Zoon, des te zekerder is het dat wij, nu we met hem zijn verzoend, worden gered door diens leven. 11 En meer nog, dat wij God prijzen danken we aan onze Heer Jezus Christus, door wie we nu al met God zijn verzoend.
De tekst van vandaag (Romeinen 5 vers 3 en 4, voor wie dit morgen pas leest) sprak me erg aan en ik heb hem dus even opgezocht om het hele gedeelte te kunnen lezen. Voor wie ook het hele gedeelte wil lezen en geen zin heeft het op te zoeken, hier komt het:
Romeinen 5: 1 Wij zijn dus als rechtvaardigen aangenomen op grond van ons geloof en leven in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus. 2 Dankzij hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en in de hoop te mogen delen in zijn luister prijzen we ons gelukkig. 3 En dat niet alleen, we prijzen ons zelfs gelukkig onder alle ellende, omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, 4 volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop. 5 Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is. 6 Toen wij nog hulpeloos waren is Christus immers voor ons, die op dat moment nog schuldig waren, gestorven. 7 Er is bijna niemand die voor een rechtvaardig mens wil sterven; slechts een enkeling durft voor een goed mens zijn leven te geven. 8 Maar God bewees ons zijn liefde doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren. 9 Des te zekerder is het dus dat wij, nu we door zijn dood zijn vrijgesproken, dankzij hem zullen worden gered en niet veroordeeld. 10 Werden we in de tijd dat we nog Gods vijanden waren al met hem verzoend door de dood van zijn Zoon, des te zekerder is het dat wij, nu we met hem zijn verzoend, worden gered door diens leven. 11 En meer nog, dat wij God prijzen danken we aan onze Heer Jezus Christus, door wie we nu al met God zijn verzoend.
17.12.08
Spoorzoekers
Bij ons in de kerk heet de zondagsschool tegenwoordig niet meer 'zondagsschool'. De opperleiders vonden dit te schools klinken en er kwam een nieuwe naam. We heten sinds een paar jaar: 'Spoorzoekers'. En om dan onderscheid in de verschillende leeftijdsgroepen te kunnen zien, zijn ze onderverdeeld in de Inimini's, Mini's, Maxi's, Mega's en Giants. Ikzelf heb één keer in de maand de Mega's. Dit zijn de kinderen uit het vijfde en zesde studiejaar. (Voor de Nederlanders: Groep 7 en 8)
Ik vind het een zalige groep, elk jaar opnieuw. Het zijn nog net geen pubers, ze zijn nog lief! Tieners zijn op zich ook lief hoor, maar weer anders :-)
Ik ben bij de Mega's begonnen om ze goed te leren kennen voor de puberteit keihard toeslaat! Zo houd ik dus al van ze voor ze beginnen te puberen! Dat was handig, omdat ik tot juni 2008 tienerleider was bij ons in de gemeente...
't Is altijd handig als leiders en tieners van elkaar houden :-) Met de tieners ben ik dus deze zomer gestopt, met de Mega's (nog) niet...
Kinderen zijn grappig!
*****
Eén van 'mijn' Mega's had tegen zijn vader gezegd: "Papa! Je moet een rekening bij Fortis openen! Iedereen die een spaarrekening bij Fortis heeft krijgt 20.000 Euro van de regering! Echt, het was daarjuist op de radio!"
*****
Zondag mochten 'mijn' kinderen een voorpagina van een krant maken over alles wat er die ochtend gebeurd was. Het eerste half uurtje zitten ze mee in de zangdienst en daarna gaan we dan nog een uurtje apart in de groepjes, zodat ze de preek en aanbiddingsdienst niet hoeven mee te maken. Veel te saai voor kinderen :p
Hun voorpagina mocht over alles gaan wat er sinds 10.00 uur die ochtend was gebeurd. De liedjes, het zendingspraatje, het filmpje wat getoond was, mijn verhaal, onze gebedspunten, ons wekelijkse babbeltje, het centje voor de zending enz.
Eén van de kinderen, die niet zo goed mee kan en op een speciale school zit voor moeilijk-lerende kinderen, vindt het altijd lastig om te lezen en te schrijven. Ik had daarom dus gezegd dat hun voorpagina er mocht uitzien zoals ze zelf wilden, met artikeltjes, of foto's (tekeningen), wat ze maar wilden. Hij had het superhandig aangepakt. Hij had een bladvullende tekening van Johannes de Doper gemaakt, met sprinkhanen en een Winnie de Pooh-achtige honingpot met bijen eromheen. Daaronder stond:
Johannes de Doper (lees meer op pagina 9).
Slim toch?
*****
Een van de meisjes gaf wel een heel speciaal gebedspunt op: "Willen jullie bidden voor onze kip? Die heeft een kikker in de keel!" Algemeen gelach natuurlijk! Meestal verdeel ik de gebedspunten over de kinderen, maar de kip nam ik zelf maar voor mijn rekening! Kwestie van het toch een beetje serieus te houden. (Navraag bij de ouders, leerde mij dat er kleine kikkertjes in de tuin zaten, en dat één van hun kippen die steeds oppikte. Eén van die kikkertjes was in haar keel blijven steken, en dit leidde natuurlijk tot gehoest en geproest in het kippenhok. En ook bij de Mega's :p
*****
Voila, als ik nog iets bedenk zal ik het hier ook nog wel eens opschrijven. Er schiet me nu even niks grappigs meer te binnen!
Ik vind het een zalige groep, elk jaar opnieuw. Het zijn nog net geen pubers, ze zijn nog lief! Tieners zijn op zich ook lief hoor, maar weer anders :-)
Ik ben bij de Mega's begonnen om ze goed te leren kennen voor de puberteit keihard toeslaat! Zo houd ik dus al van ze voor ze beginnen te puberen! Dat was handig, omdat ik tot juni 2008 tienerleider was bij ons in de gemeente...
't Is altijd handig als leiders en tieners van elkaar houden :-) Met de tieners ben ik dus deze zomer gestopt, met de Mega's (nog) niet...
Kinderen zijn grappig!
*****
Eén van 'mijn' Mega's had tegen zijn vader gezegd: "Papa! Je moet een rekening bij Fortis openen! Iedereen die een spaarrekening bij Fortis heeft krijgt 20.000 Euro van de regering! Echt, het was daarjuist op de radio!"
*****
Zondag mochten 'mijn' kinderen een voorpagina van een krant maken over alles wat er die ochtend gebeurd was. Het eerste half uurtje zitten ze mee in de zangdienst en daarna gaan we dan nog een uurtje apart in de groepjes, zodat ze de preek en aanbiddingsdienst niet hoeven mee te maken. Veel te saai voor kinderen :p
Hun voorpagina mocht over alles gaan wat er sinds 10.00 uur die ochtend was gebeurd. De liedjes, het zendingspraatje, het filmpje wat getoond was, mijn verhaal, onze gebedspunten, ons wekelijkse babbeltje, het centje voor de zending enz.
Eén van de kinderen, die niet zo goed mee kan en op een speciale school zit voor moeilijk-lerende kinderen, vindt het altijd lastig om te lezen en te schrijven. Ik had daarom dus gezegd dat hun voorpagina er mocht uitzien zoals ze zelf wilden, met artikeltjes, of foto's (tekeningen), wat ze maar wilden. Hij had het superhandig aangepakt. Hij had een bladvullende tekening van Johannes de Doper gemaakt, met sprinkhanen en een Winnie de Pooh-achtige honingpot met bijen eromheen. Daaronder stond:
Johannes de Doper (lees meer op pagina 9).
Slim toch?
*****
Een van de meisjes gaf wel een heel speciaal gebedspunt op: "Willen jullie bidden voor onze kip? Die heeft een kikker in de keel!" Algemeen gelach natuurlijk! Meestal verdeel ik de gebedspunten over de kinderen, maar de kip nam ik zelf maar voor mijn rekening! Kwestie van het toch een beetje serieus te houden. (Navraag bij de ouders, leerde mij dat er kleine kikkertjes in de tuin zaten, en dat één van hun kippen die steeds oppikte. Eén van die kikkertjes was in haar keel blijven steken, en dit leidde natuurlijk tot gehoest en geproest in het kippenhok. En ook bij de Mega's :p
*****
Voila, als ik nog iets bedenk zal ik het hier ook nog wel eens opschrijven. Er schiet me nu even niks grappigs meer te binnen!
8.12.08
Reader enzo...
Hoi bloglezertjes!
Hebben jullie het gemak van Google Reader al ontdekt? Het is zo ontzettend gemakkelijk hè! Je voegt net zoveel blogs toe als je wilt, en in plaats van naar al die blogs te gaan kijken om te zien of er al eens iets nieuws is gepost, krijg je daar alle nieuwe berichtjes op een rij!
Ik heb er een stuk of vijfentwintig in staan die me interesseren, en de één schrijft elke dag een nieuw stukje, de ander één keer in de maand ofzo, en ik vond het altijd superfrustrerend om al die blogs regelmatig eens te checken.
Dit is dus reclame voor Google Reader!
Om dan nog maar te zwijgen over het gemak van iGoogle! Ok, goed idee, ik zal er niet over zwijgen :-) Het grote voordeel daarvan is dat je al je 'favorieten' als bladwijzers op een rijtje hebt, ook als je bij je dochter in Canada zit, of zit te babysitten bij je zoon hier in Zaventem, of effe vlug iets wil checken op de pc van je man...
En de achtergronden zijn zo leuk :-) Ik heb nu een sneeuwdorpje, en 's morgens komt de zon op en 's avonds in het donker gaan de lichtjes in al die ondergesneeuwde huisjes aan...
O ja, en voor wie het interesseert, onze auto (15 jaar) is door de keuring! Joehoe! En zaterdagavond moest Theo blazen en hij heeft een BOB-sleutelhanger gekregen! Joehoe! Ik denk trouwens dat de politie een heel vertekend beeld in de statistieken heeft gekregen afgelopen zaterdagavond... We hadden de getemde tijger in Kortenberg en half onze gemeente zat daar, dus iedereen reed nuchter Zaventem weer binnen en moest blazen :-) Dus het zal er rooskleuriger uit gezien hebben dan op een andere zaterdagavond :-)
Hebben jullie het gemak van Google Reader al ontdekt? Het is zo ontzettend gemakkelijk hè! Je voegt net zoveel blogs toe als je wilt, en in plaats van naar al die blogs te gaan kijken om te zien of er al eens iets nieuws is gepost, krijg je daar alle nieuwe berichtjes op een rij!
Ik heb er een stuk of vijfentwintig in staan die me interesseren, en de één schrijft elke dag een nieuw stukje, de ander één keer in de maand ofzo, en ik vond het altijd superfrustrerend om al die blogs regelmatig eens te checken.
Dit is dus reclame voor Google Reader!
Om dan nog maar te zwijgen over het gemak van iGoogle! Ok, goed idee, ik zal er niet over zwijgen :-) Het grote voordeel daarvan is dat je al je 'favorieten' als bladwijzers op een rijtje hebt, ook als je bij je dochter in Canada zit, of zit te babysitten bij je zoon hier in Zaventem, of effe vlug iets wil checken op de pc van je man...
En de achtergronden zijn zo leuk :-) Ik heb nu een sneeuwdorpje, en 's morgens komt de zon op en 's avonds in het donker gaan de lichtjes in al die ondergesneeuwde huisjes aan...
O ja, en voor wie het interesseert, onze auto (15 jaar) is door de keuring! Joehoe! En zaterdagavond moest Theo blazen en hij heeft een BOB-sleutelhanger gekregen! Joehoe! Ik denk trouwens dat de politie een heel vertekend beeld in de statistieken heeft gekregen afgelopen zaterdagavond... We hadden de getemde tijger in Kortenberg en half onze gemeente zat daar, dus iedereen reed nuchter Zaventem weer binnen en moest blazen :-) Dus het zal er rooskleuriger uit gezien hebben dan op een andere zaterdagavond :-)
7.12.08
Godfried Bomans
Ik zit mij voor mijn vensterglas
onnoemelijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.
Dit is een van mijn lievelingscitaten en nu is het waarheid geworden hè... Ok, op twee kleine details na dan, als het op mij sloeg zou het er zo uit zien:
Ik zit mij voor mijn vensterglas
echt nooit te vervelen.
Ik weet dat ik twee hondjes heb,
die kunnen samen spelen.
Ik kan me gewoon niet herinneren wanneer ik me voor het laatst verveeld heb, of het moet dat gevoel zijn wat ik soms tijdens een preek heb (foei), maar dat is wat anders...
En die hondjes, die spelen samen ja, echt leuk! En stoer dat het is, als je met die twee gaat wandelen :-) Eindelijk word ik weer eens nagekeken :-)
Ik houd ze dan zo heel nonchalant met één hand vast, echt zalig, die Gentle Leaders :-)))
onnoemelijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.
Dit is een van mijn lievelingscitaten en nu is het waarheid geworden hè... Ok, op twee kleine details na dan, als het op mij sloeg zou het er zo uit zien:
Ik zit mij voor mijn vensterglas
echt nooit te vervelen.
Ik weet dat ik twee hondjes heb,
die kunnen samen spelen.
Ik kan me gewoon niet herinneren wanneer ik me voor het laatst verveeld heb, of het moet dat gevoel zijn wat ik soms tijdens een preek heb (foei), maar dat is wat anders...
En die hondjes, die spelen samen ja, echt leuk! En stoer dat het is, als je met die twee gaat wandelen :-) Eindelijk word ik weer eens nagekeken :-)
Ik houd ze dan zo heel nonchalant met één hand vast, echt zalig, die Gentle Leaders :-)))
5.12.08
Verwijderd
Mijn vorige berichtje over Pieter De Crem heb ik zelf verwijderd, omdat die website waar ik naar verwees nu een beetje te ver gaat :-(
2.12.08
Eindelijk, op mijn ouwe dag dan nog!!!!!!!!!!!!!!
Ik ga trouwen!!!!
Echt waar, eindelijk ga ik trouwen! Vanmiddag is Henri heel officieel bij papa en mama mijn poot komen vragen in Jaspers♥ naam en ze hebben volmondig "ja" gezegd!
Morgen al hè! Morgen komt hij hier wonen!!!!
Dat ik dat nog mag meemaken op mijn ouwe dag! Van schrik liet mama mij toch nog maar een keer een stukje op mijn eigen blog schrijven :)
PS Die foto's, die heeft mama zo mooi gemaakt! Dat kon ik niet zelf. Mama heeft dat van De Denkende Kikker geleerd :)
30.11.08
Alleen maar een paar filmpjes, gepikt dan nog... Of nee, geleend!
25.11.08
Het lelijke wordt mooi
Sneeuw! Ik vind het heerlijk! Ik vind het zalig! Als klein kind kon ik er al zo van genieten! Uren spelen in de sneeuw en toen ik wat groter werd, uren wandelen in de sneeuw!
Spijtig genoeg gebeurt het hier niet zo vaak :(
We zijn twee keer in de winter naar Canada geweest en daar hebben we ons hartje kunnen ophalen! Zoveel sneeuw als daar valt, zullen we hier sowieso niet zo vlug meemaken. En ze reageren daar natuurlijk veel professioneler dan hier. Hier gebeurt het heel af en toe, daar regelmatig. Je luistert gewoon naar de radio en dan hoor je vanzelf of de school morgen open of dicht is. Ben je verpleegster? Dan ben je er al op voorbereid dat je af en toe wel eens moet overnachten in het ziekenhuis, omdat de aflossing van de wacht niet door de sneeuwstorm geraakt... Natuurlijk is het ook daar wel eens een probleem, ik hoorde van mijn dochter dat mensen vorige week 19 uur vast hadden gezeten met de auto voor ze gevonden werden... Tja, dat zal in ons kleine volle landje niet zo gauw gebeuren.
Maar om een lang verhaal kort te maken: Sneeuw maakt alles mooi! Zelfs onze achtertuin! Kijk zelf maar!!!! Bij de derde foto zie je trouwens op de achtergrond de spots van het voetbalveld achter onze tuin, en zelfs dat ziet er mooi uit :)
En stiekem hoop ik een beetje dat er in de hemel heel veel sneeuw ligt :)
Spijtig genoeg gebeurt het hier niet zo vaak :(
We zijn twee keer in de winter naar Canada geweest en daar hebben we ons hartje kunnen ophalen! Zoveel sneeuw als daar valt, zullen we hier sowieso niet zo vlug meemaken. En ze reageren daar natuurlijk veel professioneler dan hier. Hier gebeurt het heel af en toe, daar regelmatig. Je luistert gewoon naar de radio en dan hoor je vanzelf of de school morgen open of dicht is. Ben je verpleegster? Dan ben je er al op voorbereid dat je af en toe wel eens moet overnachten in het ziekenhuis, omdat de aflossing van de wacht niet door de sneeuwstorm geraakt... Natuurlijk is het ook daar wel eens een probleem, ik hoorde van mijn dochter dat mensen vorige week 19 uur vast hadden gezeten met de auto voor ze gevonden werden... Tja, dat zal in ons kleine volle landje niet zo gauw gebeuren.
Maar om een lang verhaal kort te maken: Sneeuw maakt alles mooi! Zelfs onze achtertuin! Kijk zelf maar!!!! Bij de derde foto zie je trouwens op de achtergrond de spots van het voetbalveld achter onze tuin, en zelfs dat ziet er mooi uit :)
En stiekem hoop ik een beetje dat er in de hemel heel veel sneeuw ligt :)
19.11.08
Maartje
Maartje is een meisje dat wij allang kennen. Elk jaar op De Bron tijdens de twee weken durende OM-conferentie hielp ze mee in de keuken, bij Theo en Johan. Theo en Johan kennen haar dan ook veel beter dan ikzelf. Ze is ernstig ziek, er is voor de derde keer kanker bij haar ontdekt, en na een paar betere periodes gaat het nu weer heel slecht met haar. Willen jullie voor haar bidden, dat ze het geestelijk niet op zal geven?
Als je meer over haar wil lezen, dit is haar blog.
18.11.08
dt-fouten
Ik kan er niet tegen! Ik vind het dom! En ik weet heus wel dat slimme mensen ook dt-fouten maken, dus ik weet echt ook wel dat het dan dus niet dom is, maar het is sowieso slordig! Er zijn eenvoudige regeltjes voor, en als je een minuutje de tijd neemt bij twijfel, dan maak je geen fout!
Elke keer als ik een dt-fout zie (en dat is dus vaak) krijg ik een superklein steekje in mijn hartje... Overdrijf ik? Nee, het is erfelijk. Mijn vader èn mijn moeder hadden het allebei. Mijn zus heeft het. Mijn broers hebben het. En ik heb het dus ook. Je ziet ze gelijk. Ze springen zo ongeveer van het papier, of vaker nog, van het scherm... Ze staan er bold en tien keer zo groot!
Voor iedereen die denkt dat het moeilijk is: hier een site met een eenvoudige uitleg. Of klik zelf even op Google. Tik gewoon 'dt-fouten' in en je ziet stapels sites :-)
Sorry voor diegenen die dit onbelangrijk vinden, maar dit is mijn blog en hier mag ik zeggen wat ik wil! :P
Ik vind het dus belangrijk!!!
Elke keer als ik een dt-fout zie (en dat is dus vaak) krijg ik een superklein steekje in mijn hartje... Overdrijf ik? Nee, het is erfelijk. Mijn vader èn mijn moeder hadden het allebei. Mijn zus heeft het. Mijn broers hebben het. En ik heb het dus ook. Je ziet ze gelijk. Ze springen zo ongeveer van het papier, of vaker nog, van het scherm... Ze staan er bold en tien keer zo groot!
Voor iedereen die denkt dat het moeilijk is: hier een site met een eenvoudige uitleg. Of klik zelf even op Google. Tik gewoon 'dt-fouten' in en je ziet stapels sites :-)
Sorry voor diegenen die dit onbelangrijk vinden, maar dit is mijn blog en hier mag ik zeggen wat ik wil! :P
Ik vind het dus belangrijk!!!
14.11.08
to sint or not to sint
Ok, hier even het verhaaltje waarom ik mijn kinderen vanaf het begin heb verteld dat Sinterklaas niet (meer) bestaat...
Vroeger bij ons thuis, kneuterig Hollands gezin, werd enorm veel aan Sinterklaas gedaan! Eerst was er het feest van mijn vaders werk met een optreden van Dappere Dodo
en daarna de officiële binnenkomst van de Sint met zijn Pieten! Het was echt allemaal heel officieel. Mijn vader was zelf kantoordirecteur van een bank en zijn bazen ontvingen de Sint. Heel beleefd en onderdanig. Een echte Heiligman... We zongen allerlei liederen voor hem, er werden gedichtjes voorgelezen enz...
Daarna het afroepen van de namen en bibberend moest je dan naar voren om je pakje in ontvangst te nemen. Ik heb een foto waar ik toch al een jaar of acht ben en ik sta er huilend op :-s
Natuurlijk bracht hij ook nog een bezoekje aan school. De directeur was ook hier weer zeer beleefd en onderdanig en zelfs de jongens van het zesde hadden ontzag voor de Sint...
Thuis werd ons verteld over de goedheid van de Sint en alle verhaaltjes over Spanje en de zak en ook de roe werden elk jaar nog een beetje aangedikt. Er hing een lijstje op de kast met onze namen erop en de datum. Als je stout was, kreeg je een kruisje achter je naam en als je drie kruisjes op één dag had, mocht je je schoen niet klaarzetten. Doodeng!
Dat schoentje zetten was ook een heel ritueel. Je moest bij de kolenkachel gaan zitten en keihard, maar wel eerbiedig, een liedje zingen, zodat Sint, die op het dak zat, het goed zou horen.
Diep in mijn hart, vond ik hem zelfs liever dan de Here Jezus.... En ook echter, want hij was tastbaar....
Ik was altijd een zeer eigenwijs kind en ik begon ook al gauw vragen te stellen. Sommige dingen begreep ik niet, hoe bijvoorbeeld chocolade door de schoorsteen naar binnen gegooid kon worden, terwijl die kolenkachel daar stond. Hoe kwam het in mijn schoen? Hoe dan? En waarom zag de Sint op school er anders uit dan die op papa's werk? En die op de tv zag er nog weer helemaal anders uit... Er werd gefluisterd dat ik niet teveel vragen mocht stellen, maar het gewoon moest geloven allemaal, dan zou ik vanzelf mijn cadeautjes krijgen... Wie niet in Sint gelooft, krijgt niks :-s
O ja, op tv bij mijn opa en oma was er ook nog die officiële aankomst van de Sint. Dan werd hij zelfs door de burgemeester verwelkomd.
Ik was al acht en kon al goed lezen. Ik mocht altijd in de Margriet "Goud voor uw brief" lezen. Dat waren grappige waargebeurde inzendingen van lezeressen en rond Sinterklaas gingen die verhaaltjes natuurlijk over Sint en kinderen die wel of niet in hem geloofden. Zo kwam ik erachter dat de Sint niet bestond... Diep geshockeerd ging ik naar de keuken, naar mijn moeder.
"Sinterklaas bestaat helemaal niet! Hier, het staat in de Margriet! Dan is dat van God en de kerk zeker ook niet waar hè!"
Baf, mijn eerste echte geloofscrisis. En in plaats van even een normaal gesprekje met me te voeren, kreeg ik ook nog eens op mijn kop! Dat was weer typisch wat voor Reinie hè, om die twee dingen te combineren! Natuurlijk was dat van God wel waar! Waarom dacht ik dat er kerken waren en de dominee en blablabla... En of ik nou al met de burgemeester af kwam en de schooldirecteur, nee ik was een eigenwijs, koppig kind. Ik had altijd iets bijzonders.
Dat was dus het moment dat ik besloot dat ik mijn eigen kinderen noooooit zou wijsmaken dat Sinterklaas bestaat...
Niet dat dat geholpen heeft hoor, want toen de oudste, Henri, vier jaar was, legden wij hem uit dat Sint een gewone meneer was met gewone kleren. Die deed hij uit en dan verkleedde hij zich in Sinterklaas. Het was allemaal 'net-als-of'. En de Zwarte Pieten waren gewoon witte jongens die zich zwart schminkten en een gek pakje aan deden. We hadden er zelfs een boekje bij gevonden, met een mannetje met gewone kleren, volgende blz. het mannetje in zijn ondergoed en dan zag je hem langzaam het pak van Sinterklaas aantrekken! Oh nee, ik zou niet zo liegen tegen mijn kinderen!
Toen het zover was kwam Henri uit school met een pakje van Sinterklaas en een boos gezicht: "Jullie hebben tegen me gelogen! Sinterklaas bestaat wèl! Hij was vandaag bij ons op school, ik heb hem zelf gezien!"
:-)
Dit is natuurlijk de enige echte Sinterklaas hè ;-)
Vroeger bij ons thuis, kneuterig Hollands gezin, werd enorm veel aan Sinterklaas gedaan! Eerst was er het feest van mijn vaders werk met een optreden van Dappere Dodo
en daarna de officiële binnenkomst van de Sint met zijn Pieten! Het was echt allemaal heel officieel. Mijn vader was zelf kantoordirecteur van een bank en zijn bazen ontvingen de Sint. Heel beleefd en onderdanig. Een echte Heiligman... We zongen allerlei liederen voor hem, er werden gedichtjes voorgelezen enz...
Daarna het afroepen van de namen en bibberend moest je dan naar voren om je pakje in ontvangst te nemen. Ik heb een foto waar ik toch al een jaar of acht ben en ik sta er huilend op :-s
Natuurlijk bracht hij ook nog een bezoekje aan school. De directeur was ook hier weer zeer beleefd en onderdanig en zelfs de jongens van het zesde hadden ontzag voor de Sint...
Thuis werd ons verteld over de goedheid van de Sint en alle verhaaltjes over Spanje en de zak en ook de roe werden elk jaar nog een beetje aangedikt. Er hing een lijstje op de kast met onze namen erop en de datum. Als je stout was, kreeg je een kruisje achter je naam en als je drie kruisjes op één dag had, mocht je je schoen niet klaarzetten. Doodeng!
Dat schoentje zetten was ook een heel ritueel. Je moest bij de kolenkachel gaan zitten en keihard, maar wel eerbiedig, een liedje zingen, zodat Sint, die op het dak zat, het goed zou horen.
Diep in mijn hart, vond ik hem zelfs liever dan de Here Jezus.... En ook echter, want hij was tastbaar....
Ik was altijd een zeer eigenwijs kind en ik begon ook al gauw vragen te stellen. Sommige dingen begreep ik niet, hoe bijvoorbeeld chocolade door de schoorsteen naar binnen gegooid kon worden, terwijl die kolenkachel daar stond. Hoe kwam het in mijn schoen? Hoe dan? En waarom zag de Sint op school er anders uit dan die op papa's werk? En die op de tv zag er nog weer helemaal anders uit... Er werd gefluisterd dat ik niet teveel vragen mocht stellen, maar het gewoon moest geloven allemaal, dan zou ik vanzelf mijn cadeautjes krijgen... Wie niet in Sint gelooft, krijgt niks :-s
O ja, op tv bij mijn opa en oma was er ook nog die officiële aankomst van de Sint. Dan werd hij zelfs door de burgemeester verwelkomd.
Ik was al acht en kon al goed lezen. Ik mocht altijd in de Margriet "Goud voor uw brief" lezen. Dat waren grappige waargebeurde inzendingen van lezeressen en rond Sinterklaas gingen die verhaaltjes natuurlijk over Sint en kinderen die wel of niet in hem geloofden. Zo kwam ik erachter dat de Sint niet bestond... Diep geshockeerd ging ik naar de keuken, naar mijn moeder.
"Sinterklaas bestaat helemaal niet! Hier, het staat in de Margriet! Dan is dat van God en de kerk zeker ook niet waar hè!"
Baf, mijn eerste echte geloofscrisis. En in plaats van even een normaal gesprekje met me te voeren, kreeg ik ook nog eens op mijn kop! Dat was weer typisch wat voor Reinie hè, om die twee dingen te combineren! Natuurlijk was dat van God wel waar! Waarom dacht ik dat er kerken waren en de dominee en blablabla... En of ik nou al met de burgemeester af kwam en de schooldirecteur, nee ik was een eigenwijs, koppig kind. Ik had altijd iets bijzonders.
Dat was dus het moment dat ik besloot dat ik mijn eigen kinderen noooooit zou wijsmaken dat Sinterklaas bestaat...
Niet dat dat geholpen heeft hoor, want toen de oudste, Henri, vier jaar was, legden wij hem uit dat Sint een gewone meneer was met gewone kleren. Die deed hij uit en dan verkleedde hij zich in Sinterklaas. Het was allemaal 'net-als-of'. En de Zwarte Pieten waren gewoon witte jongens die zich zwart schminkten en een gek pakje aan deden. We hadden er zelfs een boekje bij gevonden, met een mannetje met gewone kleren, volgende blz. het mannetje in zijn ondergoed en dan zag je hem langzaam het pak van Sinterklaas aantrekken! Oh nee, ik zou niet zo liegen tegen mijn kinderen!
Toen het zover was kwam Henri uit school met een pakje van Sinterklaas en een boos gezicht: "Jullie hebben tegen me gelogen! Sinterklaas bestaat wèl! Hij was vandaag bij ons op school, ik heb hem zelf gezien!"
:-)
Dit is natuurlijk de enige echte Sinterklaas hè ;-)
11.11.08
Als ik dan toch bezig ben...
Als ik dan toch bezig ben over mijn nachtmerries, zal ik mijn meest terugkerende nachtmerrie maar gelijk vertellen! Lange tijd dacht ik dat ik de enige was die 'wc-dromen' had, maar zo langzamerhand begin ik te ontdekken dat meer mensen hier last van hebben.
Kennen jullie dat? Je droomt dat je ontzettend nodig moet en je kunt eerst helemaal geen wc vinden! Je zoekt en zoekt en zoekt... en dan uiteindelijk vind je er eentje, maar daar zit dan een groot raam in of er staan twee wc's, waar al eentje van bezet is of die wc heeft gewoon ineens geen muren meer, terwijl je er al bijna op zat...
Als je dan eindelijk wakker wordt, dan moet je toch nodig! Niet normaal meer! En dan ben je zo verschrikkelijk blij met je eigen privé-wc!
Even nadenken hoor, welke is het allerergste... De dubbele wc denk ik, zoals deze
of deze
of anders deze dan.
Ook erg is deze
Eerlijk zeggen, wie herkent dit?
En... jaren later... heb ik nog een hele erge gevonden :o
Kennen jullie dat? Je droomt dat je ontzettend nodig moet en je kunt eerst helemaal geen wc vinden! Je zoekt en zoekt en zoekt... en dan uiteindelijk vind je er eentje, maar daar zit dan een groot raam in of er staan twee wc's, waar al eentje van bezet is of die wc heeft gewoon ineens geen muren meer, terwijl je er al bijna op zat...
Als je dan eindelijk wakker wordt, dan moet je toch nodig! Niet normaal meer! En dan ben je zo verschrikkelijk blij met je eigen privé-wc!
Even nadenken hoor, welke is het allerergste... De dubbele wc denk ik, zoals deze
of deze
of anders deze dan.
Ook erg is deze
Eerlijk zeggen, wie herkent dit?
En... jaren later... heb ik nog een hele erge gevonden :o
8.11.08
Verdwaalreinie
Het moet nu bijna 15 jaar geleden zijn, maar ik heb er soms nog nachtmerries van...
Ik heb geen oriëntatievermogen. Niet een 'slecht' oriëntatievermogen hè, gewoon geen! Ik heb daardoor al heel wat gênante situaties meegemaakt, want ik heb het in gebouwen ook, dus de wc vinden lukt meestal nog wel, omdat er vaak van die handige pijltjes naar toe wijzen, maar dan weer de weg terug naar je plaatsje vinden in een restaurant, concertzaal, cinema, bijbelschool, huis (!) dat wordt al een stuk moeilijker...
Maar die ene keer, begin 1994, was echt verschrikkelijk!
We waren pas verhuisd naar Wilsele-Putkapel en ik ging heel voorzichtig op verkenning uit. Achter het huis de straat uit, het viaduct over en je was in het bos. Eerst het bos aan de ene kant verkennen, dan aan de andere kant, dan pas een rondje durven doen, dat was normaal voor mij.
Maar nu aan de voorkant van het huis. De steenweg een stukje af, de wijk door, daar was ook een bos(je). Ok, op een zondagochtend zou ik gaan wandelen. In die tijd waren onze doopdiensten niet in onze eigen kerk, maar in Schaerbeek op zondagnamiddag. Dus een zeldzame gebeurtenis, zondagochtend vrij! Ik ging dus wandelen, met Kazan en Swiebertje, de honden die we toen hadden! Voor ik vertrok werd me nog op het hart gedrukt op tijd terug te zijn, want we moesten om drie uur in Schaerbeek zijn en Henri moest daar iets gaan vertellen over de Logos II, waar hij naar toe zou gaan. Natuurlijk zou ik op tijd terug zijn, ik ging alleen maar even naar dat bosje aan de overkant!
Het was mooi weer en ik had er zin in. Ik kwam met de honden aan de rand van het bosje en zag een piepklein paadje, dwars door het bos. Het paadje was hooguit 30 centimeter breed en liep door natte grasachtige grond. Ok, ik dacht :"Als ik gewoon een half uur dit paadje volg, en dan weer precies dezelfde weg terug, kan me niks gebeuren." Ik genoot, er was helemaal niemand anders, buiten een heleboel vogels, en zelfs een hertje! "Zalig, dit wordt mijn lievelingswandeling," dacht ik nog...
Toen kwam ik bij een vijver (in mijn gedachten noemde ik het een meertje, maar dat was waarschijnlijk teveel eer), ik liep een endje langs de vijver, maar ging toch maar terug, je weet maar nooit... Ik draaide me om en: Oh nee! twintig van die kleine paadjes :o
Allemaal naar de rand van de vijver, maar allemaal uit een andere richting... Welke was mijn paadje? Buikpijn, natuurlijk buikpijn... Wat moest ik doen? Het was helaas nog voor het tijdperk van de gsm's :-(
Op goed geluk één van de paadjes ingeslagen, oh nee, hier kon ik niet verder: water. De andere kant op, oh nee, daar kon ik ook niet verder: water. Ik begon een beetje in paniek te raken en begon gewoon van de paadjes af te gaan, door het natte gras, door de netels, struikelend over de boomwortels, verstrikt in het struikgewas. En maar rondjes lopen. De nachtmerrie was compleet.
Huilend en struikelend bleef ik langs het water lopen, tot ik uiteindelijk licht zag door de bomen, daar moest de bewoonde wereld zijn! Oh nee, prikkeldraad. Nou ja, ik was nog een stukje jonger dan nu, dus daar klom ik overheen, de honden eronderdoor duwend. Ik kwam in een tuin terecht. Ik begon weer te rennen, ging netjes door het hekje de tuin uit en stond op straat! Oef! Maar welke straat? De eerste de beste voorbijganger gevraagd waar ik was: Rotselaar. Ok, daar woonde Charlotte, de vriendin van Francien, dus daar wist ik wel ongeveer de weg, maar voor alle zekerheid toch nog maar even gevraagd welke kant ik op moest om thuis te geraken!
Het was zeker nog drie kwartier lopen naar huis, dus de paniek kwam weer een beetje terug, maar wie kwam daar aangereden op zijn witte paard? (Nou ja, in zijn appelblauwzeegroene Toyota-busje) Juist ja, Theo. Natuurlijk helemaal ongerust, en ik kon geen woord meer uitbrengen, zo overstuur was ik. Vlug naar huis, vlug gewassen, droge kleren en schoenen aangedaan en maar vijf minuutjes te laat in de dienst...
Ik droom er soms echt nog van...
29.10.08
Wij weten niet wat werken is...
Ze zijn aan de elektriciteit aan het werken, hier in 't straat. Alles openbreken, kabels trekken, alles weer dichtsmijten....
's Morgens om 7.00 uur beginnen ze en 's avonds rond 18.00 uur stoppen ze. Ze nemen een kwartiertje koffiepauze, een half uurtje lunchpauze en voor de rest: werken! werken! en nog eens werken!
Wel roepen, tieren, brullen, onverstaanbare klanken uitstoten tijdens dat werken, dat wel ja!
Maar werken! werken! en nog eens werken!
Elf uur per dag! :o
't Zijn dan ook geen Europeanen hè, 't zijn een stuk of tien, twaalf Turken. Die weten dus wèl wat werken is!
26.10.08
België of Nederland?
Ik ben er denk ik wel uit... Het is België :-s
Niet helemaal, ik ben een twijfelgeval!
Hier zit ik me vaak te ergeren aan bepaald gedrag, maar gisteravond waren we dan weer een paar uurtjes in Nederland, en oei, dat is echt ook niet alles...
Als ik nu moet kiezen? België!
Of toch Nederland?
Tjonge, ik weet het nog steeds niet....
België dan maar! Ondanks, ja, ondanks van alles en nog wat, toch maar België!
Eindelijk dan toch gekozen...
Maar wel op voorwaarde dat we zo heel af en toe nog even naar Nederland mogen, om opnieuw (en opnieuw en opnieuw) te ontdekken waarom we uiteindelijk definitief voor België hebben gekozen...
Zou het gewoon komen omdat van de 52 jaar die ik al leef, er maar 21 jaar in Nederland zijn besteed, en al 31 jaar in België?
Weet ik veel? België, gewoon België!
En heel af en toe Nederland ;-)
Niet helemaal, ik ben een twijfelgeval!
Hier zit ik me vaak te ergeren aan bepaald gedrag, maar gisteravond waren we dan weer een paar uurtjes in Nederland, en oei, dat is echt ook niet alles...
Als ik nu moet kiezen? België!
Of toch Nederland?
Tjonge, ik weet het nog steeds niet....
België dan maar! Ondanks, ja, ondanks van alles en nog wat, toch maar België!
Eindelijk dan toch gekozen...
Maar wel op voorwaarde dat we zo heel af en toe nog even naar Nederland mogen, om opnieuw (en opnieuw en opnieuw) te ontdekken waarom we uiteindelijk definitief voor België hebben gekozen...
Zou het gewoon komen omdat van de 52 jaar die ik al leef, er maar 21 jaar in Nederland zijn besteed, en al 31 jaar in België?
Weet ik veel? België, gewoon België!
En heel af en toe Nederland ;-)
22.10.08
maat 39
Hij: "Excuseer mevrouw, heeft u een hemd voor mij met lange mouwen, maat 39?"
Zij: "Kom maar, meneer, we zullen eens gaan kijken voor u."
Hij: "Met lange mouwen hè!"
Zij: "Jazeker, met lange mouwen, 't wordt winter hè! Kijk hier heb ik er één voor u!"
Hij: "Oh, dank u mevrouw, dank u!"
Zij: "Hé, wacht even meneer, niet gaan lopen, ge moet toch kunnen kiezen hè!"
Hij: "Ah, ja, als u nog tijd hebt...."
Zij: "Tuurlijk meneer, kijk, hier is er nog één, in maat 39, met lange mouwen! Zeg," (tegen een collegaatje) "welke vind jij het beste staan bij meneer?" (houdt beide overhemden naast meneers gezicht)
Hij: "'t Is heel vriendelijk van u, dank u!"
Zij: "Graag gedaan meneer!"
Is toch normaal als je in een duur boetiekje komt, dat klanten zo gediend worden? Ja? 't Was dus wel in de Wibra, in Leuven!!! Vandaag!!! Echt gebeurd!!!
Leda en ik werden er gewoon even blij van...
Zij: "Kom maar, meneer, we zullen eens gaan kijken voor u."
Hij: "Met lange mouwen hè!"
Zij: "Jazeker, met lange mouwen, 't wordt winter hè! Kijk hier heb ik er één voor u!"
Hij: "Oh, dank u mevrouw, dank u!"
Zij: "Hé, wacht even meneer, niet gaan lopen, ge moet toch kunnen kiezen hè!"
Hij: "Ah, ja, als u nog tijd hebt...."
Zij: "Tuurlijk meneer, kijk, hier is er nog één, in maat 39, met lange mouwen! Zeg," (tegen een collegaatje) "welke vind jij het beste staan bij meneer?" (houdt beide overhemden naast meneers gezicht)
Hij: "'t Is heel vriendelijk van u, dank u!"
Zij: "Graag gedaan meneer!"
Is toch normaal als je in een duur boetiekje komt, dat klanten zo gediend worden? Ja? 't Was dus wel in de Wibra, in Leuven!!! Vandaag!!! Echt gebeurd!!!
Leda en ik werden er gewoon even blij van...
19.10.08
Een dagboek met een slotje? Of een blog... What's the difference?
Nothing at all....
Het lijkt elkaars tegenovergestelde, maar niets is minder waar :-)
Ik had vroeger zo'n dagboek met een slotje (ik heb het bewaard hoor, maar ik schrijf er niet meer in sinds mijn 16e). Maar eigenlijk schreef ik daar op precies dezelfde manier in als nu hier op mijn blog... Namelijk in de hoop dat iemand het ooit zou lezen!
Mijn diepste geheimen kwamen heus niet in dat dagboek hoor! (Want dat dagboek was er dus in de hoop dat iemand het ooit zou lezen!) Waarom schreef ik het anders op? Dat slotje? Pfff, ik bond er nog extra een touw omheen om het geheimzinniger te laten lijken, zodat zeker ooit iemand het zou lezen...
Ik was natuurlijk geïnspireerd door Anne Frank en Joop ter Heul en diep, diep, diep binnen in mij was er zo'n heel klein sprankeltje hoop dat ooit iemand het zou lezen en het dan zo mooi vond dat het gepubliceerd zou worden...
De één droomt er van om zanger te worden en zingt altijd maar in de hoop ooit ontdekt te worden en de ander droomt er van om schrijver te worden en schrijft altijd maar, overal en op alles wat los en vast zit, in de hoop ooit ontdekt te worden...
Ach een mens moet kunnen dromen en in ieder geval zijn er nu toch een paar mensjes zo beleefd om mijn schrijfsels te lezen!
Zelfs al is het alleen maar als tegenprestatie, omdat ik nou eenmaal hun blog ook lees :-)))
Het lijkt elkaars tegenovergestelde, maar niets is minder waar :-)
Ik had vroeger zo'n dagboek met een slotje (ik heb het bewaard hoor, maar ik schrijf er niet meer in sinds mijn 16e). Maar eigenlijk schreef ik daar op precies dezelfde manier in als nu hier op mijn blog... Namelijk in de hoop dat iemand het ooit zou lezen!
Mijn diepste geheimen kwamen heus niet in dat dagboek hoor! (Want dat dagboek was er dus in de hoop dat iemand het ooit zou lezen!) Waarom schreef ik het anders op? Dat slotje? Pfff, ik bond er nog extra een touw omheen om het geheimzinniger te laten lijken, zodat zeker ooit iemand het zou lezen...
Ik was natuurlijk geïnspireerd door Anne Frank en Joop ter Heul en diep, diep, diep binnen in mij was er zo'n heel klein sprankeltje hoop dat ooit iemand het zou lezen en het dan zo mooi vond dat het gepubliceerd zou worden...
De één droomt er van om zanger te worden en zingt altijd maar in de hoop ooit ontdekt te worden en de ander droomt er van om schrijver te worden en schrijft altijd maar, overal en op alles wat los en vast zit, in de hoop ooit ontdekt te worden...
Ach een mens moet kunnen dromen en in ieder geval zijn er nu toch een paar mensjes zo beleefd om mijn schrijfsels te lezen!
Zelfs al is het alleen maar als tegenprestatie, omdat ik nou eenmaal hun blog ook lees :-)))
18.10.08
Help...
Facebook status: ViVian my lovely daughter pass away yesterday due to virus infection.
De meesten van jullie kennen Facebook hè, en dan weet je dus wat je status is (voor diegenen die het niet weten, daar kun je invullen hoe je je op dat moment voelt, en al je 'vrienden' kunnen dat dan lezen).
Nou vind ik het altijd leuk om naar iedereen zijn status te kijken en daar dan commentaar op te geven. Soms is het een grappige status, soms een zielige, soms een boze, soms een wijze, maar bovenstaande status shockeerde me nogal...
Ik ken ViVian Mo niet persoonlijk. Het is een Chinese vrouw die ik alleen ken van het spelletje wat we allebei spelen, met bloemetjes enzo. En dan lees je ineens dit...
Ik wist eerst niet hoe ik moest reageren, maar toen dacht ik: Als iemand dit op deze manier op Facebook zet, wil ze waarschijnlijk ook antwoord van haar Facebook-vrienden, dus ik heb geschreven dat ik het heel erg voor haar vind en dat ik voor haar bid enzo...
Maar ligt het nou aan mij? Of gaat het allemaal een beetje ver, op deze manier?
Misschien ben ik gewoon te oud voor al die toestanden. Voor mij is Facebook gewoon grappig en leuk, vooral ook om de foto's te zien enzo, en dan ineens zoiets...
Ik zou wel eens willen weten hoe jullie daar nou over denken!
De meesten van jullie kennen Facebook hè, en dan weet je dus wat je status is (voor diegenen die het niet weten, daar kun je invullen hoe je je op dat moment voelt, en al je 'vrienden' kunnen dat dan lezen).
Nou vind ik het altijd leuk om naar iedereen zijn status te kijken en daar dan commentaar op te geven. Soms is het een grappige status, soms een zielige, soms een boze, soms een wijze, maar bovenstaande status shockeerde me nogal...
Ik ken ViVian Mo niet persoonlijk. Het is een Chinese vrouw die ik alleen ken van het spelletje wat we allebei spelen, met bloemetjes enzo. En dan lees je ineens dit...
Ik wist eerst niet hoe ik moest reageren, maar toen dacht ik: Als iemand dit op deze manier op Facebook zet, wil ze waarschijnlijk ook antwoord van haar Facebook-vrienden, dus ik heb geschreven dat ik het heel erg voor haar vind en dat ik voor haar bid enzo...
Maar ligt het nou aan mij? Of gaat het allemaal een beetje ver, op deze manier?
Misschien ben ik gewoon te oud voor al die toestanden. Voor mij is Facebook gewoon grappig en leuk, vooral ook om de foto's te zien enzo, en dan ineens zoiets...
Ik zou wel eens willen weten hoe jullie daar nou over denken!
15.10.08
Forever and ever...
Vandaag voor de laatste keer naar Pellenberg geweest met Theo! Althans, dat hopen we toch, maar zo ziet het er wel uit. Joehoe!!!!!!!!!!!!
Eerst had Isabelle (onze huisdokter) al gezegd dat hij er waarschijnlijk mee moest leren leven...
Daarna had de controlerend geneesheer van de CM gezegd dat ze Theo niet meer op zou roepen...
Nu hebben ze in Pellenberg gezegd dat hij niet meer terug hoeft te komen...
Waar gaat het over? Over een stomme achillespees :-)
Even het verhaaltje van A tot Z? Ok dan...
Theo had een leuke baan, als catering-manager bij een grote firma. Hij was geplaatst op een toffe plek in H. en had het echt naar zijn zin. Elke ochtend ging hij fluitend naar zijn werk. Natuurlijk was er ook wel eens wat, maar nooit iets onoverkomelijks...
Maar op een dag kwam het nieuws: H. zou overgenomen worden door een andere cateringfirma. Er zouden geen ontslagen vallen, iedereen zou worden overgenomen. Ok, de plek blijft hetzelfde, alleen het salarisstrookje zou ergens anders vandaan komen... Dachten we...
Niets was minder waar. De nieuwe firma werkte op een andere manier en men wilde eigenlijk veel liever dat Theo op zou stappen, wegens te duur en te oud... (en te braaf, dachten we achteraf). Voor iemand van boven de 50 jaar is het niet zo evident om zomaar ineens een andere job te vinden, dus Theo bleef...
Plaats voor een chef hadden ze niet, ze hadden namelijk zelf iemand die daar 'veel beter voor geschikt' was. Theo werd terug op de werkvloer gezet (met behoud van zijn chef-salaris, ok, dat wel). Na jaren en jaren achter zijn computertje te hebben gezeten, was dat wel effe wennen natuurlijk, maar, moeilijk gaat ook.
Wat? Stapt hij nou nog niet op? Ok dan, spreekt u Frans? Nee? Ok, dan hebben we een mooi plekje voor u in een Franstalig bedrijf in Brussel... Kunt u nu niet meer communiceren met de rest van het personeel? En ook niet met de mensen die komen eten? Wat zou u er van zeggen als u een beetje moest sjoemelen? Houdt u niet van? Probeer het toch maar voor ons. Niet? Maar man toch...
Theo ging naar de huisarts, vertelde wat over zijn werk, over zijn slapeloze nachten enzovoorts...
"Alstublieft meneer, hier zijn anti-depressiva, hier zijn zware slaapmiddelen, hier is een briefje, u mag twee weken thuis blijven..."
Twee weken later lag er een brief in de brievenbus dat onze huisartsen gestopt waren, wegens het beginnen van een gebedsgenezingsschool :s
Tja, wat nu?
Theo had allang last van zijn hiel, maar wou er niet mee naar de dokter, we hadden trouwens helemaal geen dokter meer :-(
7 februari 2005 waren we 30 jaar getrouwd. We zouden het op zondag met de kinderen vieren bij de Joegoslaaf en op de trouwdag zelf kwamen er gewoon wat vrienden, onder wie een ex-collega. Binnen vijf minuten ging het over het werk en "Waarom meld je je gewoon niet ziek?" "Je kunt toch doen of je overspannen bent?" Ik zei stilletjes: "Hij heeft pijn in zijn hiel, misschien kan de dokter daar een briefje voor schrijven, dan hoeft hij niet te liegen..."
8 februari 2005 gingen we voor het eerst naar Isabelle, onze nieuwe dokter. "Oei! Dat ziet er niet goed uit! Tendinitis in de achillespees... Voorlopig twee weken thuisblijven, maar dat zou wel eens heel wat langer kunnen duren... Bent u onlangs van werk veranderd? Want daar komt dat vaak door..."
15 oktober 2008 (na drie keer vijf weken in de gips, één operatie, zes weken rolstoel, -tig aantal soorten pijnstillers en ontstekingsremmers, met die gezellige maagbloeding tot gevolg) krijgt hij te horen dat er niets meer aan te doen is!!! Joehoe! Snap je dat we blij zijn? Hij hoeft nou echt geen nachtmerries meer te hebben dat hij ooit nog naar dat vreselijk werk terug moet! Joehoe!!!
Feestjuh..........
Eerst had Isabelle (onze huisdokter) al gezegd dat hij er waarschijnlijk mee moest leren leven...
Daarna had de controlerend geneesheer van de CM gezegd dat ze Theo niet meer op zou roepen...
Nu hebben ze in Pellenberg gezegd dat hij niet meer terug hoeft te komen...
Waar gaat het over? Over een stomme achillespees :-)
Even het verhaaltje van A tot Z? Ok dan...
Theo had een leuke baan, als catering-manager bij een grote firma. Hij was geplaatst op een toffe plek in H. en had het echt naar zijn zin. Elke ochtend ging hij fluitend naar zijn werk. Natuurlijk was er ook wel eens wat, maar nooit iets onoverkomelijks...
Maar op een dag kwam het nieuws: H. zou overgenomen worden door een andere cateringfirma. Er zouden geen ontslagen vallen, iedereen zou worden overgenomen. Ok, de plek blijft hetzelfde, alleen het salarisstrookje zou ergens anders vandaan komen... Dachten we...
Niets was minder waar. De nieuwe firma werkte op een andere manier en men wilde eigenlijk veel liever dat Theo op zou stappen, wegens te duur en te oud... (en te braaf, dachten we achteraf). Voor iemand van boven de 50 jaar is het niet zo evident om zomaar ineens een andere job te vinden, dus Theo bleef...
Plaats voor een chef hadden ze niet, ze hadden namelijk zelf iemand die daar 'veel beter voor geschikt' was. Theo werd terug op de werkvloer gezet (met behoud van zijn chef-salaris, ok, dat wel). Na jaren en jaren achter zijn computertje te hebben gezeten, was dat wel effe wennen natuurlijk, maar, moeilijk gaat ook.
Wat? Stapt hij nou nog niet op? Ok dan, spreekt u Frans? Nee? Ok, dan hebben we een mooi plekje voor u in een Franstalig bedrijf in Brussel... Kunt u nu niet meer communiceren met de rest van het personeel? En ook niet met de mensen die komen eten? Wat zou u er van zeggen als u een beetje moest sjoemelen? Houdt u niet van? Probeer het toch maar voor ons. Niet? Maar man toch...
Theo ging naar de huisarts, vertelde wat over zijn werk, over zijn slapeloze nachten enzovoorts...
"Alstublieft meneer, hier zijn anti-depressiva, hier zijn zware slaapmiddelen, hier is een briefje, u mag twee weken thuis blijven..."
Twee weken later lag er een brief in de brievenbus dat onze huisartsen gestopt waren, wegens het beginnen van een gebedsgenezingsschool :s
Tja, wat nu?
Theo had allang last van zijn hiel, maar wou er niet mee naar de dokter, we hadden trouwens helemaal geen dokter meer :-(
7 februari 2005 waren we 30 jaar getrouwd. We zouden het op zondag met de kinderen vieren bij de Joegoslaaf en op de trouwdag zelf kwamen er gewoon wat vrienden, onder wie een ex-collega. Binnen vijf minuten ging het over het werk en "Waarom meld je je gewoon niet ziek?" "Je kunt toch doen of je overspannen bent?" Ik zei stilletjes: "Hij heeft pijn in zijn hiel, misschien kan de dokter daar een briefje voor schrijven, dan hoeft hij niet te liegen..."
8 februari 2005 gingen we voor het eerst naar Isabelle, onze nieuwe dokter. "Oei! Dat ziet er niet goed uit! Tendinitis in de achillespees... Voorlopig twee weken thuisblijven, maar dat zou wel eens heel wat langer kunnen duren... Bent u onlangs van werk veranderd? Want daar komt dat vaak door..."
15 oktober 2008 (na drie keer vijf weken in de gips, één operatie, zes weken rolstoel, -tig aantal soorten pijnstillers en ontstekingsremmers, met die gezellige maagbloeding tot gevolg) krijgt hij te horen dat er niets meer aan te doen is!!! Joehoe! Snap je dat we blij zijn? Hij hoeft nou echt geen nachtmerries meer te hebben dat hij ooit nog naar dat vreselijk werk terug moet! Joehoe!!!
Feestjuh..........
14.10.08
Nog eens vertrouwen...
Een poosje geleden heb ik een stukje geschreven over vertrouwen.
Vandaag lees ik 1 Johannes 5: 14: Wij kunnen ons vol vertrouwen tot God wenden, in de zekerheid dat Hij naar ons luistert als we Hem iets vragen dat in overeenstemming is met Zijn wil. (Dat is het voordeel van een dagelijkse bijbeltekst op je blog en op je i-Google, als je 'vergeet' te lezen, krijg je toch altijd wel een tekst onder je neus.)
Dat eerste deel van de tekst staat me wel aan :-) Wie niet hè?
Maar die laatste zeven woordjes...
Vandaag lees ik 1 Johannes 5: 14: Wij kunnen ons vol vertrouwen tot God wenden, in de zekerheid dat Hij naar ons luistert als we Hem iets vragen dat in overeenstemming is met Zijn wil. (Dat is het voordeel van een dagelijkse bijbeltekst op je blog en op je i-Google, als je 'vergeet' te lezen, krijg je toch altijd wel een tekst onder je neus.)
Dat eerste deel van de tekst staat me wel aan :-) Wie niet hè?
Maar die laatste zeven woordjes...
12.10.08
De drie meeuwen...
Er was eens een kleine jongen die Sean Meeuwis heette. Op een dag ging dat jongetje met zijn papa met de trein naar een museum met 'dode diejen'. Het allermooiste dode dier in dat museum was een meeuw! Zeker nadat de papa van het jongetje had uitgelegd dat het jongetje dus ook zo heette, net als die meeuw.
Vanaf dat moment had het jongetje nog maar één wens: hij wou een meeuw. En of zijn papa en mama nou al met andere cadeautjes aankwamen, dat gaf allemaal niks, Sean Meeuwis wou een meeuw!
Hij bedelde bij oma om nog eens naar dat museum te gaan, maar oma beweerde dat ze de weg niet wist. Daar had hij wel een oplossing voor: "Gewoon, met de trein en dan een paar straten doorlopen en dan ben je er al..."
Opa googlede een prachtige meeuw, printte hem uit en plastificeerde hem. Maar nee, zo'n meeuw bedoelde hij niet. Er werden verschillende speelgoedwinkels bezocht, maar nee hoor, geen meeuw te vinden :-(
Ome JoJo begon speelgoedwinkels te bellen, E-bay te doorzoeken, deed zelfs een keer een bod op een meeuw, maar natuurlijk, op het laatste moment ging er iemand anders met die meeuw lopen.
Op een dag liepen opa en oma in de Brico en ineens riep opa: "Kijk! Meeuwen!" En ja hoor, een bak vol met van die kleine decoratiemeeuwtjes. Het was een klein beestje, lijfje van isomo, vleugels van echte veren, een snavel die half geel, half zwart was, geen poten, maar... het was een meeuw. Opa en oma kochten het meeuwtje en Sean Meeuwis was blij.
De zondag daarop werd er aangebeld bij opa en oma. Raymonde (je weet wel, die van Mushka en Pukkie) stond voor de deur met... een meeuw. Een prachtig, supergroot beest, met de hand gemaakt in El Salvador, stevig genaaid van canvas en stevig opgevuld, hij had zelfs poten! Opa en oma kregen de meeuw en Sean Meeuwis was nog blijer dan de vorige keer.
Vandaag na de dienst gingen opa en oma naar de auto en daar kwam Anette aangelopen! Kijk eens wat Lydia heeft meegegeven? Een meeuw, voor Sean Meeuwis. Dit was dus echt zo ongeveer de overtreffende trap hè, zo van meeuw, meeuwer, meeuwst... Dit was namelijk een houten meeuw, met nylondraadjes, en als je aan het onderste draadje trekt, gaan de vleugels op en neer! Wauw, nu heeft Sean Meeuwis drie meeuwen! En de ene nog mooier dan de andere...
Dank aan alle meeuwenzoekers, maar mooier dan deze bestaan waarschijnlijk niet, dus stop maar met zoeken :-)
Vanaf dat moment had het jongetje nog maar één wens: hij wou een meeuw. En of zijn papa en mama nou al met andere cadeautjes aankwamen, dat gaf allemaal niks, Sean Meeuwis wou een meeuw!
Hij bedelde bij oma om nog eens naar dat museum te gaan, maar oma beweerde dat ze de weg niet wist. Daar had hij wel een oplossing voor: "Gewoon, met de trein en dan een paar straten doorlopen en dan ben je er al..."
Opa googlede een prachtige meeuw, printte hem uit en plastificeerde hem. Maar nee, zo'n meeuw bedoelde hij niet. Er werden verschillende speelgoedwinkels bezocht, maar nee hoor, geen meeuw te vinden :-(
Ome JoJo begon speelgoedwinkels te bellen, E-bay te doorzoeken, deed zelfs een keer een bod op een meeuw, maar natuurlijk, op het laatste moment ging er iemand anders met die meeuw lopen.
Op een dag liepen opa en oma in de Brico en ineens riep opa: "Kijk! Meeuwen!" En ja hoor, een bak vol met van die kleine decoratiemeeuwtjes. Het was een klein beestje, lijfje van isomo, vleugels van echte veren, een snavel die half geel, half zwart was, geen poten, maar... het was een meeuw. Opa en oma kochten het meeuwtje en Sean Meeuwis was blij.
De zondag daarop werd er aangebeld bij opa en oma. Raymonde (je weet wel, die van Mushka en Pukkie) stond voor de deur met... een meeuw. Een prachtig, supergroot beest, met de hand gemaakt in El Salvador, stevig genaaid van canvas en stevig opgevuld, hij had zelfs poten! Opa en oma kregen de meeuw en Sean Meeuwis was nog blijer dan de vorige keer.
Vandaag na de dienst gingen opa en oma naar de auto en daar kwam Anette aangelopen! Kijk eens wat Lydia heeft meegegeven? Een meeuw, voor Sean Meeuwis. Dit was dus echt zo ongeveer de overtreffende trap hè, zo van meeuw, meeuwer, meeuwst... Dit was namelijk een houten meeuw, met nylondraadjes, en als je aan het onderste draadje trekt, gaan de vleugels op en neer! Wauw, nu heeft Sean Meeuwis drie meeuwen! En de ene nog mooier dan de andere...
Dank aan alle meeuwenzoekers, maar mooier dan deze bestaan waarschijnlijk niet, dus stop maar met zoeken :-)
11.10.08
De dampende dauw
Ik vind het zo heerlijk om in deze tijd van het jaar de zon op te zien komen boven de van dauw dampende velden... Dit is eigenlijk het enige moment dat ik het bos niet mis! Hoewel, als ik aan mijn wandelingen van vroeger denk, dat was ook wel zalig! Als je dan de eerste bent 's morgens, dan hangen de natte spinnenwebben nog tussen de bomen (voelt niet zo lekker, ok) en dan zie je de zon daar zo in weerkaatsen, in die druppels... Eigenlijk gaat er toch niets boven het bos!
Behalve de zee dan weer. Ik ben een echte Hagenees hè! Ik wil gewoon alles (behalve terug naar Den Haag dan LOL). Het enige voordeel van Den Haag is dat je daar dus alles hebt en dat ze je daar niet voor gek verslijten als je met je hond op de bus stapt...
In de winter naar Kijkduin, dat waren ook goeie tijden...
En deze tijd van het jaar, doet me er ineens weer aan denken wat ik ooit geflikt heb toen ik pas getrouwd was :-)
Ik was in verwachting van Henri en had al zwangerschapsverlof, dus het moet oktober (1975) geweest zijn (Henri is 13 november geboren). Het was aan het onweren dat het een lieve lust was, en ik, onnozele trien, dacht: "Nu moet het zalig zijn op het strand!" Zo gedacht zo gedaan. Ik pakte de riem van Rex (onze toenmalige Mechelse Herder), stapte op de bus (lijn 23 naar Kijkduin) en stapte helemaal bij het eindpunt uit. Ik heb genoten van het onweer boven de zee! Zoiets moois had ik nog nooit gezien!!! En er was helemaal niemand anders! Wauw!
Helemaal doorweekt kwam ik thuis, en terwijl ik mijn jas nog aan had ging de telefoon. Theo. Hm. Ik weet niet meer precies wat hij allemaal zei, maar dat hij kwaad was, dat herinner ik me nog. Het schijnt dat hij de hele middag gebeld had, omdat het zo'n vreselijk onweer was en hij dacht dat ik dus bang was... Hij was heel bezorgd en vroeg waar ik dan toch was geweest, ja en toen ik dat dus vertelde, was hij dus echt echt echt kwaad :-)
En toch was het mooi! Neh!
En toch wil ik niet meer terug naar Den Haag! Ook al heb je daar dus het Haagse Bos en de duinen en de zee en het Zuiderpark en de Golden Earring en Meyendel en...
Pfff, en toen Theo dit zojuist las zei hij: "Eigenlijk ben ik er nog steeds kwaad om!"
LOL
6.10.08
Johan heeft dit ooit geschreven voor Raksha :-)
Als jij kon praten, dan werden we allemaal gek,Als jij kon praten, dan hield je nooit je bek
Als jij kon praten, dan was er geen riem
Als jij kon vliegen, zou je alles willen zien.
Maar er is een ding wat je niet zou doen,
En dat is zomaar in je mand gaan, zo zonder fatsoen,
Je zou ons vragen, waarom moet dat elke keer weer?
En je zou vliegen, zomaar heen en weer.
Als jij kon lachen, dan lag je nu in een deuk
Als jij kon fietsen, dan lachten wij ons een breuk
Als jij kon dansen, dan zocht je waarschijnlijk een reu
Maar dat vliegen, nee dat werd je nooit beu!
Er zijn een paar dingen die je graag zou willen doen,
En dat is pannenkoeken bakken in de tuin,
Ook zou je naar iemand bellen gewoon voor de lol
En zeker niet meer rondjes draaien rondom je drol
Maar het hoort nou eenmaal zo, honden kunnen dat niet.
En de dingen die ze kunnen doen, vergeten ze niet
Als jij nou gewoon jezelf blijft, een hond aan de lijn
Dan zullen wij vanaf nu ook altijd ons zelf blijven zijn!
3.10.08
Zijn vrouw????
Ik liep laatst met Raksha te wandelen en voor me liep de zwarte chow chow (Sam) samen met zijn meneer en een vrouw en achter me liep Raymonde met Mushka en Pukkie. We liepen gezellig met ons allen verder, de honden een beetje te snuffelen en te spelen en wij een beetje te babbelen, tot Sam met meneer en mevrouw de ene kant op ging en Raymonde met de hondjes en Raksha en ik samen de andere kant op gingen. Toen Sam met zijn baasjes buiten gehoorsafstand was, fluisterde Raymonde: "Heeft-ie een vriendin?" Ik nog onnozel : "Huh, wie?" En Raymonde: "Die meneer van Sam!" Dus ik zeg: "Huh, was dat niet zijn vrouw?" Waarop Raymonde: "Hoe kan dat nou, ze liepen hand in hand..."
En of ik nou al beweerde dat Theo en ik ook wel eens hand in hand lopen, ze bleef bij hoog en bij laag beweren, dat je zo kon zien dat dat niet zijn vrouw was, maar een vriendin. Op mijn vraag of zij de vrouw van de meneer van Sam dan kende was haar antwoord: "Nee, ik heb die nog nooit gezien!"
Triest hoor, de wereld van vandaag! Mensen van middelbare leeftijd die hand in hand lopen, dat kan nooit man en vrouw zijn... Het denkbeeld dat iemand een goed huwelijk heeft? Haha, het idee alleen al...
En of ik nou al beweerde dat Theo en ik ook wel eens hand in hand lopen, ze bleef bij hoog en bij laag beweren, dat je zo kon zien dat dat niet zijn vrouw was, maar een vriendin. Op mijn vraag of zij de vrouw van de meneer van Sam dan kende was haar antwoord: "Nee, ik heb die nog nooit gezien!"
Triest hoor, de wereld van vandaag! Mensen van middelbare leeftijd die hand in hand lopen, dat kan nooit man en vrouw zijn... Het denkbeeld dat iemand een goed huwelijk heeft? Haha, het idee alleen al...
1.10.08
Herfst
Mooie kleuren in het park en in het bos... Rood, geel, oranje, bruin en groen natuurlijk ook nog...
Daar word ik blij van!
Storm, er tegenin worstelen op de heenweg en wind mee op de terugweg...
Daar word ik blij van!
Vroeg donker, gezellig de kachel al een beetje aan, kaarsjes aan...
Daar word ik blij van!
's Nachts in je warme bedje, heerlijk tegen Theo aankruipen, de regen horen kletteren tegen de ramen...
Daar word ik blij van!
Je 's morgens nog even omdraaien, want het is toch nog donker buiten...
Daar word ik blij van!
Met het raam open slapen, zodat je de wind met de gordijnen kunt zien spelen...
Daar word ik blij van!
Door de gietende regen met de hond gaan wandelen, zonder capuchon, heerlijk de regen in je gezicht en op je hoofd voelen, en dan thuis vlug een droge broek aan en een kop warme choco...
Daar word ik blij van!
Het gevoel hebben dat de winter gaat komen en dat dan de gezellige en mooie decembermaand weer komt...
Daar word ik blij van!
Ik hou van de herfst!!!!
De blaadjes vallen van de bomen, ze worden weer kaal...
Daar word ik triest van!
Die rottige wind, waardoor je de deur niet meer open kunt laten staan, want het tocht...
Daar word ik triest van!
's Avonds al zo vroeg donker, en om 7 uur het licht al aan, bluh...
Daar word ik triest van!
's Avonds als ik in mijn ijskouwe bedje kruip, liggen rillen tot Theo eindelijk naar boven komt...
Daar word ik triest van!
Als je 's morgens vroeg op moet is het nog donker...
Daar word ik triest van!
Het raam blijft open boven, zomer en winter, want we kunnen geen van tweeën met een dicht raam slapen. Maar dan staat de wind juist op het raam en ligt er een plas regenwater binnen...
Daar word ik triest van!
Door de gietende regen naar de kerk wandelen, omdat Theo en Johan er allebei al om half negen moeten zijn en ik pas tegen tien uur, en dan de hele dienst met een vochtige broek zitten, die aan je benen plakt...
Daar word ik triest van!
Het gevoel hebben dat de zomer nu echt voorbij is en dat het maanden en maanden duurt voor de lente weer begint...
Daar word ik triest van!
Ik haat de herfst!!!!
Hebben jullie ook zo'n gemengde gevoelens als de herfst begint?
24.9.08
Onthullingen
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Raksha kan niet typen, Raksha kan niet op de computer werken, Raksha kan niet praten, niet denken (hoewel, dat laatste, daar twijfel ik eigenlijk aan...)!
Raksha is een doodgewone hond. Ik begrijp dat het een desillusie is voor velen van jullie (AL die trouwe lezertjes, LOL), maar vanaf nu komt Raksha niet meer aan het woord.
Ik zal nog wel veel over Raksha schrijven, 't is nu eenmaal een belangrijk wezentje in mijn leven, maar ze komt niet meer zelf aan het woord...
Ook op het Breeze-forum is de rol van Raksha afgelopen. Het zij zo...
Raksha is een doodgewone hond. Ik begrijp dat het een desillusie is voor velen van jullie (AL die trouwe lezertjes, LOL), maar vanaf nu komt Raksha niet meer aan het woord.
Ik zal nog wel veel over Raksha schrijven, 't is nu eenmaal een belangrijk wezentje in mijn leven, maar ze komt niet meer zelf aan het woord...
Ook op het Breeze-forum is de rol van Raksha afgelopen. Het zij zo...
21.9.08
Kapoen en Jackske
Eerst even zeggen dat ik vorige keer niet echt ziek ben geworden, van die kouwe spaghetti...
Maar nou vandaag! Pfff, Jasper♥ (de Berner Sennen van Henri en Leda) is hier weer sinds vrijdagavond. Jullie weten onderhand wel dat Jasper♥ mijn belangrijkste verloofde is hè! Nou, vanmorgen gingen we met ons drietjes wandelen, mama, Jasper♥ en ik. Niks aan de hand, dat doen we zo vaak, en met onze gentle leaders aan, kan mama ons makkelijk houden.
Eerst kwamen we Raymonda tegen, met Mushka en Pukkie (een Jack Russel en een kruising tussen een Jack Russel en een Beagle). Nou, dat was wel leuk. Mushka en Pukkie en Jasper zijn allemaal mannetjes, maar ze verdragen elkaar goed, nooit ruzie ofzo. Dus we stonden wat te kwispelen en lekjes te geven enzo, netjes aan de lijn allemaal, komt ineens Jackske (Jack Russel van Raymonda's zoon Mark) aangerend en baf, hij valt zomaar Jasper♥ aan. Nou is Jasper♥ zo ongeveer de liefste en zachtste hond die ik ken, al weegt hij meer dan 50 kg, maar dit kon hij niet op zich laten zitten. Dus hij gaf een grauw naar Jackske. Jackske sprong met een schreeuw achteruit, maar vloog gelijk weer op Jasper♥ af en begon hem weer aan te vallen (het was een foto waard hoor, zo ongeveer Kleinduimpje die de Reus aanvalt). Nog steeds niks aan de hand, tot Kapoen (pitbull, ook van Mark) aan kwam rennen en Jackske begon te verdedigen. Toen ze daar zo met zijn tweeën aan Jasper♥ hingen, kon ik er niet meer tegen! Normaal is Kapoen een goeie vriend van mij. Jackske niet, maar die negeer ik altijd en dan gaat het best. Maar nu, nu ze met zijn tweeën aan Jasper♥ hingen, moest ik me wel moeien hè! Twee tegen één is gemeen, dus ik viel Jackske aan... Mark was nog nergens te bekennen en Raymonda stond naar mama te roepen dat ze weg moest rennen met ons en dat als Kapoen beet, het om te doden zou zijn. Nou is mama niet helemaal gek, dus ze dacht:"Als ik nu weg probeer te rennen, komen die twee gewoon achter ons aan, en dan zijn de poppen pas helemaal aan het dansen!" (ik weet bijna altijd wat mama denkt)
Dus mama bleef stokstijf staan tussen die vier vechtende grommende kwijlende honden (waaronder ik dus) en eindelijk kwam Mark de hoek om. Toen was het gedaan met vechten, want mama had ons dus kort aan de lijn en Mark pakte onmiddellijk Jackske er tussen uit. Kapoen gaf nog een klein grommetje naar Jasper♥, een knipoogje naar mij en ging toen met zijn baasje mee....
Dat knipoogje betekende: dit komt niet tussen onze vriendschap hè! Dit was iets tussen Kleinduimpje en de Reus en wij hebben ze alleen maar verdedigd... Dus Kapoen is mijn vriend nog wel, maar Jackske? Amai nog niet! Wat een mormel!!!!
Oja, trouwens, niemand gewond hè, gewoon wat plukken haar verloren enzo, maar geen echte beten hoor!
Maar nou vandaag! Pfff, Jasper♥ (de Berner Sennen van Henri en Leda) is hier weer sinds vrijdagavond. Jullie weten onderhand wel dat Jasper♥ mijn belangrijkste verloofde is hè! Nou, vanmorgen gingen we met ons drietjes wandelen, mama, Jasper♥ en ik. Niks aan de hand, dat doen we zo vaak, en met onze gentle leaders aan, kan mama ons makkelijk houden.
Eerst kwamen we Raymonda tegen, met Mushka en Pukkie (een Jack Russel en een kruising tussen een Jack Russel en een Beagle). Nou, dat was wel leuk. Mushka en Pukkie en Jasper zijn allemaal mannetjes, maar ze verdragen elkaar goed, nooit ruzie ofzo. Dus we stonden wat te kwispelen en lekjes te geven enzo, netjes aan de lijn allemaal, komt ineens Jackske (Jack Russel van Raymonda's zoon Mark) aangerend en baf, hij valt zomaar Jasper♥ aan. Nou is Jasper♥ zo ongeveer de liefste en zachtste hond die ik ken, al weegt hij meer dan 50 kg, maar dit kon hij niet op zich laten zitten. Dus hij gaf een grauw naar Jackske. Jackske sprong met een schreeuw achteruit, maar vloog gelijk weer op Jasper♥ af en begon hem weer aan te vallen (het was een foto waard hoor, zo ongeveer Kleinduimpje die de Reus aanvalt). Nog steeds niks aan de hand, tot Kapoen (pitbull, ook van Mark) aan kwam rennen en Jackske begon te verdedigen. Toen ze daar zo met zijn tweeën aan Jasper♥ hingen, kon ik er niet meer tegen! Normaal is Kapoen een goeie vriend van mij. Jackske niet, maar die negeer ik altijd en dan gaat het best. Maar nu, nu ze met zijn tweeën aan Jasper♥ hingen, moest ik me wel moeien hè! Twee tegen één is gemeen, dus ik viel Jackske aan... Mark was nog nergens te bekennen en Raymonda stond naar mama te roepen dat ze weg moest rennen met ons en dat als Kapoen beet, het om te doden zou zijn. Nou is mama niet helemaal gek, dus ze dacht:"Als ik nu weg probeer te rennen, komen die twee gewoon achter ons aan, en dan zijn de poppen pas helemaal aan het dansen!" (ik weet bijna altijd wat mama denkt)
Dus mama bleef stokstijf staan tussen die vier vechtende grommende kwijlende honden (waaronder ik dus) en eindelijk kwam Mark de hoek om. Toen was het gedaan met vechten, want mama had ons dus kort aan de lijn en Mark pakte onmiddellijk Jackske er tussen uit. Kapoen gaf nog een klein grommetje naar Jasper♥, een knipoogje naar mij en ging toen met zijn baasje mee....
Dat knipoogje betekende: dit komt niet tussen onze vriendschap hè! Dit was iets tussen Kleinduimpje en de Reus en wij hebben ze alleen maar verdedigd... Dus Kapoen is mijn vriend nog wel, maar Jackske? Amai nog niet! Wat een mormel!!!!
Oja, trouwens, niemand gewond hè, gewoon wat plukken haar verloren enzo, maar geen echte beten hoor!
Abonneren op:
Posts (Atom)